ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਂਤਰਿਤਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕਲ੍ਪਿਤਾष੍ਟਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ੁਭਾ । ਮਾਲੋਪਵੀਤਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਅष੍ਟਕੇਨ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੀਹ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਜਨੇਊ ਤੇ ਅੱਠ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਹੋਰ ਮਾਲਾ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਗਂਡਯੋਰਥੈਕੈਕਂ ਬਦ੍ਧਾ ਤੁ ਦ੍ਵੇ ਪ੍ਰਕੋष੍ਠਯੋਃ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਕਾ ਧृਤਾ ਤੇਨ ਕਂਠੇ ਚ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ
ਹਰ ਕਲਾਈ ਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਮਣਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਮਣਕੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ੍ਫਟਿਕੈ ਰਤ੍ਨੈਃ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਕਾ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਸਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਰੁਦਰਾਕਸ਼, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਵਾਹਨਾਸਨਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਵਾਚਮਨੀਯਕਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਗਂਗਾਸਲਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਹਨ, ਆਸਨ, ਅਰਘ, ਪਾਦਯ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਗਂਧਕਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਬਕੁਲਪਾਟਲੈਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਭਾਂਡਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋਧਿਤੈਰ੍ਵਾਸਿਤੈਰ੍ਦृਢਮ੍
ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਚੂਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਤੇ ਮਹਕੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਾਮ੍ਰਕਟਾਹਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਬਂਧਦ੍ਰੋਣਿਨਾ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਗੋਸ਼ृਂਗੇਣ ਵਿषਾਣੇਨ ਗਵਯਸ੍ਯ ਤਥਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਤਾਮੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਡੌਣੀ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਗਾਂ ਦੇ ਸੀੰਗ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦੇ ਸੀੰਗ ਨਾਲ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਂਖੇਨ ਰਤ੍ਨਪਾਤ੍ਰੈਰਥਾਪਿ ਵਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਣੈਰ੍ਵਾ ਰਾਜਤੈਰ੍ਵਾਪਿ ਤਾਮ੍ਰੈਃ ਕਾਂਸ੍ਯੈਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਖ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ, ਜਾਂ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮੇ ਜਾਂ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਕਲਸ਼ੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਚੇਚ੍ਛਯਾ । ਅਥਵਾ ਮृਣ੍ਮਯੈਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੈਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਪਾਲਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚੂਤਜਂਬ੍ਵਾਦ੍ਯੈਃ ਪਾਤ੍ਰੈਃ ਸਂਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਵਿਭੁਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਾਨਾਮਥ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਾਰਾਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਪਾਲਾਸ਼, ਆਮ ਜਾਂ ਜਾਮੁਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਧਾਰਾ ਵਾਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਸਂਜ੍ਞਿਨਾ । ਸ਼ਂ ਚੇਤ੍ਯਾਦ੍ਯਨੁਵਾਕੇਨ ਸ਼ਾਂਤਿਰੂਪੇਣ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
'ਨਮਸ' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, 'ਸ਼ੰ' ਸ਼ਬਦ ਵਾਲੇ ਅਨੁਵਾਕ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਵृਤ੍ਯ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗਂਧਾਦਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਨੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਬਿਲ੍ਵੈਃ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਓਨੀ ਢੱਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਅਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮਾਰੁਵਦਲੈਃ ਕਲ੍ਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹੋਤ੍ਪਲੈਃ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਰੁਤ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषੈਸ਼੍ਚ ਕਰਵੀਰਕੈਃ
ਤੁਲਸੀ, ਮਾਰੂਆ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਕਲਹਾਰ, ਵੱਡੇ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਃ ਸਿਤਾਂਭੋਜੈਰਪਰਾਜਿਤਯਾ ਤਥਾ । ਤਿਲਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਪਤ੍ਰੈਸ੍ਤਿਲਮਿਸ਼੍ਰਕੈਃ
ਕਰਨਿਕਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ, ਅਪਰਾਜਿਤਾ, ਤਿਲ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ੁਭ ਪੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਮਹੇਸ਼ਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮਃ । ਕਰ੍ਪੂਰਾਗਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀ ਸਰ੍ਜ੍ਜਾਗਰੁਕਚਂਦਨੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਪੂਰ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਸਰਜ, ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਯਾਮਾਸ षੋਡਸ਼ਾਥ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾਃ । ਕਰ੍ਪੂਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦੀਪਯਂਤ੍ਰੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਧੂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਦੀਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਪੂਰ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਦੀਪਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਗਾਏ।
ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਅਥ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਪਕ੍ਵਸ਼ਾਲਿਪਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਲੇਹ੍ਯਂ ਚ ਚੋष੍ਯਕਮ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ: ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੌਲਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚੁਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ।
ਮਧੁਰਾਦਿਸਮੋਪੇਤਂ ਪਂਚਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਨੇਕਪਕ੍ਵਸ਼ਾਕਾਢ੍ਯਮਨੇਕ ਪਕ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਭੋਜਨ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਾਨਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਂਭਾਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸੂਪਾष੍ਟਕਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮੂਲਫਲਾਦਿਨਾ
ਵੀਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਯਥਾਸਂਭਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰਨ੍ਯੈਰਪ੍ਯੁਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਗ੍ਰਪੁष੍ਪਸਮੋਪੇਤਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਨਿਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਉਪਲੱਬਧ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਭੋਗ ਮੁਨੀ ਨੇ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਸੌਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਿਕਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਨੀਰਾਜਨਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਸੋਪਹਾਰਾਯ ਦੇਵਾਯ ਦਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਨਮਸ੍ਯ ਚ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਸਮੇਤ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪੂਗਖਂਡਾਨਥੋ ਘृष੍ਟਾਨ੍ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਨਿ ਚ । ਅਪृष੍ਠਾਗ੍ਰਾਣਿ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਦਯਾਵृਤਿਕਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਸੁਤਰੇ ਹੋਏ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਧੋ ਕੇ ਸੁੱਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਟੁੱਟੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਵਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ।
ਘਨਸਾਰਕਚੂਰ੍ਣਂ ਚ ਨ੍ਯਸ੍ਤਪਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੌਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮਿਦਂ ਤਾਂਬੂਲਮੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਤਿੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਪੂਰ ਦਾ ਚੂਰਨ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਪਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਨਨਂਤਰਮ੍ । ਅष੍ਟਯੋषਾਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਂਤ੍ਰੀਵੇਣ੍ਵਾਦਿਧਾਰਿਕਾਃ
ਫਿਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਠ ਔਰਤਾਂ ਆਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੰਤੂ ਵਾਦਯ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਦ੍ਯਵਾਦਿਨ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਤਾਲਯੁਗਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਾਦਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਆਪਣਾ ਤਾਲ ਤੇ ਲਯ ਫੜ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਗੌਤਮੇ ਗਾਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਥਾਂਗਨਾਃ । ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਚ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਂਤਿ ਤਥਾਪਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਗਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੁਰ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਜਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਮਧੁਰਂ ਗਾਯਤਿ ਮੁਨੌ ਸ੍ਵਰਾਮੂਰ੍ਤਿਭृਤਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਂਤ ਮਹੇਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬੜਾ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਃ । ਤਮਾਗਤਂ ਗੌਤਮੋਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਪੂਜਨੀਕ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਹਚੈਨਂਕृਤਾਰ੍ਥੋਸ੍ਮਿਨਚਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਾਸਮਃ । ਤਵਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕੁਤ ਆਗਮਨਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਇੱਥੇ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਪਾਤਾਲਾਦਾਗਤੋਸ੍ਮੀਹ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਬਾਣਮਂਦਿਰੇ । ਆਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬਾਣਸ਼ੁਕ੍ਰਾਦਯੋ ਗृਹਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਬਾਣ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਹਾਨ ਬਾਣ, ਸ਼ੁਕਰ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਘਰ ਆਉਣਗੇ।'
ਅਥ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਭ੍ਯਗਾਚ੍ਚ ਬਾਣਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ । ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਯੁਕ੍ਤੋ ਗਜਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੋਸੁਰਃ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਬਾਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੀਹ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।