ਗਾਯਂਤਿ ਮਧੁਰਾਂ ਗੀਤਿਂ ਸੁਭ੍ਰੂਭਂਗਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਮਂਦਸ੍ਮਿਤੈਃ ਕਰਤਲਸ਼ਬ੍ਦਾਸ੍ਫੋਟਿਕਯਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਕਰੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਲਕृਤੈਰ੍ਗੀਤੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਕਰਤਾਡਨੈਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਮੁਖਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਲੋਭੈਰ੍ਗੀਤਪੂਰ੍ਵਕੈਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਗਲੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਵਜਾ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਯੋਗੀ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਏਵਂ ਚਰਿਤਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕੇਨ ਵਾ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋਗੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਖ ਕਿਸ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਏष ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨਾਨਾਵਿਧਸੁਖੋਪੇਤੋ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਪੋषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਹੇ ਰਾਮਾ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਦਾਨਹੀਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਪਂਚਯਜ੍ਞਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਕੰਤਾਨ ਸੀ, ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਾਯਾਹ੍ਨਭੋਜਨਪ੍ਰਵਣੋऽਸ਼ੁਚਿਃ । ਕਦਾਚਿਦਗਮਦ੍ਗੇਹਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਸ੍ਯ ਗਿਰੌ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣਾਸ਼੍ਰਿਤੇ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ੋਭਿਤਗृਹਂ ਸ੍ਫਟਿਕਸ੍ਤਂਭਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵੀ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਗੁਰੁਦ੍ਰਵਕਸ੍ਤੂਰੀਚਂਦ੍ਰ ਕੁਂਕੁਮਚਰ੍ਚਿਤਾ । ਭਿਤ੍ਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਸਂਤਾਨਕੁਸੁਮਾਮੋਦਸੌष੍ਠਵਮ੍
ਉਸ ਘਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸੰਤਾਨਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਹਵਾ ਮਿੱਠੀ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾ ਪੁष੍ਪਰਸ ਸਮੁਤ੍ਸੇਚਿਤਭੂਤਲਮ੍ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਵਿਵਿਧਵਿਤਾਨਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਨਾਜੁਕ, ਚਿੱਟੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਂਗਣਂ ਸ਼ੋਭਿਤ ਮਹਾਕਦਲੀਪੂਗਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਸਮੀਪਸਰਸੀਜਾਤ ਮਂਜੁਕੂਜਨ੍ਮਧੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਅੰਗਣ ਵੱਡੀਆਂ ਕੇਲੀਆਂ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਿੱਠਾ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਾਟੀਰਤਰੁਸਂਭੂਤ ਗਂਧਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਗੀਤਕृਤਾਲ੍ਹਾਦ ਗੀਤਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਪਾਟੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਘਰ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਦਾਘਜਨਿਤਾਤਾਪ ਨਾਸ਼ਯਂਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਕਦਲੀਦਲਸਂਚ੍ਛਾਦਿ ਪਾਵਕਾਕਲ੍ਪਿਤਚ੍ਛਦਮ੍
ਘਰ ਇੰਝ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗਰਮੀ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਛੱਤ ਕੇਲੀਆਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਾਟੀਰਤਰੁਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧ ਸਾਂਦ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਕਪਾਟਕਮ੍ । ਸੌਗਂਧਿਕਮਹਾਮੋਦਿ ਕਲ੍ਪਿਤਾਂਤਰ ਭਿਤ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਾਟੀਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਮੋਟੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੰਧਾਂ ਮਹਿਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਈਸ਼ਾਨਭਾਗਸੁਭਗ ਰਤਿਕਲ੍ਪਿਤ ਵੇਦਿਕਮ੍ । ਹਾਟਿਕਾਕਲ੍ਪਿਤਪਦਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੇਦਿਕਾਯੁਤਮ੍
ਘਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਰਸ-ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਚੌਬਾਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਟੀਕਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੌਬਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਨਿ ਬਿਡਚ੍ਛਾਯਂ ਵਟਮੂਲੋਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸੂਨਕਦਲੀਖਂਡ ਸਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਂਤਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਘਣੀ ਛਾਂ ਸੀ। ਕੰਡਿਆਂ ਤੇ ਕੇਲੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਨਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਹਾਵਟਾਗ੍ਰਸਂਲਗ੍ਨ ਤੁषਾਰਿਤਪਯੋਧਰਮ੍ । ਨਾਕੋਪਵਨਸਂਪਨ੍ਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰਾਮ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਵੱਡੇ ਵਟ ਦੇ ਟੋਪ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਠੰਢ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਉਪਵਨ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਦ੍ਯਮਨੇਕਵਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਵਵੌ ਵਾਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗੇਹੇ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਕੂਆਂ, ਪੋਖਰ ਤੇ ਕਈ ਬਾਗਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਵਾਦਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗ੍ਯੋ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਮਰਸਂਪਦਃ । ਵੀਣਾਂ ਵੇਣੁਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਂ ਚ ਵਾਦਯਂਤਿ ਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਉਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਪੂਰ ਧੁਨਾਂ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੀ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤੌਰ੍ਯ੍ਯਤ੍ਰਿਕਕृਤੋ ਨਾਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਥੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਤਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਾਦਿਕਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਵਟਕਾ ਭਸ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਅਤੇ ਉੱਤੇ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਔਰਤਾਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਆਦਿ ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਭਗ ਭਸਮ ਦੇ ਗੋਲੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਾਸਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਸੁਧੂਪੈਰਪਿ ਧੂਪਿਤਾਃ । ਕੁਸ਼ਗ੍ਰਥਿਤਸਂਘਾਸ਼੍ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਭਸਮ ਦੇ ਗੋਲੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਕਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਧੂਪੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਗੱਠੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਾਜਿਨਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ । ਏਤਾਦृਸ਼ੇ ਗृਹਵਰੇ ਦੇਵਵਂਦ੍ਯੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਐਸੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਕਰ੍ਪੂਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਾਟੀਰਪੀਠੇ ਕਰ੍ਪੂਰਸਿਂਹਾਸਨਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਕਪੂਰ ਆਦਿਕ ਪਦਾਰਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਲੱਕੜ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਕਪੂਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਚ ਸੁਸ੍ਰਿਗ੍ਧਮਾਵृਤ੍ਤਂ ਘਨਸਾਰਕੈਃ । ਸੁਗਂਧਵਾਸਿਤਜਲੈਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਤੰਨ, ਚਿੱਟੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਲ ਲਾਏ ਕਪੜੇ, ਗੂੜ੍ਹ ਅਗਰ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਇਆ।
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ । ਦਾਰੁਚਂਦ੍ਰੋਪਪੀਠੇ ਤੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੀਠਂ ਨਿਧਾਯ ਚ । ਪਾਤ੍ਰਿਕਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦਲੇष੍ਵਮੂਨ੍
ਹੋਰ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਲੱਕੜ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬਰਤਨ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਪਦਾਰਥ ਪੰਖੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤਾਃ ਪਾਤ੍ਰੇ ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤਿਲਾਕ੍ਸ਼ਤਾਃ । ਪਂਚਗਂਧਕਮੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨष੍ਟਗਂਧਕਮ੍
ਇੱਕ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਮਿਲੀ ਚੌਲ, ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਰੱਖੀਆਂ।
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਂ ਮृਗਨਾਭਿਂ ਤੁ ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚਂਦਨਂ ਤਥਾ । ਪਾਤ੍ਰੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਾਸ੍ਥਾਨੇ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਕੇਸਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਹੋਰ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤੇ।
ਨਾਨਾਵਰਣਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪੂਜਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਲਿਂਗਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਃ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਰਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਲਿਂਗਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਸ਼ਕ੍ਤੇਰਾਵਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰਾਵਰਣਂ ਵਿਧਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਵਰਨ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਵਰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਆਵਰਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਆਵਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਦਿਗ੍ਦੇਵਤਾਸੁ ਤਦ੍ਗੁਪ੍ਤਿਸ੍ਤਾਸਾਮਾਵਰਣਂ ਦਿਸ਼ਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਆਵਰਨ ਚੰਨ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਵੇਦ ਹਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨ ਵਜੋਂ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ਾਮਾਵਰਣਂ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਵਰਣਂ ਗੁਣਾਃ । ਦਸ਼ਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਹ੍ਯੇਤਚ੍ਛਿਵਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਆਵਰਨ ਸ਼ੰਭੂ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਵਰਨ ਗੁਣ ਹਨ। ਇਹ ਦਸ ਆਵਰਨ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸੁਭ ਪੂਜਾ ਬਣਦੇ ਹਨ।