ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤ ਆਵਾਹਯੇਦਿਤਿ । ਯਦ੍ਵਾਗਿਤਿ ਤृਚੇਨੈਵ ਭਾਰਤੀ षੋਡਸ਼ਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ; ਜਾਂ 'ਯਦਵਾਗ' ਤਿੰਨ ਪਦਾਂ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਸੋਲਾਂ ਰਸਮਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਾ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ੴ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਅਮੁਕ ਪੁਰਾਣੇਤਿ ਪੁਰਾਣਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; 'ਓਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਮੁਕ ਪੁਰਾਣਾ' — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਕਾਂਡਾਦਿਤਿ ਹਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਦੂਰ੍ਵਾਮਾਨੀਯ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ੴ ਨਮੋ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਦੂਰ੍ਵਾਯੈ ਇਤਿ
'ਕਾਂਡਾਦਿਤਿ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੂਬ ਲਿਆਉਣੀ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; 'ਓਂ, ਭਗਵਤੀ ਦੂਬ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ'।
ਸਲੋਕਪਾਲ ਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਦਥ ਕਨ੍ਯਾ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਪਂਚਕਾਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਦਧਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਫਿਰ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ; ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨऋਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪਤਾਂਬੂਲਭੂषਣੈਃ
ਜੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਮਰ ਦੀ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਪਾਨ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਠਯੇਦਪ੍ਯਮੁਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪੂਜਕਃ ਕਨ੍ਯਕਾਮਿਮਾਮ੍
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਸ ਕੁੜੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ।
ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭਗਵਤਿ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤ ਇਤਿ
ਸੱਚ ਬੋਲ, ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਬੋਲ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਨੁਕ੍ਰਮਾਰ੍ਥਾਤ੍ਤੁ ਦੂਰ੍ਵਾਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯਾਧਃ ਸਹਸ੍ਰਪਰਮੇਤ੍ਯृਚਾ
ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੂਬ ਦੀ ਜੋੜੀ ਬਣਾਈਏ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਹੇਠਾਂ 'ਸਹਸ੍ਰਪਰਮੇਟ੍ਰਿਕਾ' ਵਾਲੀ ਰਿਕਤਾ ਨਾਲ ਰੱਖੀਏ।
ਦੂਰ੍ਵਾਯੁਗ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਹਸ੍ਤੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਸਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਪੁਸ੍ਤਸਂਧੌ ਸ਼ਲਾਕਾਤ੍ਰਯਮਨ੍ਵਨੁ
ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਜੋੜੀਆਂ ਦੂਬ ਦੀ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਲੱਕੜੀਆਂ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਰੱਖੇ।
ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨਮ ਇਤ੍ਯਥ । ਪਤ੍ਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਮਃ ਸ਼੍ਲੋਕਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧੇਰ੍ਹਿ ਸੂਚਕਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜ 'ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖ ਕੇ ਫੇਰ ਦੇਵੇ; ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਸ਼ਲੋਕ ਆਵੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਤ੍ਰੇ ਸਮਾਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਯਦਿ ਰਾਘਵ । ਪਰਪਤ੍ਰੇ ਪਠੇਚ੍ਛ੍ਲੋਕਂ ਵਿਵਿਚ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਸ਼ਲੋਕ ਪਹਿਲੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੇ ਦੂਜੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸੇਚ੍ਚ ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ । ਤ੍ਵਰੇਹ ਨ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕੁਪ੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਰਯਾ ਤੁ ਗੀਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅਰਥ ਵੀ ਸਮਝਾਵੇ; ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਘਟਿਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਾਦਃ ਸ੍ਯਾਦਤ੍ਵਰਾਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤੋਧਿਕਾ । ਤ੍ਵਰਯੇਨ੍ਨ ਚ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾਂਸ਼ਮਨੁਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਘੜੀ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਤਕ ਜਲਦੀ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ; ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਵਾਓ, ਤੇ ਅਰਥ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੋ, ਘਬਰਾਏ ਬਿਨਾ।
ਵਿਵਿਚ੍ਯ ਪਾਠਂ ਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਮਾਨਸੇ । ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਤਨ੍ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਵਿਚ੍ਯ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਸ਼ਲੋਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਅਰਥ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਉਲਟ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਵਾਲਿਆ।
ਯਦਿ ਯੁਕ੍ਤਮਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾ ਸ਼੍ਲੋਕਮਨ੍ਯਂ ਪਠੇਦਸੌ । ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਥਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵੈਵ ਪੂਜਕਃ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਯਦਿ
ਜੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਉਚਜਾਤ ਹੋਵੇ, ਪੁਸਤਕ ਵਾਲਾ ਸ਼ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਲਤ,
ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਵਿਸਂਵਾਦੋ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਦੈਵਾਗਤੋ ਹਿ ਸ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਦੈਵਂ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਰੋਧ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਗ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਸ਼੍ਰੁਤਿषੁ ਯਦ੍ਵਚ੍ਚ ਨਾਪਰਾਧੋ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤੁ । ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਨ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੈਵਸ੍ਯ ਕੁਟਿਲਾ ਗਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕੁਨ ਵਿਚ, ਉਚਜਾਤ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਕਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਤਤ੍ਪਦਵਿਪਰ੍ਯਾਸੇ ਪਤ੍ਰੇ ਚੋਪਰਿਵਾਰਿਣਿ । ਤਮਾਦੇਸ਼ਂ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੁ ਪਠੇਦਤਃ
ਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਾਰਨ ਸ਼ਲੋਕ ਉਪਰਲੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਕੇਤ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜਾ ਪੜ੍ਹ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤृਤੀਯਂ ਪਾਠ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਵੇਚਨਮ੍ । ਅਵਿਸਰ੍ਗਾਂਤਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਪਵਰ੍ਗੇਤਰਪਂਚਮਾਃ
ਫਿਰ ਤੀਜਾ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਅਰਥ ਵਿਚਾਰਨਾ; ਜਿਹੜੇ ਵਿਸਰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਮੁੱਕਣ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅੱਖਰ ਹੋਣ।
ਸ੍ਤੁਤਿਲਿਡ੍ਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸ਼੍ਲੋਕਃ ਸ਼ਕੁਨੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਅਧ੍ਯਾਯਾਦਿਃ ਸਮਾਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵृਥਾ ਪਤ੍ਰਂ ਵृਥਾ ਲਿਪਿਃ
ਜਿਹੜਾ ਸ਼ਲੋਕ ਸਤਿ-ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਜਾਂ ਲਿਟ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਕੁਨ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ, ਫਜ਼ੂਲ ਪੱਤਾ ਜਾਂ ਫਜ਼ੂਲ ਲਿਖਤ,
ਉਕ੍ਤਾਨੁਵਚਨਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵ੍ਯੁਪਸ੍ਤੁਤਮਥੈਵ ਚ । ਦਗ੍ਧਪਤ੍ਰਂ ਨष੍ਟਲਿਪਿਃ ਸਂਦਿਗ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਰਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ ਉਸਦੀ ਦੁਹਰਾਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ, ਸੜਿਆ ਪੱਤਾ, ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਲਿਖਤ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕੀ ਅੱਖਰ—
ਏਤਾਨਿ ਸ਼ਕੁਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਨਿ ਪਂਡਿਤੈਃ । ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋ ਹਿ ਦ੍ਵਿਵਿਧੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਭੇਦਤਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕੁਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਇਹ ਫਰਕ ਨਾਲ ਜਾਣੋ।
ਸ਼ਾਂਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਜ੍ਞੇਯਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਥਿਤਿਵृਦ੍ਧਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਂਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੋਣ, ਟਿਕਣ ਤੇ ਵਧਣ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਭੇਦਾਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਣ੍ਯਂਤੇ ਕੇਚਿਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋਪਯੋਗਿਨਃ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਾਦਾਯ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰष੍ਟਾ ਭਵਤ੍ਯਪਿ
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਇਨਸਾਨਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕਰੋਤਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸ੍ਮਰਤੇऽਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ । ਸ ਪੁਨਰ੍ਧਾਰ੍ਯ ਪਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜੋ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੱਤਾ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਪੱਤੇ ਨੂੰ ਇਥੇ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮੋਪੇਤਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਪਰਮੇਵ ਚ । ਯਤਃ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਿਪਾਦਕਮੇਵ ਚ
ਜਾਂ ਉਹ ਧੀਰਜ ਤੇ ਉੱਚੀ ਵੈਰਾਗੀਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਉਹ ਸਿਫ਼ਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰ੍ਥੇ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍ । ਮृਤੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਾਗਰ੍ਥਮਿਤਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋऽਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਃ
ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ, ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਸ਼ੁਭ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵਾਦੇ ਵਿਜਯਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇ ਜਯਦ੍ਯੋਤਕਮਿष੍ਯਤੇ । ਸृष੍ਟਿਰਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰੂਰਾਯਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਤੋ ਜਯਃ
ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਜਿੱਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਵੀਂ ਰਚਨਾ ਵੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੁਝ ਕਰੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਾਯਾਮੁਪਾਯੈਸ੍ਤੁ ਮਿਸ਼੍ਰਾਯਾਂ ਵਿਡ੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਰਾਦਿਵਰ੍ਣਨਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਂ ਯਦਿ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਵਰਣਨ ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ।
ਕਲਿਸਂਭਾਵਨਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਂਗਾਰਸ੍ਯੋਪਵਰ੍ਣਨੇ । ਰਾਜ੍ਯਨਿਰ੍ਵਾਹਚਿਂਤਾਯਾਂ ਰਾਜ੍ਯਲਿਂਗਂਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਕਾਜ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।