ਦੇਵੇषੁ ਚ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਸਮਦृष੍ਟਿਃ ਸ਼ਿਵੇ ਰਤਃ । ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਜਾਪੀ ਚ ਸਾਗ੍ਨਿਕਸ਼੍ਚਾਤਿਵਾਚਕਃ
'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀਏ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ—'
ਯਜੁਰ੍ਵੇਦੀ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਸੁਧੀਃ । ਸ਼੍ਰੀਤਾਲਪਤ੍ਰਲਿਖਿਤਂ ਦੇਵਲਿਪ੍ਯਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
'ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੇਵੀ ਲਿਪੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।'
ਬਂਧਾਦ੍ਯਤਿਪ੍ਰਪਂਚਂ ਯਦ੍ਯੁਗਪਤ੍ਪ੍ਰਣਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਗੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂਰੇਖਯੋਃ ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯਾਗ੍ਰਯੋਜਿਕਾ
'ਜੇ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਆਗੇ ਜਾਂ ਅੰਤ ਤੇ, ਓਂਕਾਰ ਦਾ ਅੱਖਰ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਾਈਨ ਆਗੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਓਂਕਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—'
ਰੇਖਾ ਭਵੇਦੇਵਮੇਕਾ ਅਕਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਸ਼ਿਰੋਭਾਗਮੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਕੋਣਾਧਃ ਪ੍ਰਲਂਬਿਨੀ
'ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਹੋਵੇ, ਨਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਅ ਅੱਖਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਢਲਦੀ ਹੋਈ ਲਟਕਦੀ ਹੋਵੇ।'
ਆਕਾਰਃ ਸ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪਟ੍ਟਿਕਾਦਕ੍ਸ਼ਰੇਖਯਾ । ਵਾਮੇ षਡ੍ਵਕ੍ਰਬਿਂਦੂਦ੍ਵਾ ਵਿਕਾਰ ਇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
'ਇਹੀ ਅ ਅੱਖਰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੱਟੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਛੇ ਵਕਰੀਆਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਬਿੰਦੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰਾ ਆਖਦੇ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਯ ਵਾਮਸ਼ਿਰੋਰੇਖਾ ਲਂਬਿਨ੍ਯਾ ਈ ਉਦਾਹृਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰੇ ਸ਼ਿਰੋਰੇਖਾ ਅਵਕ੍ਰਾ ਪ੍ਰਣਵਂ ਵਿਨਾ
'ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਸਿਰ ਦੀ ਲਕੀਰ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਈ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਸਿਰ ਲਕੀਰ ਢਲਵੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।'
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਲਂਬਰੇਖਾਨ੍ਯਾ ਤਦਂਤੇ ਚ ਲਵਿਤ੍ਰਵਤ੍ । ਉਕਾਰਃ ਸ ਹਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਲਵਿਤ੍ਰਦ੍ਵਯਤਸ੍ਤਦੂ
ਉਸ ਉੱਤੇ, ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਇਕ ਹੋਰ ਲਕੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਰਪੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਇਹ 'ਉ' ਅੱਖਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਖੁਰਪੀ ਵਰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।
ਏਵਮਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣ੍ਯਾਹ ਭਾਰਤੀ । ਲਿਪ੍ਯਾਨਯੈਵ ਲਿਖਿਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤੀਏ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅੱਖਰ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਜੋ ਇਸ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪਾਦ੍ਮਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਚ ਮਾਰ੍ਤਂਡਂ ਨਾਰਦੇਰਿਤਮ੍ । ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਮਥਾਗ੍ਨੇਯਂ ਕੌਰ੍ਮਂ ਵਾਮਨਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਦਮ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਮਾਰਤੰਡ, ਨਾਰਦ, ਮਾਰਕੰਡੇ, ਅਗਨਿ, ਕੂਰਮ ਤੇ ਵਾਮਨ ਪੁਰਾਣੇ,
ਗਾਰੁਡਂ ਲੈਂਗਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਕਾਂਦਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਨृਸਿਂਹਕਮ੍ । ਤਥੈਵ ਗਦਿਤਂ ਰਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਕਾਪਿਲਂ ਤਥਾ
ਗਾਰੁੜ, ਲਿੰਗ, ਸਕੰਦ, ਮਤਸ, ਨਰਸਿੰਹ, ਰਾਮ ਤੇ ਕਪਿਲ ਪੁਰਾਣੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਰਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਂ ਸ਼ਕੁਨੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਸ਼ੈਵਂ ਭਾਗਵਤਂ ਦੌਰ੍ਗਂ ਭਵਿष੍ਯੋਤ੍ਤਰਮੇਵ ਚ
ਵਾਰਾਹ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਭਾਗਵਤ, ਦੁਰਗਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖੋੱਤਰ ਪੁਰਾਣੇ ਵੀ ਹਨ।
ਭਵਿष੍ਯਂ ਚੋਪਸਂਜ੍ਞਾਨਿ ਤ੍ਵਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਰਤ੍ਨਪੀਠੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ; ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।
ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰਕ੍ਰੋਧਨੋऽਜ੍ਵਰਃ । ਆਦਾਵਾਤ੍ਮਾਨਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਕਲ੍ਪਮੇਵ ਚ
ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰੋ।
ਅਂਕੁਸ਼ਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਸ਼ਂ ਪੁਸ੍ਤਕਮੇਵ ਚ । ਧਾਰਯਂਤੀਂ ਸਿਤਾਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਜਲੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਅੰਕੁਸ਼, ਮਾਲਾ, ਫੰਦਾ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਵृषਵਾਹਨਮ੍ । ਸਹਾਸਵਦਨਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗੀ ਚਿੱਟੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰਾ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਹਰਿਣਂ ਚਾਭਯਂ ਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਯੁਗ੍ਮਂ ਕਿਰੀਟਿਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਮੁਦ੍ਰਾ ਚਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇਧੋ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇ ਵਰਪ੍ਰਦਮ੍
ਹਰੀ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤਤਾ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਹੈ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਮੁਰਤੀ ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਗਿਰਿਜਾਰ੍ਦ੍ਧਾਂਬੁਜਾਸਨਮ੍ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨ ਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ ਨਾਲ ਅੱਧੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥਾ ਵੇਦੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਪੁਰਾਣਕੈਃ । ਅਨ੍ਯੈਃ ਸਮਸ੍ਤਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸੇਵਿਤਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵੈਵਂ ਪੂਜਕਃ ਸਮ੍ਯਗਾਦੌ ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਰਭੇਤ੍ । ਆਪੋ ਵਾ ਇਦਮਿਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਲਸ਼ਸ੍ਯਾਭਿਮਂਤ੍ਰਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; 'ਇਹ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੈ' — ਇਹ ਕਲਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ।
ਤਜ੍ਜਲਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਮਭਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਤਤ੍ਸਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਤੁ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, 'ਉਹ ਹੀ ਸੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤ ਆਵਾਹਯੇਦਿਤਿ । ਯਦ੍ਵਾਗਿਤਿ ਤृਚੇਨੈਵ ਭਾਰਤੀ षੋਡਸ਼ਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ; ਜਾਂ 'ਯਦਵਾਗ' ਤਿੰਨ ਪਦਾਂ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਸੋਲਾਂ ਰਸਮਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਾ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ੴ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਅਮੁਕ ਪੁਰਾਣੇਤਿ ਪੁਰਾਣਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; 'ਓਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਮੁਕ ਪੁਰਾਣਾ' — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਕਾਂਡਾਦਿਤਿ ਹਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਦੂਰ੍ਵਾਮਾਨੀਯ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ੴ ਨਮੋ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਦੂਰ੍ਵਾਯੈ ਇਤਿ
'ਕਾਂਡਾਦਿਤਿ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੂਬ ਲਿਆਉਣੀ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; 'ਓਂ, ਭਗਵਤੀ ਦੂਬ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ'।
ਸਲੋਕਪਾਲ ਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਦਥ ਕਨ੍ਯਾ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਪਂਚਕਾਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਦਧਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਫਿਰ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ; ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨऋਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪਤਾਂਬੂਲਭੂषਣੈਃ
ਜੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਮਰ ਦੀ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਪਾਨ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਠਯੇਦਪ੍ਯਮੁਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪੂਜਕਃ ਕਨ੍ਯਕਾਮਿਮਾਮ੍
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਸ ਕੁੜੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ।
ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭਗਵਤਿ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤ ਇਤਿ
ਸੱਚ ਬੋਲ, ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਬੋਲ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਨੁਕ੍ਰਮਾਰ੍ਥਾਤ੍ਤੁ ਦੂਰ੍ਵਾਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯਾਧਃ ਸਹਸ੍ਰਪਰਮੇਤ੍ਯृਚਾ
ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੂਬ ਦੀ ਜੋੜੀ ਬਣਾਈਏ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਹੇਠਾਂ 'ਸਹਸ੍ਰਪਰਮੇਟ੍ਰਿਕਾ' ਵਾਲੀ ਰਿਕਤਾ ਨਾਲ ਰੱਖੀਏ।
ਦੂਰ੍ਵਾਯੁਗ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਹਸ੍ਤੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਸਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਪੁਸ੍ਤਸਂਧੌ ਸ਼ਲਾਕਾਤ੍ਰਯਮਨ੍ਵਨੁ
ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਜੋੜੀਆਂ ਦੂਬ ਦੀ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਲੱਕੜੀਆਂ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਰੱਖੇ।
ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨਮ ਇਤ੍ਯਥ । ਪਤ੍ਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਮਃ ਸ਼੍ਲੋਕਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧੇਰ੍ਹਿ ਸੂਚਕਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜ 'ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖ ਕੇ ਫੇਰ ਦੇਵੇ; ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਸ਼ਲੋਕ ਆਵੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।