ਦਾਨਮੇਵ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ । ਦਾਨੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਨੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਮਨ੍ਯਦਭ੍ਯੁਦਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਅਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਂ ਦਾਨਮਿਤਿ ਪਂਚਵਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਦਾਨ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਨਿੱਤ ਦਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਪਰਾਹ੍ਣੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਤਿੰਨ ਵਾਰ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦਿਨਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਤੁ ਦਤ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਨ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਉਸਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਮੋਹਾਦਦਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰੋਗਂ ਤਸ੍ਯ ਭੋਗਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਂਤੁष੍ਟਂ ਬਹੁਪੀਡਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਮਂਦਾਨਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸਂਤਾਪਕਾਰਕਮ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬਣਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਨੋ ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸੁਰੇषੁ ਯੈਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਭੁਂਜਤੇ ਮਿष੍ਟਂ ਪਾਪਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਆਪ ਮਿੱਠਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਤਾਨਹਂ ਪਰਿਸ਼ੋਧਯੇ । ਉਪਵਾਸੈਰ੍ਮਹੀਦੇਵ ਕਾਯਸ਼ੋषਕਰਾਦਿਕੈਃ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤਪਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਪਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਚਰ੍ਮਕਾਰੋ ਯਥਾ ਚਰ੍ਮਕੁਂਡਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨਿਰ੍ਘृਣੇ । ਸ਼ੋਧਯੇਚ੍ਚ ਕਸ਼ਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ੍ਫੋਟਯੇਦ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਖੁਰਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਸਮਾਨ ਫਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾਹਂ ਪਾਪਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੋਧਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਔषਧੀਨਾਂ ਸੁਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਕषਾਯੈਃ ਕਟੁਕੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਕੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਤੇ ਕੜਵੀਆਂ ਕਢੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉष੍ਣੋਦਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਪੈਰ੍ਵੈਦ੍ਯਰੂਪੇਣ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਅਨ੍ਯੇ ਭੁਂਜਂਤਿ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਭੋਗਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਗਤਾਨ੍
ਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਲ, ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹਤਾ ਰੋਗਰੂਪੇਣ ਤਮੇਨਂ ਪਰਿਵਾਰਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਪਿਭਿਰ੍ਯਥਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮਹੀਦੇਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨਿਜਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੇਕਰ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਨਿੱਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਤਥਾਯਾਤਾਨ੍ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤਾਨੁਪਾਯੈਰ੍ਦਾਰੁਣੈਃ ਕਿਲ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਕਾਲਂ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ । ਪਿਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਹਦਿਵਸੇ ਵੈਸ਼ਾਖਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੇਹਾਂਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਸਾਖ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ—
ਮਾਸੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਦਾਨਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕਾਮ੍ਯਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਦਿਕਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਮਨਾਫਲਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਕਾਮਂ ਕਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਰ੍ਵਾਂਗੈਰੇਵ ਸਂਗਤਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਵਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਨੋਰਥ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭਾਵਨਾਪਰਿਭਾਵਿਤਃ । ਤਾਦृਕ੍ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਨੁषਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਨਾਤ੍
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਭ੍ਯੁਦਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਦਿषੁ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮੌਞ੍ਜ੍ਯਾਦ੍ਯੁਦ੍ਵਾਹਕਰ੍ਮਸੁ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਭਾਗ ਦਾ ਰਾਹ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ, ਜਨੇਊ ਪਾਉਣ, ਵਿਆਹ ਆਦਿ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਧ੍ਵਜਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਸੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਮਹੀਦੇਵ ਦਾਨਮਭ੍ਯੁਦਯਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਮੰਦਰ, ਝੰਡੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਭਾਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਭੋਗਯਸ਼ਃਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ । ਅਂਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੰਸ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ-ਸਮਾਨ, ਨਾਮ ਤੇ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਰਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਨਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਸ਼ਾਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੁੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਆਸ ਨਾ ਰੱਖੇ।
ਮृਤੇ ਚ ਮਯਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਯਾਬਾਂਧਵਸੋਦਰਾਃ । ਕਥਮੇਤੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਂ ਵਿਨਾ ਸੁਹृਦੋ ਮਮ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਵਹੁਟੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਭਰਾ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਣਗੇ? ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਗੇ?
ਅਹਂ ਵਿਤ੍ਤਵਿਹੀਨੋ ਵਾ ਕਥਂ ਜੀਵਨ੍ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ । ਭਵਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਦਦਾਤਿ ਹਿ ਕਿਂਚਨ
ਜਾਂ ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਂਗਾ? ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਸ਼ਤੈਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਭਾਗ੍ਯਾਦੇਵ ਕੁਮਾਯਯਾ । ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦਂਤਿ ਚ ਤਤਃ ਸੁਤਾਃ
ਉਮੀਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਜੰਜੀਰਾਂ, ਮਾੜੇ ਭਾਗ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ਕਿਚਿਂਨ੍ਮੋਹੇਨਾਕੁਲਚੇਤਸਃ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਲ੍ਪਂ ਚ ਵਾ ਦਾਨਂ ਕਥਂਚਿਤ੍ਕਲ੍ਪਯਂਤਿ ਤੇ
ਗ਼ਮ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਭਟਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਮਹਾਦੁਃਖਗਤੇ ਸਤਿ । ਵਿਸ੍ਮਰਂਤਿ ਤਦਾ ਦਾਨਂ ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਨ ਦਦਤ੍ਯਪਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਮृਤੋऽਯਂ ਚ ਪਿਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹਪਾਸ਼ੋ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਯੋऽਸੌ ਮृਤੋ ਮਹੀਦੇਵ ਮਮ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਨਿਯਂਤ੍ਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਉ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਡੋਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤृष੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਬਹੁਦੁਃਖੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਚਿਰਕਾਲਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੱਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਧਨਂ ਚ ਵਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤ, ਪੌਤਰੇ, ਵਹੁਟੀ ਜਾਂ ਧਨ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ।