ਸਪ੍ਤਹਸ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾ ਬਦ੍ਧੋ ਵृषਰੂਪ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਮਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਸੱਤ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਵੱਛੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਤੇ ਧਰਮ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਰੂਪ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦृष੍ਟੋਸਿ ਲੋਕੇਸ਼ ਦੇਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ । ਹृਦਿਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤੇਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦਾਤਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿਤਾ । ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਦੇਵਦਂਡਧਰੋ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਹਾਕਮ, ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਮਯਂ ਸਾਰਮੇਕਂ ਵਦ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਇਕੋ ਸਾਰ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਤਥਾਪ੍ਯਾਗਮ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾਨ੍ਯੋਸਿ ਮਮ ਸਤ੍ਤਮ । ਯਨ੍ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਦਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਦ੍ਗੋਪ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਅਗਮ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ। ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ—
ਸਾਰਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਦੇਕਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਮਯਾ । ਮਹਾਨਿਰਯਸਂਘਾਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਜੋ ਇਕੋ ਨਿਸਚਿਤ ਗੱਲ ਮੈਂ ਜਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਮਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਿਨਯਤੋषਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ੍ਯੁਰ੍ਮੋਹਾਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਗਮਾਸ੍ਤਾਂ ਤਾਮੇਵ ਹਿ ਦੇਵਤਾਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਜਲ੍ਪਂਤੁ ਕਲ੍ਪੇ ਵਿਧੌ । ਸਿਦ੍ਧਾਂਤੇ ਪੁਨਰੇਕ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਸ੍ਤਾਗਮ-ਵ੍ਯਾਪਾਰੇषੁ ਵਿਵੇਕਿਨਾਂ ਵ੍ਯਤਿਕਰਂ ਨੀਤੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚੀਯਤੇ
ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਚਲਣ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਾਸਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਚਨਾ ਸਮੇਂ ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅੰਤ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਭੇਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੋ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਯਮੇਵ ਤ੍ਰਯੀ ਮਤਾ । ਦੀਪੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਿਸ੍ਨੇਹੈਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰ ਤਥਾ ਹਰਿਃ
ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤ੍ਰੈਵੇਦ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਅੱਗ, ਬੱਤੀ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਛੁਭਾਨ੍ । ਆਰਾਧਿਤੇ ਹਰੌ ਕਾਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖਦਾਈ ਗੋਲੋਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਮੇਵ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ । ਦਾਨੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਨੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਮਨ੍ਯਦਭ੍ਯੁਦਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਅਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਂ ਦਾਨਮਿਤਿ ਪਂਚਵਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਦਾਨ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਨਿੱਤ ਦਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਪਰਾਹ੍ਣੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਤਿੰਨ ਵਾਰ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦਿਨਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਤੁ ਦਤ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਨ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਉਸਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਮੋਹਾਦਦਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰੋਗਂ ਤਸ੍ਯ ਭੋਗਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਂਤੁष੍ਟਂ ਬਹੁਪੀਡਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਮਂਦਾਨਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸਂਤਾਪਕਾਰਕਮ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬਣਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਨੋ ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸੁਰੇषੁ ਯੈਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਭੁਂਜਤੇ ਮਿष੍ਟਂ ਪਾਪਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਆਪ ਮਿੱਠਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਤਾਨਹਂ ਪਰਿਸ਼ੋਧਯੇ । ਉਪਵਾਸੈਰ੍ਮਹੀਦੇਵ ਕਾਯਸ਼ੋषਕਰਾਦਿਕੈਃ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤਪਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਪਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਚਰ੍ਮਕਾਰੋ ਯਥਾ ਚਰ੍ਮਕੁਂਡਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨਿਰ੍ਘृਣੇ । ਸ਼ੋਧਯੇਚ੍ਚ ਕਸ਼ਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ੍ਫੋਟਯੇਦ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਖੁਰਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਸਮਾਨ ਫਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾਹਂ ਪਾਪਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੋਧਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਔषਧੀਨਾਂ ਸੁਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਕषਾਯੈਃ ਕਟੁਕੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਕੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਤੇ ਕੜਵੀਆਂ ਕਢੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉष੍ਣੋਦਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਪੈਰ੍ਵੈਦ੍ਯਰੂਪੇਣ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਅਨ੍ਯੇ ਭੁਂਜਂਤਿ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਭੋਗਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਗਤਾਨ੍
ਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਲ, ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹਤਾ ਰੋਗਰੂਪੇਣ ਤਮੇਨਂ ਪਰਿਵਾਰਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਪਿਭਿਰ੍ਯਥਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮਹੀਦੇਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨਿਜਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੇਕਰ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਨਿੱਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਤਥਾਯਾਤਾਨ੍ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤਾਨੁਪਾਯੈਰ੍ਦਾਰੁਣੈਃ ਕਿਲ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਕਾਲਂ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ । ਪਿਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਹਦਿਵਸੇ ਵੈਸ਼ਾਖਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੇਹਾਂਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਸਾਖ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ—
ਮਾਸੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਦਾਨਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕਾਮ੍ਯਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਦਿਕਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਮਨਾਫਲਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਕਾਮਂ ਕਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਰ੍ਵਾਂਗੈਰੇਵ ਸਂਗਤਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਵਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਨੋਰਥ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭਾਵਨਾਪਰਿਭਾਵਿਤਃ । ਤਾਦृਕ੍ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਨੁषਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਨਾਤ੍
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਭ੍ਯੁਦਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਦਿषੁ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮੌਞ੍ਜ੍ਯਾਦ੍ਯੁਦ੍ਵਾਹਕਰ੍ਮਸੁ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਭਾਗ ਦਾ ਰਾਹ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ, ਜਨੇਊ ਪਾਉਣ, ਵਿਆਹ ਆਦਿ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਧ੍ਵਜਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਸੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਮਹੀਦੇਵ ਦਾਨਮਭ੍ਯੁਦਯਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਮੰਦਰ, ਝੰਡੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਭਾਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।