ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਂ ਵਰ੍ਧਯਂਤੇ ਯੇ ਮੋਦਂਤੇ ਦਿਵਿ ਤੇ ਨਰਾਃ । ਹੇਮਂਤੇ ਵਹ੍ਨਿਦੋ ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਜਲਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਰ੍षਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਦਾਤਾ ਚ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਤ੍ਯ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਦਿषੁ
—ਜੋ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਨਿਯਮਤ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ ਨੂਨਂ ਸੁਰਲੋਕਭਾਕ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਭੋਃ ਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਵਂ ਯੂਨਾਂ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਚ ਮੌਨਮ੍ । ਇਚ੍ਛਾਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸੁਖੋਚਿਤਾਨਾਂ ਦਯਾ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਦਿਵਂ ਨਯਂਤਿ
ਗਰੀਬ ਦੀ ਦਾਤ, ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਮਾਫੀ, ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਛਾ ਦਾ ਦਮਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਕਰ੍ਮਸਂਬਂਧਃ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਕਰਮ ਦੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਫੈਸਲਾ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਧ੍ਯਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਰਣਾਯ ਭਵਾਂਬੁਧੇਃ । ਪਾਪਂ ਤੁ ਪਤਨਾਯੋਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਪਾਪ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਪਤਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬਲੇਨ ਪਰਿਚਾਰੇਣ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣਾਭਿਯੁਤਸ੍ਯ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਹੀਨਸ੍ਯ ਵੈ ਪੁਂਸਸ੍ਤਦ੍ਬਲਾਦਿਵ ਲੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ, ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਬਹਾਦਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਤਾਕਤਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਨ੍ਨਤਾ ਗਿਰਿ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਂਤਿ ਸੁਪੁष੍ਟਕਾਃ । ਪਤਂਤਿ ਵਾਤਵੇਗੇਨ ਸਮੂਲਾਸ੍ਤੁ ਘਨਾ ਅਪਿ
ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਦਰੱਖਤ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਂਨਾਂ ਬਲਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਕੇਵਲਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਂਤਰਤੇ ਜਂਤੁਰਿਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗ ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈੰਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਸੇਨ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਏਤਨ੍ਮੂਰ੍ਖੋऽਪਿ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਕਰਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾ ਪਾਪਕ੍ਰਿਯਾ ਰਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਗੱਲ ਤਾਂ ਮੂਰਖ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਵ੍ਰਤ ਦਾਨ ਜਪਾਦਿਭਿਃ । ਸਤ੍ਯੇਨਾਚਾਰਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੌਖ੍ਯਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗ, ਹੋਮ, ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਹੀ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਚਾਰਧਨੋਪੇਤੈਰ੍ऋषਿਭਿਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਯੋਗੇਨ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨਾਕਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਤੇ ਧਨ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਯੱਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਚ ਵਿਨਾ ਦਾਨਂ ਬਹੁਦਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨ ਧਨੇਨਾਪਿ ਕੁਟੁਂਬਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾ
ਧਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਜੇਕਰ ਧਨ ਹੋਵੇ ਵੀ, ਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਦਯੋ ਧਰ੍ਮਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਦੁष੍ਕਰਾ ਦਾਨਧਰ੍ਮੋऽਪਿ ਦੁष੍ਕਰੋ ਭਗਵਨ੍ਮਤਃ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਵਰਗੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਲਭ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਸਂਚਯਃ । ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕ
ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੀ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਦੇਕਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕृਤੇਨੈਕੇਨ ਯੇਨੇਹ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਇੱਕੋ ਧਰਮ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ।
ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਮਾਯੁਰ੍ਯੇਨਾਭਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇऽਪਿ ਸਖ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਯੇਨਾਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਇੱਜ਼ਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਉਮਰ ਵਧੇ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਬਣੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਯੇਨ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਤੁष੍ਯੇਦਸ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਾਮਃ ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞ ਤਪੋਦਾਨਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾਧਿਕਂ ਫਲਮ੍ । ਲਭ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਤਦਾਦਿਸ਼
ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯੱਗ, ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਐਸਾ ਕੁਝ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਹ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮੋਪਦੇਸ਼ਤਃ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਸਾਰਂ ਤਦੇਕਂ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ।
ਪਾਪਾਨਾਮਨੁਰੂਪਾਣਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਯਦ੍ਯਥਾ । ਤਥਾ ਤਥੈਵ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਕਥਿਤਾਨਿ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੱਸੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਾਨਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂਤੇ ਦੇਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਸ਼ੋ ਨਰੈਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਕਂ ਚੇਦਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਵਦ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਮ ਲੋਕ ਹਰ ਇੱਕ ਸਜ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਨੇਕ ਕੰਮ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ-। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਮਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਧਰ੍ਮਾਭਿਕਾਮੁਕਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸੁਖਮ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਮਨ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜਗਤਾਂਪਤੇ । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਦੇਵਰੂਪਾਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਃ ਪਾਲ੍ਯਤੇ ਦੇਵਾਪ੍ਯਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਯੌਰ੍ਮਹਃ
ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਸਮਾਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।
ਜਨਸ੍ਤਪਸ੍ਤਥਾਸਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਪਾਲ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ । ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਰਹਿਤਂ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰ ਜਂਗਮਮ੍
ਜਨ ਲੋਕ, ਤਪ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸਤ ਲੋਕ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਜਗਤ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਸਦ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਜਗਤ੍ । ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਤਾਂ ਸਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਰਾਜਸਾਨਾਂ ਰਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਾਮਸਾਨਾਂ ਤਮਸ੍ਤਥਾ । ਚਤੁष੍ਪਦਾਂ ਭਵਾਨ੍ਦੇਵ ਚਤੁਃਸ਼ृਂਗਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਰਜੋਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਰਜ ਹੈਂ, ਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਤਮ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।