ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮਪਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਪੁਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਗੋਮਤੀ ਤੀਰੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੋਮਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵਾਸੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਨਂਦਾਯਾਂ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਵਾਸ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨੰਦਾ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
षਣ੍ਮਾਸਮੁषਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਨਿਧੌ । ਤੇ ਨੂਨਮਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਯੁਰਘਹਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਅਨੇਕ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੋਯੇ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਃ । ਨਮਂਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਵਾਪ੍ਯਕਾਸ਼ੀਂ ਤੇ ਵੈ ਮਯਾਪੀਹ ਭਵਂਤਿ ਵਂਦ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਾਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਯੇ ਤੁ ਭੂਮੌ ਦਰ੍ਭ ਤਿਲੈਃ ਸਹ । ਤਿਲਾਨ੍ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਲੋਹਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਮृਤਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੇ ਪਦੇ
—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਨਾਕਿਨਃ । ਸ੍ਤੈਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਤਤਂ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਧਨੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਭਾਗ੍ਯੇਨੋਪਜੀਵਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਵਾਣੀਂ ਨਿਰਾਬਾਧਾਂ ਮਧੁਰੋਪਾਯ ਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਭਿਭਾषਂਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼ੁਭਾਨਾਮਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਸਂਚਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪਾਕਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਧਨਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਾਨੁਯਾਯਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਂ ਵਰ੍ਧਯਂਤੇ ਯੇ ਮੋਦਂਤੇ ਦਿਵਿ ਤੇ ਨਰਾਃ । ਹੇਮਂਤੇ ਵਹ੍ਨਿਦੋ ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਜਲਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਰ੍षਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਦਾਤਾ ਚ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਤ੍ਯ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਦਿषੁ
—ਜੋ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਨਿਯਮਤ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ ਨੂਨਂ ਸੁਰਲੋਕਭਾਕ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਭੋਃ ਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਵਂ ਯੂਨਾਂ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਚ ਮੌਨਮ੍ । ਇਚ੍ਛਾਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸੁਖੋਚਿਤਾਨਾਂ ਦਯਾ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਦਿਵਂ ਨਯਂਤਿ
ਗਰੀਬ ਦੀ ਦਾਤ, ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਮਾਫੀ, ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਛਾ ਦਾ ਦਮਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਕਰ੍ਮਸਂਬਂਧਃ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਕਰਮ ਦੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਫੈਸਲਾ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਧ੍ਯਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਰਣਾਯ ਭਵਾਂਬੁਧੇਃ । ਪਾਪਂ ਤੁ ਪਤਨਾਯੋਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਪਾਪ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਪਤਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬਲੇਨ ਪਰਿਚਾਰੇਣ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣਾਭਿਯੁਤਸ੍ਯ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਹੀਨਸ੍ਯ ਵੈ ਪੁਂਸਸ੍ਤਦ੍ਬਲਾਦਿਵ ਲੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ, ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਬਹਾਦਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਤਾਕਤਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਨ੍ਨਤਾ ਗਿਰਿ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਂਤਿ ਸੁਪੁष੍ਟਕਾਃ । ਪਤਂਤਿ ਵਾਤਵੇਗੇਨ ਸਮੂਲਾਸ੍ਤੁ ਘਨਾ ਅਪਿ
ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਦਰੱਖਤ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਂਨਾਂ ਬਲਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਕੇਵਲਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਂਤਰਤੇ ਜਂਤੁਰਿਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗ ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈੰਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਸੇਨ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਏਤਨ੍ਮੂਰ੍ਖੋऽਪਿ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਕਰਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾ ਪਾਪਕ੍ਰਿਯਾ ਰਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਗੱਲ ਤਾਂ ਮੂਰਖ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਵ੍ਰਤ ਦਾਨ ਜਪਾਦਿਭਿਃ । ਸਤ੍ਯੇਨਾਚਾਰਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੌਖ੍ਯਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗ, ਹੋਮ, ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਹੀ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਚਾਰਧਨੋਪੇਤੈਰ੍ऋषਿਭਿਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਯੋਗੇਨ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨਾਕਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਤੇ ਧਨ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਯੱਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਚ ਵਿਨਾ ਦਾਨਂ ਬਹੁਦਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨ ਧਨੇਨਾਪਿ ਕੁਟੁਂਬਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾ
ਧਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਜੇਕਰ ਧਨ ਹੋਵੇ ਵੀ, ਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਦਯੋ ਧਰ੍ਮਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਦੁष੍ਕਰਾ ਦਾਨਧਰ੍ਮੋऽਪਿ ਦੁष੍ਕਰੋ ਭਗਵਨ੍ਮਤਃ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਵਰਗੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਲਭ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਸਂਚਯਃ । ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕ
ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੀ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਦੇਕਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕृਤੇਨੈਕੇਨ ਯੇਨੇਹ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਇੱਕੋ ਧਰਮ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ।
ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਮਾਯੁਰ੍ਯੇਨਾਭਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇऽਪਿ ਸਖ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਯੇਨਾਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਇੱਜ਼ਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਉਮਰ ਵਧੇ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਬਣੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਯੇਨ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਤੁष੍ਯੇਦਸ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਾਮਃ ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।