ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਾਸ਼੍ਚ ਬਾਲਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ । ਮਾਸਿਮਾਸ੍ਯੇਕਦਿਵਸੇ ਦਰ੍ਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵ੍ਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਤੇ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਭੋਜਨੇषੂਪਪਨ੍ਨੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਦਰਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ ਤੇ ਸੁਰਗ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਅਭਿਨ੍ਨਮੁਖਰਾਗੇਣ ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਅਟੱਲ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਖਿਲਨਾਯਕਸ੍ਯ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਹੀਨਾ ਰਜਸਾਪਿ ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਨਾਕਮਨਂਤਪੁਣ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨਾਰਾਯਣ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਜੋ ਗੁਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਤਸ੍ਤਾਂ ਯਮੁਨਾਂ ਸੀਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਨਦੀਮ੍ । ਸੇਵਂਤੇ ਯੇ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ—ਵਿਤਸਤਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਂਥਾਨਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ । ਯੇ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਮਿਹ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੁष੍ਯਂਤ੍ਯਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜੋ ਨਰਮਦਾ, ਜੋ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਧੂਯ ਪਾਪਾਨਿ ਮਹੇਸ਼ਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚਿਰਂ ਰਮਂਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਨਦੀ ਤੀਰੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਯਤਾ ਨਰਾਃ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇ ਨਰਾ ਨਾਕਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਰਮਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਆਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਵਾਸੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਜਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਥਾ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਚ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਕੇਦਾਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਿਆਸ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਵਾ ਮृਤਾਃ । ਹਰਿਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਕਾ ਜਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਹਰੀ' ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮਪਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਪੁਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਗੋਮਤੀ ਤੀਰੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੋਮਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵਾਸੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਨਂਦਾਯਾਂ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਵਾਸ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨੰਦਾ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
षਣ੍ਮਾਸਮੁषਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਨਿਧੌ । ਤੇ ਨੂਨਮਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਯੁਰਘਹਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਅਨੇਕ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੋਯੇ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਃ । ਨਮਂਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਵਾਪ੍ਯਕਾਸ਼ੀਂ ਤੇ ਵੈ ਮਯਾਪੀਹ ਭਵਂਤਿ ਵਂਦ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਾਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਯੇ ਤੁ ਭੂਮੌ ਦਰ੍ਭ ਤਿਲੈਃ ਸਹ । ਤਿਲਾਨ੍ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਲੋਹਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਮृਤਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੇ ਪਦੇ
—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਨਾਕਿਨਃ । ਸ੍ਤੈਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਤਤਂ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਧਨੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਭਾਗ੍ਯੇਨੋਪਜੀਵਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਵਾਣੀਂ ਨਿਰਾਬਾਧਾਂ ਮਧੁਰੋਪਾਯ ਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਭਿਭਾषਂਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼ੁਭਾਨਾਮਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਸਂਚਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪਾਕਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਧਨਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਾਨੁਯਾਯਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਂ ਵਰ੍ਧਯਂਤੇ ਯੇ ਮੋਦਂਤੇ ਦਿਵਿ ਤੇ ਨਰਾਃ । ਹੇਮਂਤੇ ਵਹ੍ਨਿਦੋ ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਜਲਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਰ੍षਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਦਾਤਾ ਚ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਤ੍ਯ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਦਿषੁ
—ਜੋ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਨਿਯਮਤ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ ਨੂਨਂ ਸੁਰਲੋਕਭਾਕ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਭੋਃ ਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਵਂ ਯੂਨਾਂ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਚ ਮੌਨਮ੍ । ਇਚ੍ਛਾਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸੁਖੋਚਿਤਾਨਾਂ ਦਯਾ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਦਿਵਂ ਨਯਂਤਿ
ਗਰੀਬ ਦੀ ਦਾਤ, ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਮਾਫੀ, ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਛਾ ਦਾ ਦਮਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਕਰ੍ਮਸਂਬਂਧਃ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਕਰਮ ਦੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਫੈਸਲਾ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਧ੍ਯਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਰਣਾਯ ਭਵਾਂਬੁਧੇਃ । ਪਾਪਂ ਤੁ ਪਤਨਾਯੋਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਪਾਪ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਪਤਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬਲੇਨ ਪਰਿਚਾਰੇਣ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣਾਭਿਯੁਤਸ੍ਯ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਹੀਨਸ੍ਯ ਵੈ ਪੁਂਸਸ੍ਤਦ੍ਬਲਾਦਿਵ ਲੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ, ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਬਹਾਦਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਤਾਕਤਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਨ੍ਨਤਾ ਗਿਰਿ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਂਤਿ ਸੁਪੁष੍ਟਕਾਃ । ਪਤਂਤਿ ਵਾਤਵੇਗੇਨ ਸਮੂਲਾਸ੍ਤੁ ਘਨਾ ਅਪਿ
ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਦਰੱਖਤ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਂਨਾਂ ਬਲਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਕੇਵਲਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਂਤਰਤੇ ਜਂਤੁਰਿਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗ ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈੰਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।