ਨਰੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧੂਯ ਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਵੀ—
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਕਤਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਤਪਾਂਸਿ ਚ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਯ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ—
ਮਹਾਦਾਨਾਦਿਦਾਨਾਨਿ ਵ੍ਰਤਂ ਵੈष੍ਣਵਮੇਕਤਃ । ਵੈष੍ਣਵਵ੍ਰਤਜੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਜ੍ਞਾਦਿਸਂਭਵਃ
ਇਕ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਮ, ਯਜ੍ਯ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਏਕਤ੍ਰ ਤੁਲਿਤੌ ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੋ ਭਵੇਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਹਰਿਵਾਸਰ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਚ੍ਯੁਤਾਨਂਤਭਾषਿਣਾਮ੍
ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਤੋਲਦਾ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ (ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ) ਭਾਰੀ ਪੈਂਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨਾਹਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਬਿਭੇਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ ਪੁਰੁषਾਞ੍ਛਤਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ । ਉਪੋषਣਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ ਸੌ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯੇਕਭਾਜਨਮ੍ । ਜਯਾ ਚ ਵਿਜਯਾ ਚੈਵ ਜਯਂਤੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ ਤੇ ਜਯੰਤੀ—ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—
ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਵਂਜੁਲੀ ਚੈਵ ਪਕ੍ਸ਼ਸਂਵਰ੍ਧਿਨੀ ਵਰਾ । ਤਿਲਦੁਗ੍ਧਾ ਪਰਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਅਖਂਡਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਵੰਜੁਲੀ, ਪੱਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ, ਤਿਲ ਦੁੱਧ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਤੇ ਅਖੰਡ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵੀ—
ਮਨੋਰਥਾਖ੍ਯਾ ਚ ਪਰਾ ਭੀਮਦ੍ਵਾਦਸ਼ਿਕਾ ਤਥਾ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਯੋ ਭੇਦਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਤ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਮਨੋਰਥ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਭੀਮ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੋਤਾਰੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਯ ਸਂਗਤਾਃ
ਜੋ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਜਾਣੋ। ਜੋ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਾਸ਼੍ਚ ਬਾਲਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ । ਮਾਸਿਮਾਸ੍ਯੇਕਦਿਵਸੇ ਦਰ੍ਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵ੍ਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਤੇ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਭੋਜਨੇषੂਪਪਨ੍ਨੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਦਰਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ ਤੇ ਸੁਰਗ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਅਭਿਨ੍ਨਮੁਖਰਾਗੇਣ ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਅਟੱਲ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਖਿਲਨਾਯਕਸ੍ਯ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਹੀਨਾ ਰਜਸਾਪਿ ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਨਾਕਮਨਂਤਪੁਣ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨਾਰਾਯਣ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਜੋ ਗੁਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਤਸ੍ਤਾਂ ਯਮੁਨਾਂ ਸੀਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਨਦੀਮ੍ । ਸੇਵਂਤੇ ਯੇ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ—ਵਿਤਸਤਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਂਥਾਨਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ । ਯੇ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਮਿਹ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੁष੍ਯਂਤ੍ਯਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜੋ ਨਰਮਦਾ, ਜੋ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਧੂਯ ਪਾਪਾਨਿ ਮਹੇਸ਼ਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚਿਰਂ ਰਮਂਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਨਦੀ ਤੀਰੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਯਤਾ ਨਰਾਃ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇ ਨਰਾ ਨਾਕਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਰਮਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਆਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਵਾਸੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਜਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਥਾ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਚ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਕੇਦਾਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਿਆਸ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਵਾ ਮृਤਾਃ । ਹਰਿਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਕਾ ਜਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਹਰੀ' ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮਪਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਪੁਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਗੋਮਤੀ ਤੀਰੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੋਮਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵਾਸੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਨਂਦਾਯਾਂ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਵਾਸ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨੰਦਾ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
षਣ੍ਮਾਸਮੁषਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਨਿਧੌ । ਤੇ ਨੂਨਮਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਯੁਰਘਹਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਅਨੇਕ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੋਯੇ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਃ । ਨਮਂਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਵਾਪ੍ਯਕਾਸ਼ੀਂ ਤੇ ਵੈ ਮਯਾਪੀਹ ਭਵਂਤਿ ਵਂਦ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਾਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਯੇ ਤੁ ਭੂਮੌ ਦਰ੍ਭ ਤਿਲੈਃ ਸਹ । ਤਿਲਾਨ੍ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਲੋਹਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਮृਤਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੇ ਪਦੇ
—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਨਾਕਿਨਃ । ਸ੍ਤੈਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਤਤਂ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਧਨੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਭਾਗ੍ਯੇਨੋਪਜੀਵਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਵਾਣੀਂ ਨਿਰਾਬਾਧਾਂ ਮਧੁਰੋਪਾਯ ਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਭਿਭਾषਂਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼ੁਭਾਨਾਮਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਸਂਚਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪਾਕਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਧਨਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਾਨੁਯਾਯਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।