ਰਮਯਂਤਿ ਨ ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸਦਾ ਕਰ੍ਮਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਮਨੋ ਵਾਕ੍ਕਾਯਿਕੇ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਸਂਮਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਃ । ਵਚੋਵੇਗਂ ਮਨੋਵੇਗਂ ਯੋ ਵੇਗਮੁਦਰੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਤਿਥੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਉਪਸ੍ਥਵੇਗਂ ਸਹਤੇ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਯੇषਾਂ ਗੁਣੇषੁ ਸਂਤੋषੋ ਵਾਣੀ ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਹੈ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਵਲ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਪਰਮਾਰ੍ਥੇ ਮਤਿਰ੍ਯੇषਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵ੍ਰਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਯੇ ਕੋਪਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਉੱਚੇ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਈਰਖਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਾਨਾਪਮਾਨਾਭ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ । ਮਤਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਯੇ ਲੋਭਾਨ੍ਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਕਾਮਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਆਦਰ ਜਾਂ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਧਰ੍ਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਦੁਃਸਂਗਾਤ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਧਿਵਦੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲੇऽਸਿਤੇ ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਮਾਤੇਵ ਸਰ੍ਵਬਾਲਾਨਾਮੌषਧਂ ਰੋਗਿਣਾ ਮਿਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਬੀਮਾਰ ਲਈ ਦਵਾਈ ਵਾਂਗ ਹਨ—
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥਿਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਦਤ੍ਰਾਣਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ 5.96.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ, ਇ enuṁ ਛੋਟਾ ਭਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮੁਪੋष੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਜਾ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧੂਯ ਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਵੀ—
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਕਤਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਤਪਾਂਸਿ ਚ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਯ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ—
ਮਹਾਦਾਨਾਦਿਦਾਨਾਨਿ ਵ੍ਰਤਂ ਵੈष੍ਣਵਮੇਕਤਃ । ਵੈष੍ਣਵਵ੍ਰਤਜੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਜ੍ਞਾਦਿਸਂਭਵਃ
ਇਕ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਮ, ਯਜ੍ਯ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਏਕਤ੍ਰ ਤੁਲਿਤੌ ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੋ ਭਵੇਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਹਰਿਵਾਸਰ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਚ੍ਯੁਤਾਨਂਤਭਾषਿਣਾਮ੍
ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਤੋਲਦਾ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ (ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ) ਭਾਰੀ ਪੈਂਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨਾਹਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਬਿਭੇਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ ਪੁਰੁषਾਞ੍ਛਤਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ । ਉਪੋषਣਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ ਸੌ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯੇਕਭਾਜਨਮ੍ । ਜਯਾ ਚ ਵਿਜਯਾ ਚੈਵ ਜਯਂਤੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ ਤੇ ਜਯੰਤੀ—ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—
ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਵਂਜੁਲੀ ਚੈਵ ਪਕ੍ਸ਼ਸਂਵਰ੍ਧਿਨੀ ਵਰਾ । ਤਿਲਦੁਗ੍ਧਾ ਪਰਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਅਖਂਡਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਵੰਜੁਲੀ, ਪੱਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ, ਤਿਲ ਦੁੱਧ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਤੇ ਅਖੰਡ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵੀ—
ਮਨੋਰਥਾਖ੍ਯਾ ਚ ਪਰਾ ਭੀਮਦ੍ਵਾਦਸ਼ਿਕਾ ਤਥਾ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਯੋ ਭੇਦਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਤ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਮਨੋਰਥ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਭੀਮ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੋਤਾਰੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਯ ਸਂਗਤਾਃ
ਜੋ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਜਾਣੋ। ਜੋ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਾਸ਼੍ਚ ਬਾਲਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ । ਮਾਸਿਮਾਸ੍ਯੇਕਦਿਵਸੇ ਦਰ੍ਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵ੍ਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਤੇ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਭੋਜਨੇषੂਪਪਨ੍ਨੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਦਰਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ ਤੇ ਸੁਰਗ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਅਭਿਨ੍ਨਮੁਖਰਾਗੇਣ ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਅਟੱਲ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਖਿਲਨਾਯਕਸ੍ਯ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਹੀਨਾ ਰਜਸਾਪਿ ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਨਾਕਮਨਂਤਪੁਣ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨਾਰਾਯਣ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਜੋ ਗੁਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਤਸ੍ਤਾਂ ਯਮੁਨਾਂ ਸੀਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਨਦੀਮ੍ । ਸੇਵਂਤੇ ਯੇ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ—ਵਿਤਸਤਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਂਥਾਨਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ । ਯੇ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਮਿਹ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੁष੍ਯਂਤ੍ਯਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜੋ ਨਰਮਦਾ, ਜੋ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਧੂਯ ਪਾਪਾਨਿ ਮਹੇਸ਼ਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚਿਰਂ ਰਮਂਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਨਦੀ ਤੀਰੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਯਤਾ ਨਰਾਃ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇ ਨਰਾ ਨਾਕਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਰਮਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਆਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਵਾਸੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਜਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਥਾ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਚ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਕੇਦਾਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਿਆਸ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਵਾ ਮृਤਾਃ । ਹਰਿਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਕਾ ਜਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਹਰੀ' ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।