ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਂਤਿ ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵृਤ੍ਤਿ ਗृਹਚ੍ਛੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਖੇਤ, ਘਰ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼ਾਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾ ਨਰਕੌਕਸਃ । ਆਗਤਾਨ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਜੋ ਆਸ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਮੂਰਖ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਕਮਾਈ ਕਰਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਉਣ 'ਤੇ ਜਾਂਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹਨ।
ਯਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਸ ਜ੍ਞੇਯੋ ਨਰਕਾਤਿਥਿਃ । ਅਨਾਥਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦੀਨਂ ਰੋਗਾਰ੍ਤਂ ਵृਦ੍ਧਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਜਾਣੋ। ਅਤੇ ਜੋ ਅਨਾਥ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ, ਗਰੀਬ, ਬੀਮਾਰ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨੁਕਂਪਂਤਿ ਯੇ ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਨਿਯਮਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮਾਦਾਯ ਯੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਲੋਪਯਂਤਿ ਤਾਨ੍ਭੂਯਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾ ਯਾਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਯਾਲਵਃ
ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਿਯਮ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਇਆਵਾਨ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇ ਗੌਰਵਾਦਹਮ੍ । ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਦੇਵਂਜਿष੍ਣੁਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਹਰੀ, ਜਿੱਤੂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਮਜਂ ਕृष੍ਣਂ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਪੁਰੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਮਚ੍ਯੁਤਂ ਯੇ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਅਜਨਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਭਂਤੇ ਤੇऽਚ੍ਯੁਤਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਪੁਰਾਤਨੀ । ਇਦਮੇਵਹਿ ਮਾਂਗਲ੍ਯਮਿਦਮੇਵ ਧਨਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਉਹ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਮੰਗਲਤਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਅਸਲ ਦੌਲਤ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਚੈਤਦ੍ਯਦ੍ਦਾਮੋਦਰਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਨਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਪਾਰ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਵਿਲੀਯਂਤੇ ਤਮਾਂਸੀਵ ਦਿਨੋਦਯੇ । ਗਾਥਾਂ ਗਾਯਂਤਿ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਗਾਥਾ ਨਿੱਤ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਧੀਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਜਪਾਸਕ੍ਤਾਨਪਿ ਪਾਪਕृਤੋ ਜਨਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠੇ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇ enna ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਯਮਦੂਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ । ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਂਤੂਨਾਂ ਵਿਹਾਯ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੂਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਹਰਿ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯੇ ਯਾਚਿਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵਦਂਤਿ ਚ
ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹੀ ਅਸਲ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਦਾਨਫਲਾ ਯੇ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵਰ੍ਜਯਂਤਿ ਦਿਵਾਸ੍ਵਾਪਂ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸਹਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਿਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੁੱਦੇ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਭੂਤਾ ਯੇ ਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਦ੍ਵਿषਤਾਮਪਿ ਯੇ ਦੋषਾਨ੍ਨ ਵਦਂਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਤਯਂਤਿ ਗੁਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯੇ ਪਰੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਵਿਤਪ੍ਯਂਤਿ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਭਿਨਂਦਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤੌ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਰਮ ਤੇ ਤਿਆਗ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਦਰਂਤਿ ਪ੍ਰਤੀਤਾ ਯੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਦਯਾਵਂਤੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕੇ ਤੇ ਨਿਭਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਃ ਸਦਾਚਾਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯੇ ਪੂਤਾਃ ਪਰਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਮਯਂਤਿ ਨ ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸਦਾ ਕਰ੍ਮਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਮਨੋ ਵਾਕ੍ਕਾਯਿਕੇ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਸਂਮਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਃ । ਵਚੋਵੇਗਂ ਮਨੋਵੇਗਂ ਯੋ ਵੇਗਮੁਦਰੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਤਿਥੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਉਪਸ੍ਥਵੇਗਂ ਸਹਤੇ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਯੇषਾਂ ਗੁਣੇषੁ ਸਂਤੋषੋ ਵਾਣੀ ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਹੈ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਵਲ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਪਰਮਾਰ੍ਥੇ ਮਤਿਰ੍ਯੇषਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵ੍ਰਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਯੇ ਕੋਪਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਉੱਚੇ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਈਰਖਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਾਨਾਪਮਾਨਾਭ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ । ਮਤਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਯੇ ਲੋਭਾਨ੍ਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਕਾਮਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਆਦਰ ਜਾਂ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਧਰ੍ਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਦੁਃਸਂਗਾਤ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਧਿਵਦੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲੇऽਸਿਤੇ ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਮਾਤੇਵ ਸਰ੍ਵਬਾਲਾਨਾਮੌषਧਂ ਰੋਗਿਣਾ ਮਿਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਬੀਮਾਰ ਲਈ ਦਵਾਈ ਵਾਂਗ ਹਨ—
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥਿਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਦਤ੍ਰਾਣਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ 5.96.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ, ਇ enuṁ ਛੋਟਾ ਭਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮੁਪੋष੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਜਾ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।