ਹੈਤੁਕੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਨਰੋ ਨਿਰਯਾਲਯਃ । ਮਨਸਾ ਯੋऽਨ੍ਯਭਾਵੇਨ ਵਚਸਾ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਵਦੇਤ੍
ਜੋ ਤਰਕ ਕਰਕੇ ਨਾਸਤਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਖਦਾ ਹੈ—
ਹृਦਯਂ ਕਲੁषਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਵਸੇਤ੍ । ਅਵਮਨ੍ਯ ਚ ਯੇ ਯਾਂਤਿ ਭਗਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ-ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਭਗਵਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ ਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਣਾਮਾਦਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕੌਕਸਃ । ਵਿਨਾਪਰਾਧੇਨ ਨਰਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਧਿਵੇਦਨਮ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੰਦਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਸੂਰ ਦੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਸੁਕਲਤ੍ਰਂ ਯੇ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕੇ ਨਰਾਃ । ਨ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰੇषਾਂ ਚੇਤਸਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨਿਰਯਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਬਂਧੁ ਬਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षੀ ਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਕੇਵਲੋਦਰਪੂਰਕਃ । ਤੁਲਾ ਮਕਰ ਮੇषੇषੁ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਦੀ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਤੂਲਾ, ਮਕਰ ਜਾਂ ਮੇਖ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਦ੍ਯਾਦਿषੁ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਾਲਯਃ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਜਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਾਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਦਰਿਆ ਆਦਿਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਸਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਰਕ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਯਾਦਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕਾਤਿਥਿਃ । ਕਾष੍ਠੈਰ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕੁਭਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ੂਲੈਰਸ਼੍ਮਭਿਰੇਵ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਰਸਤੇ ਲੱਕੜ, ਸੂਈਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਂਧਂਤਿ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਆਦ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਂਤਿ ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵृਤ੍ਤਿ ਗृਹਚ੍ਛੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਖੇਤ, ਘਰ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼ਾਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾ ਨਰਕੌਕਸਃ । ਆਗਤਾਨ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਜੋ ਆਸ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਮੂਰਖ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਕਮਾਈ ਕਰਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਉਣ 'ਤੇ ਜਾਂਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹਨ।
ਯਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਸ ਜ੍ਞੇਯੋ ਨਰਕਾਤਿਥਿਃ । ਅਨਾਥਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦੀਨਂ ਰੋਗਾਰ੍ਤਂ ਵृਦ੍ਧਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਜਾਣੋ। ਅਤੇ ਜੋ ਅਨਾਥ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ, ਗਰੀਬ, ਬੀਮਾਰ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨੁਕਂਪਂਤਿ ਯੇ ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਨਿਯਮਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮਾਦਾਯ ਯੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਲੋਪਯਂਤਿ ਤਾਨ੍ਭੂਯਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾ ਯਾਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਯਾਲਵਃ
ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਿਯਮ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਇਆਵਾਨ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇ ਗੌਰਵਾਦਹਮ੍ । ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਦੇਵਂਜਿष੍ਣੁਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਹਰੀ, ਜਿੱਤੂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਮਜਂ ਕृष੍ਣਂ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਪੁਰੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਮਚ੍ਯੁਤਂ ਯੇ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਅਜਨਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਭਂਤੇ ਤੇऽਚ੍ਯੁਤਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਪੁਰਾਤਨੀ । ਇਦਮੇਵਹਿ ਮਾਂਗਲ੍ਯਮਿਦਮੇਵ ਧਨਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਉਹ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਮੰਗਲਤਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਅਸਲ ਦੌਲਤ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਚੈਤਦ੍ਯਦ੍ਦਾਮੋਦਰਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਨਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਪਾਰ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਵਿਲੀਯਂਤੇ ਤਮਾਂਸੀਵ ਦਿਨੋਦਯੇ । ਗਾਥਾਂ ਗਾਯਂਤਿ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਗਾਥਾ ਨਿੱਤ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਧੀਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਜਪਾਸਕ੍ਤਾਨਪਿ ਪਾਪਕृਤੋ ਜਨਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠੇ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇ enna ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਯਮਦੂਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ । ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਂਤੂਨਾਂ ਵਿਹਾਯ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੂਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਹਰਿ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯੇ ਯਾਚਿਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵਦਂਤਿ ਚ
ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹੀ ਅਸਲ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਦਾਨਫਲਾ ਯੇ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵਰ੍ਜਯਂਤਿ ਦਿਵਾਸ੍ਵਾਪਂ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸਹਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਿਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੁੱਦੇ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਭੂਤਾ ਯੇ ਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਦ੍ਵਿषਤਾਮਪਿ ਯੇ ਦੋषਾਨ੍ਨ ਵਦਂਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਤਯਂਤਿ ਗੁਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯੇ ਪਰੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਵਿਤਪ੍ਯਂਤਿ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਭਿਨਂਦਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤੌ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਰਮ ਤੇ ਤਿਆਗ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਦਰਂਤਿ ਪ੍ਰਤੀਤਾ ਯੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਦਯਾਵਂਤੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕੇ ਤੇ ਨਿਭਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਃ ਸਦਾਚਾਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯੇ ਪੂਤਾਃ ਪਰਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।