ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਮਾਸਿ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ । ਸਿਕ੍ਥੇਸਿਕ੍ਥੇ ਭਵੇਤ੍ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਯੁਗਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵ ਭਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੁਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਤਤ੍ਰ ਮਧੁਰਾਧਿਕਭੋਜਨਾਨਿ ਯੇ ਵਾਯਵਾਸ਼ਨ ਤਿਲੋਦਕ ਭੋਜਨਾਨਿ । ਛਤ੍ਰਾਂਬਰਾਣਿ ਚਰਣੋਚਿਤਰਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤ ਏਵ ਪਰਿਤੋषਕਰਾਹਿ ਵਿष੍ਣੋਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਭੋਜਨ, ਯਵਾਂ ਦੇ ਪਕਵਾਨ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਛਤਰੀਆਂ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਦਿਹ ਦਾਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤਿਲਾ ਮਧੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਧਰ੍ਮਾਯ ਬृਹਤੇ ਦੀਰ੍ਘ ਦੁਰਿਤਕ੍ਸ਼ਯ ਹੇਤਵੇ
ਇਥੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਵੱਡੇ ਧਰਮ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਏਵਂਕृਤੇ ਤੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮਨੁਜੈਸ਼੍ਚ ਤੈਃ । ਤਤ੍ਕੈਰ੍ਗਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਸਂਪਤ੍ਤਿ ਦੀਰ੍ਘਾਯੂਂषਿ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਇਹਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਤ੍ਰਾਪਿ ਮਾਮੇਵ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤ ਪਾਤਕਾਵਲੀ ਵਿਲੀਯਤੇ ਮਾਧਵ ਮਜ੍ਜਨੇਨ । ਜਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੋषਸਿ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਯਥਾਵਿਧਾਨਂ ਸ਼੍ਰਯਤੇ ਤਥਾ ਵਾ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਲੋਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵੈਸ਼ਾਖਂ ਵ੍ਰਤਮਨ੍ਯਦੁਪਾਚਰੇਤ੍ । ਸ ਕਰਸ੍ਥਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਲੋष੍ਟਂ ਹਿ ਯਾਚਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਰਤਨ ਫੈਂਕ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਡੱਲੀ ਮੰਗਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸੂਤਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵੋ ਵਦਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਮਾਧਵਂ ਮਾਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਜਗਤੀਧਰਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ ਸੀ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਮਹੀਸੁਰਾਃ । ਯਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਭਵੇਨ੍ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ ਮਾਧਵਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਹੋਰ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਚ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਿਹਾਰ੍ਥੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਸਂਵਾਦਂ ਯਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਅਚੰਭਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ—ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ।
ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਗ੍ਰਾਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਬਭੂਵ ਹ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਾਮੁਨਸ੍ਯ ਗਿਰੇਰਧਃ
ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯਮੁਨਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਿੰਡ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਵਸਂਸ੍ਤਦਾ । ਅਥ ਪ੍ਰਾਹ ਯਮਃ ਕਂਚਿਤ੍ਪੁਰੁषਂ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲਮ੍
ਉਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਸਨੀਕ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰੋਮਾਣਂ ਕਾਕਜਂਘਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਭੋ ਮਹਾਗ੍ਰਾਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਾਨਯ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਵਾਲ ਖੜੇ, ਤੇ ਪੈਰ, ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ ਕਾਂਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜਾ, ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।'
ਵਸਿष੍ਠਗੋਤ੍ਰਸਂਭੂਤਂ ਨਾਮਤੋ ਯਜ੍ਞਦਤ੍ਤਕਮ੍ । ਸ਼ਮੇ ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਾਮ ਯਜ੍ਯਦੱਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯਜ੍ਯ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਨਚਾਨ੍ਯਮਾਨਯੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਗੋਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਸਹਿਤਾਦृਗ੍ਗੁਣਸ੍ਤੇਨ ਤੁਲ੍ਯੋऽਧ੍ਯਯਨ ਜਨ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਨੇੜਲੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਲਿਆਈਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹੋ ਹੀ ਲਿਆ, ਜੋ ਗੁਣ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।
ਆਕृਤ੍ਯਾ ਚ ਤਥਾ ਚਿਹ੍ਨੈਃ ਸਮਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਮਾਨਯ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾ ਪੂਜਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਮੇ
ਸਰੀਰਕ ਆਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਉਤਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਤੁ ਚਕਾਰ ਯਮਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਤਮੇਵ ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੋ ਯਮੇਨ ਯਃ
ਉਹ ਗਿਆ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯਮਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨੀਯਤਾਮੇष ਸੋऽਨ੍ਯ ਆਨੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜੋ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਂ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋ ਗਮਨਾਯ ਵੈ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਮਾਦਹਮਿਹਾਨੀਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਰਯਸੇ ਪੁਨਃ । ਗਂਤੁਂ ਨੈਵੋਤ੍ਸਹੇ ਤਤ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ? ਹੁਣ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਇਹ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵਾਸਃ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਯਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਲੋਕੋ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਥੇ ਉਹ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਮਰਾਜ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਲੋਕ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਸੌਖ੍ਯਭੂਮਿਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਾਨੁਸਾਰੇਣ ਜਂਤੂਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖਦਃ
ਇਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਧਰਮਰਾਜ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਯਮਰੂਪੋऽਸ੍ਮਿ ਨृਣਾਂ ਨਿਰਯਦਾਯਕਃ । ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਸੌਖ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦੋ ਧਰ੍ਮ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਮੈਂ ਯਮ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਨਿਲਯਂ ਸ੍ਵਂ ਯਥਾਗਤਃ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਾਮਾਯੁਸ੍ਤੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ; ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਦੱਸ ਸਾਲ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਵਾਯੁषਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਨ੍ਮਮ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਹਿ ਪ੍ਰਮਾਣਂਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁੱਗਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਲਈ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈਂ।
ਯਦਿ ਦੇਵ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨਿਜਮਂਦਿਰੇ । ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਪਤਂਤਿ ਨਰਕੇ ਨਰਾਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮੈਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਸ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਕੇਨ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਵਦ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯੇ ਧਰ੍ਮਵਿਮੁਖਾ ਨਰਾਃ
ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁੱਗਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕੰਮ ਨਾਲ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭੇਦਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹਰਿ ਵਿਚ ਫਰਕ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਵਿਰਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਨਰਾ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਕੁਲਦੇਸ਼ੋਚਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—