ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸਦਾ । ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਾਧਵੇ ਤੁ ਮਧੁਰ੍ਹਤ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।
ਆਦਿਦੈਤ੍ਯਾਵੁਭਾਵੇਤੌ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾ । ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਤ੍ਰਯੀ ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਣਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਤੂੰ ਉੱਥੋਂ ਬਚਾਈ ਗਈ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਜੁਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਵੱਧੀਕ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ ਹੋਈ।
ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਸਂਭੂਤਾ ਤੇਨ ਮੇ ਮਾਧਵਃਪ੍ਰਿਯਃ । ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਂ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਂ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਜੁਗ ਵੀ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੀਜੀ ਸੁਧੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਰਯੀ ਧਰ੍ਮਾਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਾਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸੋਚ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਤृਤੀਯਾ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਚੱਲ ਪਏ ਤੇ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਤੀਜਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨੇ ਦਾਨਾਰ੍ਚਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਜਪੇ ਪੂਰ੍ਵਜਤਰ੍ਪ੍ਪਣੇ । ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਯਵੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ, ਪੂਜਾ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ, ਜਪ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਯਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਨ੍ਮਨੋऽਭੀष੍ਟਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੇ ਦਦਂਤ੍ਯਪਿ ਦਾਨਾਨਿ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਨਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੇਕ ਹਨ।
ਯੇ ਯਜਂਤਿ ਹਰੇਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਧ੍ਵਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ । ਮਾਧਵੇ ਯਜਤੇ ਯੋ ਮਾਂ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਧਿਕਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਸ੍ਤਪੋ ਯਜ੍ਞ ਵ੍ਰਤਾਦਿਕਮ੍ । ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਦੇਵਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਤਪ, ਯਗ, ਵਰਤ ਆਦਿਕ—ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਸੁਣ।
ਮਨ੍ਵਂਤਰਾਣਾਂ ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਪਂਚ ਚ ਸਪ੍ਤ ਚ । ਮਤ੍ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਗਤਾਸ੍ਤੇਪਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਭਯਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਮੰਵੰਤਰਾ ਦੇ ਦਹਾਂ, ਪੰਜਾਂ ਤੇ ਸੱਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੂਰਾ ਜਨ੍ਮਵ੍ਯਯਾष੍ਟਕਾਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੌਮ੍ਯਾ ਭਵਂਤਿ ਤੇ
ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੋਣ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਮਾਸਿ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ । ਸਿਕ੍ਥੇਸਿਕ੍ਥੇ ਭਵੇਤ੍ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਯੁਗਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵ ਭਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੁਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਤਤ੍ਰ ਮਧੁਰਾਧਿਕਭੋਜਨਾਨਿ ਯੇ ਵਾਯਵਾਸ਼ਨ ਤਿਲੋਦਕ ਭੋਜਨਾਨਿ । ਛਤ੍ਰਾਂਬਰਾਣਿ ਚਰਣੋਚਿਤਰਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤ ਏਵ ਪਰਿਤੋषਕਰਾਹਿ ਵਿष੍ਣੋਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਭੋਜਨ, ਯਵਾਂ ਦੇ ਪਕਵਾਨ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਛਤਰੀਆਂ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਦਿਹ ਦਾਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤਿਲਾ ਮਧੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਧਰ੍ਮਾਯ ਬृਹਤੇ ਦੀਰ੍ਘ ਦੁਰਿਤਕ੍ਸ਼ਯ ਹੇਤਵੇ
ਇਥੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਵੱਡੇ ਧਰਮ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਏਵਂਕृਤੇ ਤੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮਨੁਜੈਸ਼੍ਚ ਤੈਃ । ਤਤ੍ਕੈਰ੍ਗਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਸਂਪਤ੍ਤਿ ਦੀਰ੍ਘਾਯੂਂषਿ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਇਹਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਤ੍ਰਾਪਿ ਮਾਮੇਵ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤ ਪਾਤਕਾਵਲੀ ਵਿਲੀਯਤੇ ਮਾਧਵ ਮਜ੍ਜਨੇਨ । ਜਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੋषਸਿ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਯਥਾਵਿਧਾਨਂ ਸ਼੍ਰਯਤੇ ਤਥਾ ਵਾ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਲੋਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵੈਸ਼ਾਖਂ ਵ੍ਰਤਮਨ੍ਯਦੁਪਾਚਰੇਤ੍ । ਸ ਕਰਸ੍ਥਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਲੋष੍ਟਂ ਹਿ ਯਾਚਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਰਤਨ ਫੈਂਕ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਡੱਲੀ ਮੰਗਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸੂਤਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵੋ ਵਦਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਮਾਧਵਂ ਮਾਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਜਗਤੀਧਰਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ ਸੀ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਮਹੀਸੁਰਾਃ । ਯਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਭਵੇਨ੍ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ ਮਾਧਵਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਹੋਰ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਚ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਿਹਾਰ੍ਥੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਸਂਵਾਦਂ ਯਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਅਚੰਭਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ—ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ।
ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਗ੍ਰਾਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਬਭੂਵ ਹ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਾਮੁਨਸ੍ਯ ਗਿਰੇਰਧਃ
ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯਮੁਨਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਿੰਡ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਵਸਂਸ੍ਤਦਾ । ਅਥ ਪ੍ਰਾਹ ਯਮਃ ਕਂਚਿਤ੍ਪੁਰੁषਂ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲਮ੍
ਉਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਸਨੀਕ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰੋਮਾਣਂ ਕਾਕਜਂਘਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਭੋ ਮਹਾਗ੍ਰਾਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਾਨਯ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਵਾਲ ਖੜੇ, ਤੇ ਪੈਰ, ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ ਕਾਂਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜਾ, ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।'
ਵਸਿष੍ਠਗੋਤ੍ਰਸਂਭੂਤਂ ਨਾਮਤੋ ਯਜ੍ਞਦਤ੍ਤਕਮ੍ । ਸ਼ਮੇ ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਾਮ ਯਜ੍ਯਦੱਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯਜ੍ਯ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਨਚਾਨ੍ਯਮਾਨਯੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਗੋਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਸਹਿਤਾਦृਗ੍ਗੁਣਸ੍ਤੇਨ ਤੁਲ੍ਯੋऽਧ੍ਯਯਨ ਜਨ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਨੇੜਲੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਲਿਆਈਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹੋ ਹੀ ਲਿਆ, ਜੋ ਗੁਣ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।
ਆਕृਤ੍ਯਾ ਚ ਤਥਾ ਚਿਹ੍ਨੈਃ ਸਮਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਮਾਨਯ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾ ਪੂਜਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਮੇ
ਸਰੀਰਕ ਆਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਉਤਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਤੁ ਚਕਾਰ ਯਮਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਤਮੇਵ ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੋ ਯਮੇਨ ਯਃ
ਉਹ ਗਿਆ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯਮਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨੀਯਤਾਮੇष ਸੋऽਨ੍ਯ ਆਨੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜੋ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਂ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋ ਗਮਨਾਯ ਵੈ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਮਾਦਹਮਿਹਾਨੀਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਰਯਸੇ ਪੁਨਃ । ਗਂਤੁਂ ਨੈਵੋਤ੍ਸਹੇ ਤਤ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ? ਹੁਣ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'