ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕृषਿਮਾਰ੍ਗਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂਗ ਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਹਿषੀਣਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਵੀਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭੈਸਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਵਿਪੁਲਂ ਤੁ ਧਨਂ ਤਦ੍ਵਲ੍ਲੋਭੇਨ ਪਰਿਸਂਚਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨ ਕृਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ
ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਚ ਤਤ੍ । ਕृषਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵਤਾ ਧਨਮੇਵ ਹਿ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਇਕ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ। ਖੇਤੀ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਨ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਗੋਮਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸਂਚਯਂ ਚ ਵੈ । ਵਿਕ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਂਚਿਤਂ ਵਿਪੁਲਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ, ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਜਥਾ ਵੀ, ਤੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਜੋੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਕ੍ਰਂ ਘृਤਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਿਕ੍ਰੀਤਂ ਸਤਤਂ ਦਧਿ । ਦੁष੍ਕਾਲਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਤੂੰ ਲੱਗਾਤਾਰ ਛਾਛ, ਘਿਉ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਦਹੀਂ ਵੇਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਾੜੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰ੍ਘਮੇਵੈਤਦ੍ਧਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮ । ਨਿਰ੍ਦਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦਾ ਕਿਲ
ਇਹ ਧਨ ਤੂੰ ਬੜੀ ਕੀਮਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਲੋਂ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਸਦਾ । ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨੈਵ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਦਤਿ ਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦਿਨਮਧ੍ਯੇ ਸਮਾਗਤੇ
ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ। ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਸੇ
ਜਦ ਤੇਰੇ ਸੱਸ-ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ।
ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗੋ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਭੋ ਮਾਤਾਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਲੋਭਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ। ਲਾਲਚ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ, ਭਰਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਣ ਗਏ।
ਪਾਲਿਤੋ ਲੋਭ ਏਵੈਕਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖੀ ਭਵਾਞ੍ਜਾਤੋ ਦਾਰਿਦ੍ਰੇਣਾਤਿ ਪੀਡਿਤਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਲਿਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਰੀਬੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਮਹਾਤृष੍ਣਾ ਹृਦਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਯਦਾਯਦਾ ਗृਹੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਤੇ ਸਦਾ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ। ਜਦ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਵਧਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਹ ਵਧ ਜਾਂਦੀ।
ਤृष੍ਣਯਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਵਹ੍ਨਿਰੂਪਯਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਲੋਭਂ ਚਿਂਤਯਸੇऽਧਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਜਾਗਦਿਆਂ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਲਾਲਚ ਵਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਮੋਹੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪਿਤੋ ਹਿ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼ਤਃ ਕੋਟਿਃ ਕਦਾਵਾਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ: 'ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਜਾਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਹੋਣਗੇ?'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾ ਖਰ੍ਵੋ ਨਿਖਰ੍ਵਸ਼੍ਚਾਥ ਮੇ ਗृਹੇ । ਏਵਂ ਸਹਸ੍ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੋਟਿਰਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
'ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਰਬ ਜਾਂ ਨਿਖਰਬ ਆਉਣਗੇ? ਇੰਝ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਜਾਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਦੀ ਆਸ ਲਾਈ ਰਹਿੰਦਾ।'
ਖਰ੍ਵੋ ਨਿਖਰ੍ਵਃ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤृष੍ਣਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਏਵਂ ਕਾਲਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਖਰਬ ਜਾਂ ਨਿਖਰਬ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇੰਝ ਹੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਚਾਹ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ।
ਨੈਵ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਂ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਭੂਮਿਮਧ੍ਯੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਜਾਨਤੇ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਜੋ ਧਨ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੱਡਿਆ, ਉਹਦੇ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਅਨ੍ਯਮੇਵਮੁਪਾਯਂ ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਾਤ੍ । ਕੁਰੁषੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਲੋਕਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਹੋਰ ਧਨ ਜੋੜਨ ਲਈ ਤੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਚਲਾਕ ਹੈਂ।
ਖਨਿਤ੍ਰਮਂਜਨਂ ਵਾਦਂ ਧਾਤੁਵਾਦਮਤਃਪਰਮ੍ । ਪृਚ੍ਛਮਾਨੋ ਭ੍ਰਮਸ੍ਯੇਕਸ੍ਤृष੍ਣਯਾ ਪਰਿਮੋਹਿਤਃ
ਤੂੰ ਖੁਦਾਈ, ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਜਾਂ ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਲਾਲਚ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਿਂਤਯਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਦਾਯਕਾਨ੍ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਚਿਂਤਾਮਣਿਂ ਚ ਪृਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੁੱਗ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਮਦ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤृष੍ਣਾਨਲੇਨਦਗ੍ਧੋਸਿ ਸੁਖਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਸਿ । ਤृष੍ਣਾਨਲਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋਸਿ ਹਾਹਾਭੂਤੋऽਪ੍ਰਚੇਤਨਃ
ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਸੁੱਥਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਏਵਂਭੂਤੋਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਦਾਰਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪृਚ੍ਛਮਾਨੇषੁ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਨ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕਥਿਤਂ ਨੈਵ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਯਮਮ੍ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂਮ ਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਧਨ ਨਾ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਛਲੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰ੍ਧਨੋਸਿ ਦਰਿਦ੍ਰਵਾਨ੍ । ਸਂਸਾਰੇ ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਗਰੀਬ ਤੇ ਮੁਫ਼ਲਿਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸਦਾ । ਸਂਭਵਂਤਿ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਦਾ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸਦੇ ਘਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਮਨਂਤਕਮ੍ । ਸਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਵੈ ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਾਨ੍
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਚ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਰੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦਾਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਭਵਂਤਿ ਨ । ਸੁਜਨ੍ਮ ਚ ਕੁਲੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਏਕੋਨਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਉਨਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ - ਸੂਤਸੂਤਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਜੀਵਜੀਵ ਸ਼ਤਂਸਮਾਃ । ਯਦ੍ਵਯਂ ਪੁਣ੍ਯਸਮਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਾ ਜਗਤੋ ਹਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਹੇ ਸੂਤ, ਸੂਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੂੰ ਸੋ ਸਾਲ ਜੀਉਂ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ।