ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਵਾਗ੍ਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁਸਂਵੀਤੋ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵੇਦੀ ਚ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ । ਯਾਜ੍ਞਿਕਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਦਾਤਾ ਤ੍ਯਾਗੀ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਦਿਲੋਂ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਂਤੋਦਾਂਤਃ ਸੁਹृਤ੍ਸਦਾ । ਪਿਤृਮਾਤृਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਜਨਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਠੰਢੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਸਤਾਂ ਵਰਗਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਵੱਲ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਸ੍ਯ ਤਾਰਕੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਪਰਿਪੋषਕਃ । ਏਵਂਗੁਣੈਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਖਦਾਯਕਃ
ਜੋ ਪੁੱਤ ਘਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਸਂਬਂਧਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਕਾਰਕਾਃ । ਉਦਾਸੀਨੇਨ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਫਲਹੀਨੇਨ ਤੇऽਨਘ
ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਨਾਤੇ ਵਿਚ ਜੁੜੇ ਹੋਣ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਹੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ?
ਆਯਾਂਤਿ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਃਖਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਰੂਪੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸਾਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਹੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਪਾਲਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਦ੍ਭੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕਰਮ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਸੁਣ, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਭਵਾਞ੍ਛੂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਕृषਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨੋ ਮਹਾਲੋਭੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਤ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਿਸਾਨ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਕਭਾਰ੍ਯਃ ਸਦਾ ਦ੍ਵੇषੀ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਧਰ੍ਮਂ ਨੈਵ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਹੀ ਵਹੁਟੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤ ਹੋਏ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਸੱਚ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਦਾਨਂ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨੈਵ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕृਤਂ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਚ ਯਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਤੂੰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ।
ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕृषਿਮਾਰ੍ਗਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂਗ ਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਹਿषੀਣਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਵੀਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭੈਸਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਵਿਪੁਲਂ ਤੁ ਧਨਂ ਤਦ੍ਵਲ੍ਲੋਭੇਨ ਪਰਿਸਂਚਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨ ਕृਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ
ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਚ ਤਤ੍ । ਕृषਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵਤਾ ਧਨਮੇਵ ਹਿ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਇਕ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ। ਖੇਤੀ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਨ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਗੋਮਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸਂਚਯਂ ਚ ਵੈ । ਵਿਕ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਂਚਿਤਂ ਵਿਪੁਲਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ, ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਜਥਾ ਵੀ, ਤੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਜੋੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਕ੍ਰਂ ਘृਤਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਿਕ੍ਰੀਤਂ ਸਤਤਂ ਦਧਿ । ਦੁष੍ਕਾਲਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਤੂੰ ਲੱਗਾਤਾਰ ਛਾਛ, ਘਿਉ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਦਹੀਂ ਵੇਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਾੜੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰ੍ਘਮੇਵੈਤਦ੍ਧਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮ । ਨਿਰ੍ਦਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦਾ ਕਿਲ
ਇਹ ਧਨ ਤੂੰ ਬੜੀ ਕੀਮਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਲੋਂ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਸਦਾ । ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨੈਵ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਦਤਿ ਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦਿਨਮਧ੍ਯੇ ਸਮਾਗਤੇ
ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ। ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਸੇ
ਜਦ ਤੇਰੇ ਸੱਸ-ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ।
ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗੋ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਭੋ ਮਾਤਾਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਲੋਭਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ। ਲਾਲਚ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ, ਭਰਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਣ ਗਏ।
ਪਾਲਿਤੋ ਲੋਭ ਏਵੈਕਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖੀ ਭਵਾਞ੍ਜਾਤੋ ਦਾਰਿਦ੍ਰੇਣਾਤਿ ਪੀਡਿਤਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਲਿਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਰੀਬੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਮਹਾਤृष੍ਣਾ ਹृਦਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਯਦਾਯਦਾ ਗृਹੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਤੇ ਸਦਾ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ। ਜਦ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਵਧਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਹ ਵਧ ਜਾਂਦੀ।
ਤृष੍ਣਯਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਵਹ੍ਨਿਰੂਪਯਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਲੋਭਂ ਚਿਂਤਯਸੇऽਧਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਜਾਗਦਿਆਂ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਲਾਲਚ ਵਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਮੋਹੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪਿਤੋ ਹਿ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼ਤਃ ਕੋਟਿਃ ਕਦਾਵਾਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ: 'ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਜਾਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਹੋਣਗੇ?'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾ ਖਰ੍ਵੋ ਨਿਖਰ੍ਵਸ਼੍ਚਾਥ ਮੇ ਗृਹੇ । ਏਵਂ ਸਹਸ੍ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੋਟਿਰਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
'ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਰਬ ਜਾਂ ਨਿਖਰਬ ਆਉਣਗੇ? ਇੰਝ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਜਾਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਦੀ ਆਸ ਲਾਈ ਰਹਿੰਦਾ।'
ਖਰ੍ਵੋ ਨਿਖਰ੍ਵਃ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤृष੍ਣਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਏਵਂ ਕਾਲਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਖਰਬ ਜਾਂ ਨਿਖਰਬ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇੰਝ ਹੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਚਾਹ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ।
ਨੈਵ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਂ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਭੂਮਿਮਧ੍ਯੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਜਾਨਤੇ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਜੋ ਧਨ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੱਡਿਆ, ਉਹਦੇ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਅਨ੍ਯਮੇਵਮੁਪਾਯਂ ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਾਤ੍ । ਕੁਰੁषੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਲੋਕਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਹੋਰ ਧਨ ਜੋੜਨ ਲਈ ਤੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਚਲਾਕ ਹੈਂ।
ਖਨਿਤ੍ਰਮਂਜਨਂ ਵਾਦਂ ਧਾਤੁਵਾਦਮਤਃਪਰਮ੍ । ਪृਚ੍ਛਮਾਨੋ ਭ੍ਰਮਸ੍ਯੇਕਸ੍ਤृष੍ਣਯਾ ਪਰਿਮੋਹਿਤਃ
ਤੂੰ ਖੁਦਾਈ, ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਜਾਂ ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਲਾਲਚ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।