ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਸ੍ਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਸੁ ਚਾਗ੍ਨਿषੁ । ਨਿਰਾਮਯੋऽਸਿ ਚਾਂਗੇषੁ ਧਰ੍ਮਂ ਪਾਲਯਸੇ ਸਦਾ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਤੇ ਅੱਗੀਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਗ ਤਾਂ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੀਸੁਰਮ੍ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸਂਭਾष੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵਿਰਰਾਮ ਸ਼ੁਭਂ ਵਚਃ । ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਸਿष੍ਠਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹੋਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਤਪਤਾਂ ਵਰਮ੍ । ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਚ੍ਛੇਦਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਭਗਵਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਕੇਨ ਭਾਵੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸੌਖ੍ਯਂ ਕਥਂ ਨਹਿ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਤਾਤ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਾਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਗਰੀਬੀ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਤਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ? ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਕਿਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਮੋਹੇਨ ਸਂਮੁਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਬੋਧਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਯਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਾਤ ਤਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਕੇ ਆਈ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਨਾਸ਼ਕਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਤਾ ਭਵ ਸ੍ਵਤ੍ਵਂ ਮਮਸਂਸਾਰਬਂਧਨਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿਓ। ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣੋ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ । ਪਂਚਭੇਦਾਸ੍ਤੁ ਸਂਬਂਧਾਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਭਵਂਤਿ ਤੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ, ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਇਹ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਤੇ-ਰਿਸ਼ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਤੇ ਸੁਮਨਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ऋਣਸਂਬਂਧਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕੁਪੁਤ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਰਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨਾਤੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਸਕ੍ਤੋ ਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸਦਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਵਾਗ੍ਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁਸਂਵੀਤੋ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵੇਦੀ ਚ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ । ਯਾਜ੍ਞਿਕਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਦਾਤਾ ਤ੍ਯਾਗੀ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਦਿਲੋਂ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਂਤੋਦਾਂਤਃ ਸੁਹृਤ੍ਸਦਾ । ਪਿਤृਮਾਤृਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਜਨਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਠੰਢੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਸਤਾਂ ਵਰਗਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਵੱਲ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਸ੍ਯ ਤਾਰਕੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਪਰਿਪੋषਕਃ । ਏਵਂਗੁਣੈਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਖਦਾਯਕਃ
ਜੋ ਪੁੱਤ ਘਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਸਂਬਂਧਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਕਾਰਕਾਃ । ਉਦਾਸੀਨੇਨ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਫਲਹੀਨੇਨ ਤੇऽਨਘ
ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਨਾਤੇ ਵਿਚ ਜੁੜੇ ਹੋਣ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਹੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ?
ਆਯਾਂਤਿ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਃਖਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਰੂਪੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸਾਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਹੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਪਾਲਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਦ੍ਭੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕਰਮ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਸੁਣ, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਭਵਾਞ੍ਛੂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਕृषਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨੋ ਮਹਾਲੋਭੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਤ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਿਸਾਨ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਕਭਾਰ੍ਯਃ ਸਦਾ ਦ੍ਵੇषੀ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਧਰ੍ਮਂ ਨੈਵ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਹੀ ਵਹੁਟੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤ ਹੋਏ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਸੱਚ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਦਾਨਂ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨੈਵ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕृਤਂ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਚ ਯਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਤੂੰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ।
ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕृषਿਮਾਰ੍ਗਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂਗ ਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਹਿषੀਣਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਵੀਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭੈਸਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਵਿਪੁਲਂ ਤੁ ਧਨਂ ਤਦ੍ਵਲ੍ਲੋਭੇਨ ਪਰਿਸਂਚਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨ ਕृਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ
ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਚ ਤਤ੍ । ਕृषਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵਤਾ ਧਨਮੇਵ ਹਿ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਇਕ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ। ਖੇਤੀ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਨ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਗੋਮਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸਂਚਯਂ ਚ ਵੈ । ਵਿਕ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਂਚਿਤਂ ਵਿਪੁਲਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ, ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਜਥਾ ਵੀ, ਤੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਜੋੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਕ੍ਰਂ ਘृਤਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਿਕ੍ਰੀਤਂ ਸਤਤਂ ਦਧਿ । ਦੁष੍ਕਾਲਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਤੂੰ ਲੱਗਾਤਾਰ ਛਾਛ, ਘਿਉ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਦਹੀਂ ਵੇਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਾੜੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰ੍ਘਮੇਵੈਤਦ੍ਧਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮ । ਨਿਰ੍ਦਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦਾ ਕਿਲ
ਇਹ ਧਨ ਤੂੰ ਬੜੀ ਕੀਮਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਲੋਂ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਸਦਾ । ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨੈਵ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਦਤਿ ਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦਿਨਮਧ੍ਯੇ ਸਮਾਗਤੇ
ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ। ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਸੇ
ਜਦ ਤੇਰੇ ਸੱਸ-ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ।