ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਸੁਮਹਤ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਚ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋऽਤਿਗਹਨੋ ਮੀਯਤੇ ਨ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਖਮ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਮੀਦ ਮੁਤਾਬਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨੈਤਸ੍ਯ ਫਲਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭੂਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਪਾਪਾਂਤਰੈਰਪਿ
ਫਲ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਲਕੜੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਰਾਜਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਓਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਤਾਂ ਦੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਕੁਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਂ ਫਲਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਕृਤਸ੍ਯ ਨੇਹ ਨਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਫਲ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਥਾਪਿ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਿਤਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯਾਸਾਧਿਕ੍ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਵਧਣ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰਣਂ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸਮਹਾਯਾਸੌ ਯਦ੍ਯਲ੍ਪਤ੍ਵ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਯੋਃ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮਿਹਨਤ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਕੰਮ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ—ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਸੁਣ।
ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਂਤਤਂ ਕਰ੍षਕਾਦਯਃ । ਮਂਤ੍ਰੋਚ੍ਚਾਰਂ ਚ ਸਿਂਹਾਦੇਰਾਯਾਸਂ ਬਹੁਲਂ ਤ੍ਵਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਤੀ ਆਦਿ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਪ ਤਪ ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਹਿ ਵ੍ਰਤਾਂਗਤ੍ਵੇਨ ਨੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਬਾਹੁਲ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਦਲ੍ਪਤਾ
ਪੰਜ ਗਉਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਦਾਰਥ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਵਰਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਈ ਵਾਰੀ ਗ਼ੈਰ-ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਜ੍ਯੇਤ ਵ੍ਰਤਾਂਤਰਾਤ੍ । ਇਦਮਲ੍ਪਂ ਮਹਚ੍ਚੈਤਦਿਤਿ ਨੈਵ ਨਿਯਾਮਕਮ੍
ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਆਦਿ ਕੰਮ ਹੋਰ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਛੋਟਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਡਾ—ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀਆਂ।
ਫਲਂ ਯਚ੍ਚੋਦਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਦੇਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਨ੍ਨृਪ । ਯਥਾਲ੍ਪਨਾਸ਼ੋ ਮਹਤਾ ਮਹਨ੍ਨਾਸ਼ਸ੍ਤਥਾਲ੍ਪਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਾਨੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਲ੍ਪਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗੇਨ ਤृਣਰਾਸ਼ਿਃ ਪ੍ਰਦਹ੍ਯਤੇ
ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵੀ ਘਾਹ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਹਤ੍ਯਾਯੁਤਂ ਪਾਪਸਹਸ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਕੋਟਿਨਿषੇਵਣਂ ਚ । ਸ੍ਤੇਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਚ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤੈਰਜ੍ਞਾਨਜਾਤਾਨਿ ਲਯਂ ਹ੍ਰਿਯਂਤੇ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ, ਅਨੇਕਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਪਾਪ—ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾਵੀਰ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਲ੍ਪਕਮ੍ । ਸੁਕृਤਂ ਸਾਧੁਵਿਦੁषਾ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਣੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਾਧਵੇਮਾਸਿ ਮਾਧਵਮ੍ । ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਂਚ੍ਛਿਤਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੂੰ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਰਤ੍ਨਂ ਦਾਰਾਹਰ੍ਮ੍ਯਂ ਹਯਾ ਗਜਾਃ । ਸੁਖਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਨ ਦੂਰੇ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਰਤਨ, ਪਤਨੀ, ਘਰ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਸੁਖ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਏਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਾਪਸ੍ਯ ਮਹਤੋऽਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਵृਦ੍ਧਿਃ ਸੁਕਰ੍ਮਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਫਲਾਧਿਕ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਭੂਪ ਤ੍ਵਾਧਿਕ੍ਯਾਦ੍ਭਾਵਕਰ੍ਮਣੋਃ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤੁ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਤਾਂ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਰਸਤਾ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਾਧਵਮਾਸੋऽਯਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਕੋਪ੍ਯਨੁष੍ਠਿਤੋ ਲੋਕੈਃ ਸਮਗ੍ਰੇਪ੍ਸਿਤਦਾਯਕਃ
ਮਾਧਵ ਦਾ ਇਹ ਮਹੀਨਾ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੇ ਲੋਕ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਹ ਮਹੀਨਾ ਮਨਾਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਗਾਂਗੇਨ ਜਲੇਨ ਕਾਲੇ ਦੇਸ਼ੇऽਪਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰੋऽਪਿ ਭੂਪ । ਆਜਨ੍ਮਤੋ ਭਾਵਹਤੋऽਪਿ ਦਾਤਾ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮੇਤੀਤਿ ਮਤਂ ਮਮੈਤਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦਾਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਗਂਗਾਦਿਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਸਂਤਿ ਜੀਵਾ ਦੇਵਾਲਯੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ । ਵਿਨਾਸ਼ਮਾਯਾਂਤਿ ਕृਤੋਪਵਾਸਾ ਭਾਵੋਜ੍ਝਿਤਾ ਨੈਵ ਗਤਿਂ ਲਭਂਤੇ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਤੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ।
ਭਾਵਂ ਤਤੋ ਹृਤ੍ਕਮਲੇ ਨਿਧਾਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਧਵਂ ਮਾਧਵਮਾਸਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਯਜੇਤ ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵਯਮਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੰਝ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸੀਂ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਂ ਘृਤਤੈਲਸਿਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਂ ਸ੍ਵਕਾਲੇ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦਗ੍ਧਃ ਕਿਲ ਭਾਵਦੁष੍ਟੋ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਘਿਉ ਤੇ ਤੇਲ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੋਅ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਖੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਸਵਰਗ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਫਲ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵਭੂਪ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਕਰ੍ਮਸ਼ਤਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਫਲ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਭਯੇਨ ਭੂਪ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਵृਂਦਾਃ । ਨੂਨਂ ਰਵੌ ਮੇषਗਤੇ ਵਿਭਾਤੇ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਹਰਿਸ੍ਤਵੇਨ
ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਡਰ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ—
ਤੇਜਸਾ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਪਾਪ੍ਮਾਨਃ ਪਨ੍ਨਗਾ ਇਵ । ਵਿਦ੍ਰਵਂਤਿ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਨਾਨੇਨੋषਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
—ਤਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ ਸੱਪ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਯਾਂ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੇषਗਤੇ ਰਵੌ । ਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੋਤਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਮਪਿ ਭੂਪਤੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
—ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ (ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ) ਪੜ੍ਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਂਬਰੀष ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਕੁਰੁ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਮਾਧਵੇਮਾਸਿ ਵੈ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਯਮਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੇਖ—ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ।
ਯਦਾਨਰ੍ਤ੍ਤਪੁਰੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਸਤਾਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਭਿਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਸ੍ਨਾਨੇਨੈਕੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਨਰਟ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹਾਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਭੂਪਤੇ । ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਸਂਵਾਦਂ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸੀ ਕਾਰਜ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜੋ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਸੁਣ—ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ।
ਰੇਵਾਤੀਰੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚਾਮਰਕਂਟਕੇ । ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਜਾਤੋ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਜਨਮਿਆ।