ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਯਨ੍ਮਹਤ੍ । ਫਲਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਵਿਧਿਭਾषਿਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗਤਯਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਹੀਸ਼੍ਵਰੈਰਪਿ । ਮੁਹ੍ਯਂਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋऽਚਿਂਤ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਿ ਹਰੇਃ ਕृਤੌ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ। ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਪੰਡਿਤ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਅਚਿੰਤਯ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਯੋ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਾਧਿਕ੍ਯੇਨ ਬਾਹੁਜਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਆਦਿਕ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬੜਾ ਸੁੱਖਮ ਹੈ।
ਅਜਾਮਿਲੋऽਪਿ ਭੂਪਾਲ ਦਾਸੀਪਤਿਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਪਥਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਨ, ਅਜਾਮਿਲ ਵੀ, ਜੋ ਦਾਸਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਃ ਸੁਤਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਚ । ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਨਾਮਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ਪਦਂ ਲੇਭੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰਨ ਲੱਗਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਨਾਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਨਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੜਾ ਦੁਲੱਭ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਦਹਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਹੁਤਵਹੋ ਯਥਾ । ਤਥਾ ਦਹਤਿ ਗੋਵਿਂਦ ਨਾਮਵ੍ਯਾਜਾਦਪੀਰਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਅਣਜਾਣੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਜੇ ਕਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨੀਨਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੌਤ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਤृਜਾਯਾਭਿਗਾਮਿਨਃ । ਗੋਲਕਸ੍ਯ ਚ ਵੈ ਪਂਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਂਡਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਕਾਨੀਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੌਤਰ, ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਗੋਲਕ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਕੁੰਡਾ ਆਪ ਵੀ—
ਤੇ ਪਂਚਾਪਿ ਚ ਭੂਪਾਲ ਪਾਂਡਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਰਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਤ੍ਵਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਧਰ੍ਮਗਤਿਸ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਪੰਜੇ, ਰਾਜਨ, ਪਾਂਡਵ ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸੁੱਖਮ ਰਸਤੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭੂਤਭਾਵਨਾਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾ ਨਿਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਜੀਵ ਆਪ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਹਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੂਟਸ੍ਥਂ ਯਦਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੂਪ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ।
ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਸੁਮਹਤ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਚ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋऽਤਿਗਹਨੋ ਮੀਯਤੇ ਨ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਖਮ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਮੀਦ ਮੁਤਾਬਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨੈਤਸ੍ਯ ਫਲਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭੂਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਪਾਪਾਂਤਰੈਰਪਿ
ਫਲ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਲਕੜੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਰਾਜਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਓਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਤਾਂ ਦੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਕੁਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਂ ਫਲਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਕृਤਸ੍ਯ ਨੇਹ ਨਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਫਲ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਥਾਪਿ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਿਤਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯਾਸਾਧਿਕ੍ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਵਧਣ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰਣਂ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸਮਹਾਯਾਸੌ ਯਦ੍ਯਲ੍ਪਤ੍ਵ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਯੋਃ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮਿਹਨਤ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਕੰਮ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ—ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਸੁਣ।
ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਂਤਤਂ ਕਰ੍षਕਾਦਯਃ । ਮਂਤ੍ਰੋਚ੍ਚਾਰਂ ਚ ਸਿਂਹਾਦੇਰਾਯਾਸਂ ਬਹੁਲਂ ਤ੍ਵਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਤੀ ਆਦਿ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਪ ਤਪ ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਹਿ ਵ੍ਰਤਾਂਗਤ੍ਵੇਨ ਨੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਬਾਹੁਲ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਦਲ੍ਪਤਾ
ਪੰਜ ਗਉਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਦਾਰਥ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਵਰਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਈ ਵਾਰੀ ਗ਼ੈਰ-ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਜ੍ਯੇਤ ਵ੍ਰਤਾਂਤਰਾਤ੍ । ਇਦਮਲ੍ਪਂ ਮਹਚ੍ਚੈਤਦਿਤਿ ਨੈਵ ਨਿਯਾਮਕਮ੍
ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਆਦਿ ਕੰਮ ਹੋਰ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਛੋਟਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਡਾ—ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀਆਂ।
ਫਲਂ ਯਚ੍ਚੋਦਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਦੇਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਨ੍ਨृਪ । ਯਥਾਲ੍ਪਨਾਸ਼ੋ ਮਹਤਾ ਮਹਨ੍ਨਾਸ਼ਸ੍ਤਥਾਲ੍ਪਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਾਨੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਲ੍ਪਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗੇਨ ਤृਣਰਾਸ਼ਿਃ ਪ੍ਰਦਹ੍ਯਤੇ
ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵੀ ਘਾਹ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਹਤ੍ਯਾਯੁਤਂ ਪਾਪਸਹਸ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਕੋਟਿਨਿषੇਵਣਂ ਚ । ਸ੍ਤੇਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਚ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤੈਰਜ੍ਞਾਨਜਾਤਾਨਿ ਲਯਂ ਹ੍ਰਿਯਂਤੇ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ, ਅਨੇਕਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਪਾਪ—ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾਵੀਰ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਲ੍ਪਕਮ੍ । ਸੁਕृਤਂ ਸਾਧੁਵਿਦੁषਾ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਣੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਾਧਵੇਮਾਸਿ ਮਾਧਵਮ੍ । ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਂਚ੍ਛਿਤਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੂੰ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਰਤ੍ਨਂ ਦਾਰਾਹਰ੍ਮ੍ਯਂ ਹਯਾ ਗਜਾਃ । ਸੁਖਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਨ ਦੂਰੇ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਰਤਨ, ਪਤਨੀ, ਘਰ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਸੁਖ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਏਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਾਪਸ੍ਯ ਮਹਤੋऽਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਵृਦ੍ਧਿਃ ਸੁਕਰ੍ਮਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਫਲਾਧਿਕ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਭੂਪ ਤ੍ਵਾਧਿਕ੍ਯਾਦ੍ਭਾਵਕਰ੍ਮਣੋਃ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤੁ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਤਾਂ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਰਸਤਾ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਾਧਵਮਾਸੋऽਯਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਕੋਪ੍ਯਨੁष੍ਠਿਤੋ ਲੋਕੈਃ ਸਮਗ੍ਰੇਪ੍ਸਿਤਦਾਯਕਃ
ਮਾਧਵ ਦਾ ਇਹ ਮਹੀਨਾ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੇ ਲੋਕ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਹ ਮਹੀਨਾ ਮਨਾਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਗਾਂਗੇਨ ਜਲੇਨ ਕਾਲੇ ਦੇਸ਼ੇऽਪਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰੋऽਪਿ ਭੂਪ । ਆਜਨ੍ਮਤੋ ਭਾਵਹਤੋऽਪਿ ਦਾਤਾ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮੇਤੀਤਿ ਮਤਂ ਮਮੈਤਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦਾਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਗਂਗਾਦਿਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਸਂਤਿ ਜੀਵਾ ਦੇਵਾਲਯੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ । ਵਿਨਾਸ਼ਮਾਯਾਂਤਿ ਕृਤੋਪਵਾਸਾ ਭਾਵੋਜ੍ਝਿਤਾ ਨੈਵ ਗਤਿਂ ਲਭਂਤੇ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਤੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ।
ਭਾਵਂ ਤਤੋ ਹृਤ੍ਕਮਲੇ ਨਿਧਾਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਧਵਂ ਮਾਧਵਮਾਸਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਯਜੇਤ ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵਯਮਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੰਝ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸੀਂ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।