ਨ ਮਾਧਵਸਮੋ ਮਾਸੋ ਨ ਮਾਧਵਸਮੋ ਵਿਭੁਃ । ਗਤੋਹਿ ਦੁਰਿਤਾਂਭੋਧੌ ਮਜ੍ਜਮਾਨਜਨਸ੍ਯ ਯਃ
ਮਾਧਵ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਹੀਨਾ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਮਾਧਵ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਸ੍ਨਾਤਂ ਯਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਭੂਪ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਪਿਆ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਪੂਣ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਹਰਿਃ । ਯਥਾ ਜਪ੍ਯੇषੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਰਿਤਾਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਨਾਰਾਇਣ ਹਰਿ ਹੈ, ਜਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਹਨਵੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ—
ਯਥੋਮਾ ਸਰ੍ਵਨਾਰੀਣਾਂ ਤਪਤਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਯਥਾ । ਆਰੋਗ੍ਯਲਾਭੋ ਲਾਭਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਲਾਭਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਹਤ, ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਪਰੋਪਕਾਰਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਗਮੋ ਯਥਾ । ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣਵੋ ਯਦ੍ਵਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਨਾਮਾਤ੍ਮਚਿਂਤਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਨੇਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਉਪਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦ, ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਓਂਕਾਰ, ਤੇ ਧਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਚਿੰਤਨ—
ਸਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤਿਤ੍ਵਂ ਤਪਸਾਂ ਚ ਯਥਾ ਵਰਮ੍ । ਸ਼ੌਚਾਨਾਮਰ੍ਥਸ਼ੌਚਂ ਚ ਦਾਨਾਨਾਮਭਯਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਤਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰਤਾ—
ਗੁਣਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਲੋਭਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮੁਖ੍ਯੋ ਗੁਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਮਾਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਾਸਸ੍ਤਥਾਸੌ ਮਾਧਵੋ ਮਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਦਾ ਨਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਜ੍ਞ ਦਾਨਮੁਪੋषਣਮ੍ । ਤਪੋऽਧ੍ਯਯਨਪੂਜਾਦਿ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸ੍ਰਾਧ, ਯਜ, ਦਾਨ, ਉਪਵਾਸ, ਤਪ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖਾਂਤਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯਾਂਤਾਨਿ ਤਮਾਂਸਿ ਚ । ਪਰਾਪਕਾਰਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯ ਪ੍ਰਾਂਤਾਨਿ ਸੁਕृਤਾਨਿ ਚ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੁਲਾਸਂਸ੍ਥੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਰ੍ਧਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੁਲਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੁੱਗਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਂ ਮਾਘੇ ਮਕਰਗੇ ਰਵੌ । ਤਤੋऽਪਿ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਵੈਸ਼ਾਖੇਮੇषਗੇ ਰਵੌ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮਕਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਕृਤਿਨੋ ਨਰਾ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਾਸਿ ਯੇ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੂਜਯਂਤਿ ਮਧੁਦ੍ਵਿषਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧੰਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜੋ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਧੁ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਯਜ੍ਞਦਾਨਮੁਪੋषਣਮ੍ । ਹਵਿष੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਯਜ, ਦਾਨ, ਉਪਵਾਸ, ਹਵਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਃ ਕਲਿਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਦ੍ਗੋਪ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਕਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਯਤ੍
ਫਿਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਗੁਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਖਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਕਲੌ ਨੈਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਏष ਮਾਧਵਮਾਸਸ੍ਯ ਹਯਮੇਧ ਸਮੋ ਵਿਧਿਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨਯੋਗ ਯਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਇਹ ਨਿਯਮ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਨ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਕਲੌ ਪਾਪਾ ਜਨਾ ਦੁਰਿਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਜੋ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਗਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵੈਰ੍ਨਰੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵੇ । ਅਤਸ੍ਤੁ ਵਿਰਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚਾਰੋ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਉਥੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਰਾਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਪਂਚਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਪਚਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਸੂਤਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍
ਸਤੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਬਰੀष ਉਵਾਚ- ਕਥਮੇਤਦ੍ਵਿਮੁਹ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਵੈ ਮੁਨੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਫਲਂ ਚੈਵਾਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਮੂਸਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੰਨਾ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਐਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੁਲੱਭ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਯਨ੍ਮਹਤ੍ । ਫਲਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਵਿਧਿਭਾषਿਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗਤਯਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਹੀਸ਼੍ਵਰੈਰਪਿ । ਮੁਹ੍ਯਂਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋऽਚਿਂਤ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਿ ਹਰੇਃ ਕृਤੌ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ। ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਪੰਡਿਤ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਅਚਿੰਤਯ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਯੋ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਾਧਿਕ੍ਯੇਨ ਬਾਹੁਜਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਆਦਿਕ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬੜਾ ਸੁੱਖਮ ਹੈ।
ਅਜਾਮਿਲੋऽਪਿ ਭੂਪਾਲ ਦਾਸੀਪਤਿਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਪਥਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਨ, ਅਜਾਮਿਲ ਵੀ, ਜੋ ਦਾਸਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਃ ਸੁਤਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਚ । ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਨਾਮਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ਪਦਂ ਲੇਭੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰਨ ਲੱਗਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਨਾਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਨਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੜਾ ਦੁਲੱਭ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਦਹਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਹੁਤਵਹੋ ਯਥਾ । ਤਥਾ ਦਹਤਿ ਗੋਵਿਂਦ ਨਾਮਵ੍ਯਾਜਾਦਪੀਰਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਅਣਜਾਣੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਜੇ ਕਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨੀਨਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੌਤ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਤृਜਾਯਾਭਿਗਾਮਿਨਃ । ਗੋਲਕਸ੍ਯ ਚ ਵੈ ਪਂਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਂਡਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਕਾਨੀਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੌਤਰ, ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਗੋਲਕ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਕੁੰਡਾ ਆਪ ਵੀ—
ਤੇ ਪਂਚਾਪਿ ਚ ਭੂਪਾਲ ਪਾਂਡਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਰਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਤ੍ਵਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਧਰ੍ਮਗਤਿਸ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਪੰਜੇ, ਰਾਜਨ, ਪਾਂਡਵ ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸੁੱਖਮ ਰਸਤੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭੂਤਭਾਵਨਾਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾ ਨਿਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਜੀਵ ਆਪ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਹਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੂਟਸ੍ਥਂ ਯਦਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੂਪ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ।