ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਂ ਗਂਗਾ ਸ੍ਨਾਤਕਂ ਗਤਪਾਪਕਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੱਚੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਾਧਵ ਸਮੋ ਮਾਸੋ ਨ ਗਂਗਾ ਸਦृਸ਼ੀ ਨਦੀ । ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਃ ਖਲੁ ਯੋਗੋऽਯਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਕੋਈ ਮਹੀਨਾ ਮਾਧਵ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦਰਿਆ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕੋਦ੍ਭੂਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦੁਪਾਗਤਾ । ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਰਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਯਾ ਪੁਨਾਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰੋਹਣਨਿਃਸ਼੍ਰੇਣੀ ਸਤਤਾਨਂਦਕਾਰਿਣੀ । ਅਨੇਕਦੁਰਿਤੋਦ੍ਗਾਰਹਾਰਿਣੀ ਦੁਰ੍ਗਤਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਨੇਕ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹੇਸ਼ਜਟਾਜੂਟਵਾਸਿਨੀ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਭਜਮਾਨਜਨਸ੍ਵਾਂਤਕਾਨ੍ਤਕੇਲਿ ਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸਗਰਾਨ੍ਵਯਨਿਰ੍ਵਾਣਕਾਰਿਣੀ ਧਰ੍ਮਧਾਰਿਣੀ । ਤ੍ਰਿਮਾਰ੍ਗਚਾਰਿਣੀ ਦੇਵੀ ਲੋਕਾਲਂਕृਤਿਕਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਸਗਰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨ ਸ੍ਨਾਨ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨ ਧ੍ਯਾਨ ਸੇਵਨੈਃ । ਪੁਣ੍ਯਾਨਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਨ੍ਪਾਵਯਂਤੀ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸਤਿਕਾਰ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗਂਗਾ ਗਂਗੇਤਿ ਗਂਗੇਤਿ ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਮਿਤੀਰਿਤਮ੍ । ਸੁਦੂਰਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਹਂਤਿ ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਗੰਗਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਗਂਗਾਂ ਯਃ ਸ੍ਮਰਤੇ ਨਰਃ । ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਸੌ ਲਭਤੇ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਸਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਜਗਤੀਪਾਲ ਹਰਿ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਸੱਤਮੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਮਿਲਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਹਰਿ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਮਾਧਵਸਮੋ ਮਾਸੋ ਨ ਮਾਧਵਸਮੋ ਵਿਭੁਃ । ਗਤੋਹਿ ਦੁਰਿਤਾਂਭੋਧੌ ਮਜ੍ਜਮਾਨਜਨਸ੍ਯ ਯਃ
ਮਾਧਵ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਹੀਨਾ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਮਾਧਵ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਸ੍ਨਾਤਂ ਯਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਭੂਪ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਪਿਆ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਪੂਣ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਹਰਿਃ । ਯਥਾ ਜਪ੍ਯੇषੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਰਿਤਾਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਨਾਰਾਇਣ ਹਰਿ ਹੈ, ਜਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਹਨਵੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ—
ਯਥੋਮਾ ਸਰ੍ਵਨਾਰੀਣਾਂ ਤਪਤਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਯਥਾ । ਆਰੋਗ੍ਯਲਾਭੋ ਲਾਭਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਲਾਭਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਹਤ, ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਪਰੋਪਕਾਰਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਗਮੋ ਯਥਾ । ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣਵੋ ਯਦ੍ਵਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਨਾਮਾਤ੍ਮਚਿਂਤਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਨੇਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਉਪਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦ, ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਓਂਕਾਰ, ਤੇ ਧਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਚਿੰਤਨ—
ਸਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤਿਤ੍ਵਂ ਤਪਸਾਂ ਚ ਯਥਾ ਵਰਮ੍ । ਸ਼ੌਚਾਨਾਮਰ੍ਥਸ਼ੌਚਂ ਚ ਦਾਨਾਨਾਮਭਯਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਤਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰਤਾ—
ਗੁਣਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਲੋਭਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮੁਖ੍ਯੋ ਗੁਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਮਾਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਾਸਸ੍ਤਥਾਸੌ ਮਾਧਵੋ ਮਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਦਾ ਨਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਜ੍ਞ ਦਾਨਮੁਪੋषਣਮ੍ । ਤਪੋऽਧ੍ਯਯਨਪੂਜਾਦਿ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸ੍ਰਾਧ, ਯਜ, ਦਾਨ, ਉਪਵਾਸ, ਤਪ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖਾਂਤਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯਾਂਤਾਨਿ ਤਮਾਂਸਿ ਚ । ਪਰਾਪਕਾਰਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯ ਪ੍ਰਾਂਤਾਨਿ ਸੁਕृਤਾਨਿ ਚ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੁਲਾਸਂਸ੍ਥੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਰ੍ਧਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੁਲਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੁੱਗਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਂ ਮਾਘੇ ਮਕਰਗੇ ਰਵੌ । ਤਤੋऽਪਿ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਵੈਸ਼ਾਖੇਮੇषਗੇ ਰਵੌ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮਕਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਕृਤਿਨੋ ਨਰਾ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਾਸਿ ਯੇ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੂਜਯਂਤਿ ਮਧੁਦ੍ਵਿषਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧੰਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜੋ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਧੁ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਯਜ੍ਞਦਾਨਮੁਪੋषਣਮ੍ । ਹਵਿष੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਯਜ, ਦਾਨ, ਉਪਵਾਸ, ਹਵਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਃ ਕਲਿਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਦ੍ਗੋਪ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਕਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਯਤ੍
ਫਿਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਗੁਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਖਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਕਲੌ ਨੈਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਏष ਮਾਧਵਮਾਸਸ੍ਯ ਹਯਮੇਧ ਸਮੋ ਵਿਧਿਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨਯੋਗ ਯਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਇਹ ਨਿਯਮ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਨ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਕਲੌ ਪਾਪਾ ਜਨਾ ਦੁਰਿਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਜੋ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਗਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵੈਰ੍ਨਰੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵੇ । ਅਤਸ੍ਤੁ ਵਿਰਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚਾਰੋ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਉਥੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਰਾਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਪਂਚਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਪਚਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਸੂਤਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍
ਸਤੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਬਰੀष ਉਵਾਚ- ਕਥਮੇਤਦ੍ਵਿਮੁਹ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਵੈ ਮੁਨੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਫਲਂ ਚੈਵਾਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਮੂਸਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੰਨਾ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਐਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੁਲੱਭ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ?