ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦਯ ਏਵ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾऽਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਨ ਪੂਜਨੈਰ੍ਨ ਯਜਨੈਰ੍ਨ ਵ੍ਰਤੈਰਪਿ ਮਾਧਵਃ
ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਾਧਵ ਰਸਮਾਂ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤੁष੍ਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯੋऽਸੌ ਸਮੁਦਾਹृਤਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪਤਿਰੇਵ ਹਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਪਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਤੀ ਵਿਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਹृਦਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਭਵਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯਾਗਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵੇਦਾਨੁਕਾਰਿਣਾ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਵੇਦ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪ੍ਯਧਿਕਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰਾਰਾਧਨਾਦਿषੁ । ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਰਤਾਨਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ; ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਲੱਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕੁਲੋਚਿਤਧਰ੍ਮੇਣ ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਹਿਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਜੋ ਵਰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਿषਾਗ੍ਨੌ ਜਲੇ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਹृਦਯੇ ਹਰਿਮ੍ । ਯਜਂਤਿ ਸੂਰਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਨ ਰਵਿਮਂਡਲੇ
ਗਿਆਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਕੇ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਰਣਗ੍ਰਹਃ । ਤृਤੀਯਕਂ ਭੂਤਦਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਰੇਵ ਚ
ਅਹਿੰਸਾ ਪਹਿਲਾ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਦੂਜਾ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਤੀਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਚੌਥਾ ਫੁੱਲ ਹੈ।
ਸ਼ਮਸ੍ਤੁ ਪਂਚਮਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦਮਃ षष੍ਠਂ ਚ ਸਪ੍ਤਮਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾष੍ਟਮਂ ਚ ਹ੍ਯੇਤੈਸ੍ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੰਜਵਾਂ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਛੇਵਾਂ, ਧਿਆਨ ਸੱਤਵਾਂ, ਤੇ ਸੱਚ ਆਠਵਾਂ ਫੁੱਲ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤੈਰੇਵਾष੍ਟਭਿਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁष੍ਯਤ੍ਯੇਵਾਰ੍ਚਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਪੁष੍ਪਾਂਤਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯੇਵ ਬਾਹ੍ਯਾਨਿ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰਲੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਾਨਿ ਯੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਜਿਤਃ ਪਰਿਤੁष੍ਯਤਿ । ਵਾਰੁਣਂ ਸਲਿਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਘृਤਪਯੋਦਧਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਨਰਮ ਭੇਟਾਂ, ਘੀ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਤਥਾਨ੍ਨਾਦਿ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਧੂਪਦੀਪਕਮ੍ । ਫਲਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਂ ਤੁ ਪਂਚਮਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਭੋਜਨ, ਅੱਗ ਲਈ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ—ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਵੀ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕੁਸ਼ਮੂਲਾਦ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਗਂਧਚਂਦਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਖ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁष੍ਪਂ ਚ ਵਾਦ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਲਈ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਫੁੱਲ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਜੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਭਿਸ੍ਤੁਪੂਜਿਤਃ ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਸੂਰ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਗਾਵੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਖਂ ਮਰੁਜ੍ਜਲਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ।
ਭੂਰਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪੂਜਾਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਵਾ ਹਰੇਃ । ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੇ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਜਾਪ੍ਯੇਨ ਹਵਿषਾਗ੍ਨੌ ਯਜੇਤ੍ਤਤਃ
ਧਰਤੀ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵ—ਇਹ ਹਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿਓ।
ਆਤਿਥ੍ਯੇਨ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯੇ ਗੋषੁ ਗ੍ਰਾਸਰਸਾਦਿਨਾ । ਵੈष੍ਣਵੇ ਬਂਧੁਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਹृਦਯੇ ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਯਾ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿਥਿ ਸਤਕਾਰ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ।
ਵਾਯੌ ਮੁਖ੍ਯਧਿਯਾ ਤੋਯੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਤੋਯਪੁਰਸ੍ਕृਤੈਃ । ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ਮਂਤ੍ਰਹृਦਯੈਰ੍ਭੋਗੈਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਮਤ੍ਵੇਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵਿਭੁਮ੍ । ਧਿष੍ਣ੍ਯੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਂਬੁਜੈਃ
ਖੇਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ—ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ—ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਰ੍ਚ੍ਚੇਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪੂਜਿਤੈਰੇਵ ਪੂਜਿਤੋऽਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਮਝ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੈਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਭੂਪ ਭਵੇਨ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਨਿਗਮੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਯਦਾਧਾਰੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਰਾਜਾ, ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵੀਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪਾਵਨੀ ਪਰਮਾ ਮਤਾ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਰਤੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਂ ਜਗਤਿ ਧਰ੍ਮਤ ਏਵ ਲਭ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਗਤਿਰ੍ਨਿਗਮਤੋ ਨृਪਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ । ਨੂਨਂ ਤਯੋਰਪਿ ਗਤਿਰ੍ਭੁਵਿ ਭੂਮਿਦੇਵਾਸ੍ਤੈਰਰ੍ਚਿਤੈਰਿਹ ਜਗਤ੍ਪਤਿਰਰ੍ਚਿਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਸਾਰੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੇਦ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯਜ੍ਞਯੋਗੈਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਰਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਸਮਰ੍ਚਨੇਨ । ਤਥਾ ਵਿਭੁਸ੍ਤੁष੍ਯਤਿ ਦੇਵਦੇਵੋ ਯਥਾ ਮਹੀ ਦੈਵਤਤੋषਣੇਨ
ਯਜਨ, ਤਪ, ਯੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਇਤਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰੇਵ ਤੁष੍ਯੇਤ ਤੋषਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਦ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਹੈ—ਉਹ ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਰਕੇऽਪਿ ਚਿਰਂ ਮਗ੍ਨਾਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾ ਯੇ ਕੁਲਦ੍ਵਯੇ । ਤਦੈਵ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਦਾਰ੍ਚ੍ਚਤਿ ਸੁਤੋ ਹਰਿਮ੍
ਜੋ ਪੂਰਵਜ ਦੋਵੇਂ ਕੁਲਾਂ ਵਿਚ ਨਰਕ ਵਿਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੇषਾਂ ਜੀਵਿਤੇਨੇਹ ਪਸ਼ੁਵਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤੇਨ ਕਿਮ੍ । ਯੇषਾਂ ਨ ਪ੍ਰਵਣਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਜਗਨ੍ਮਯੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ?
ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਤੁ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਭੂਪਕੈਵਲ੍ਯਂ ਕੇਵਲਂ ਮਲਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਧਿਆਨ।
ਯਥਾ ਦੀਪੋ ਨਿਵਾਤਸ੍ਥੋ ਨਿਸ਼੍ਚਲੋ ਵਾਯੁਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮਂਧਕਾਰਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ, ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਅਸਰ ਰਹਿਤ, ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਸਾਰੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ—
ਤਦ੍ਵਦ੍ਦੋषਵਿਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨਿਰਾਮਯਃ । ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਨਿਸ਼੍ਚਲੋ ਵੀਰੋਨਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਰਿਪੁਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼, ਅਡੋਲ, ਬਹਾਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਉਸਦਾ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ਼ੋਕਹਰ੍षੌ ਵਿषਾਦਸ਼੍ਚ ਨ ਲੋਭੋ ਮਤ੍ਸਰੋ ਭ੍ਰਮਃ । ਸਂਭ੍ਰਮਾਲਾਪਮੋਹੈਸ਼੍ਚ ਸੁਖਦੁਃਖੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ, ਉਦਾਸੀ, ਲਾਲਚ, ਈਰਖਾ, ਭੁਲੇਖੇ, ਘਬਰਾਹਟ, ਭਟਕਣ, ਗਲਤਫ਼ਹਮੀ, ਤੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।