ਯਨ੍ਮਾਯਯਾ ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਸੋऽਚ੍ਯੁਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕਲਤ੍ਰਂ ਦੀਰ੍ਘਾਯੂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਰਾਜ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ,
ਸ ਦਦ੍ਯਾਦੀਪ੍ਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਜਿਤਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਤ੍ਪਰਾ ਯੇ ਹਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਇੱਛਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਜਿਤ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਭੂਪਸਤ੍ਤਮ । ਅਹਿਂਸਾਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਕਲ੍ਪਤਾ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ: ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ, ਤੇ ਲੋਭ-ਮੋਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ।
ਏਤਾਨਿ ਮਾਨਸਾਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਹਰਿਤੁष੍ਟਯੇ । ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਨਕ੍ਤਮੁਪਵਾਸਮਯਾਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਵਰਤ ਮਨ ਦੀਆਂ ਨਿਯਮਾਂ ਹਨ ਜੋ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਭਿਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਾਯਿਕਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵ੍ਰਤਮੁਕ੍ਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਸਤ੍ਯਭਾषਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਵਰਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ।
ਅਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਚਿਕਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹੈ; ਚਕਰਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਮ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ੌਚਂ ਕੀਰ੍ਤਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸ ਪਵਿਤ੍ਰਕਰੋ ਯਤਃ । ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਵਤਾ ਪੁਰੁषੇਣ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਪਂਥਾ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸਂਤੋषਕਾਰਣਮ੍ । ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਹਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਸਂਯਮੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਹੀ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤੈਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਆਗਮੋਕ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰੈਰਪਿਪੂਜਨਮ੍
ਇਹ ਵਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਔਰਤਾਂ ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਵਰਰੂਪਿਣਃ । ਤ੍ਰਯੋਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਰਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦਯ ਏਵ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾऽਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਨ ਪੂਜਨੈਰ੍ਨ ਯਜਨੈਰ੍ਨ ਵ੍ਰਤੈਰਪਿ ਮਾਧਵਃ
ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਾਧਵ ਰਸਮਾਂ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤੁष੍ਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯੋऽਸੌ ਸਮੁਦਾਹृਤਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪਤਿਰੇਵ ਹਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਪਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਤੀ ਵਿਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਹृਦਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਭਵਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯਾਗਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵੇਦਾਨੁਕਾਰਿਣਾ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਵੇਦ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪ੍ਯਧਿਕਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰਾਰਾਧਨਾਦਿषੁ । ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਰਤਾਨਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ; ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਲੱਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕੁਲੋਚਿਤਧਰ੍ਮੇਣ ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਹਿਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਜੋ ਵਰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਿषਾਗ੍ਨੌ ਜਲੇ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਹृਦਯੇ ਹਰਿਮ੍ । ਯਜਂਤਿ ਸੂਰਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਨ ਰਵਿਮਂਡਲੇ
ਗਿਆਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਕੇ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਰਣਗ੍ਰਹਃ । ਤृਤੀਯਕਂ ਭੂਤਦਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਰੇਵ ਚ
ਅਹਿੰਸਾ ਪਹਿਲਾ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਦੂਜਾ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਤੀਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਚੌਥਾ ਫੁੱਲ ਹੈ।
ਸ਼ਮਸ੍ਤੁ ਪਂਚਮਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦਮਃ षष੍ਠਂ ਚ ਸਪ੍ਤਮਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾष੍ਟਮਂ ਚ ਹ੍ਯੇਤੈਸ੍ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੰਜਵਾਂ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਛੇਵਾਂ, ਧਿਆਨ ਸੱਤਵਾਂ, ਤੇ ਸੱਚ ਆਠਵਾਂ ਫੁੱਲ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤੈਰੇਵਾष੍ਟਭਿਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁष੍ਯਤ੍ਯੇਵਾਰ੍ਚਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਪੁष੍ਪਾਂਤਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯੇਵ ਬਾਹ੍ਯਾਨਿ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰਲੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਾਨਿ ਯੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਜਿਤਃ ਪਰਿਤੁष੍ਯਤਿ । ਵਾਰੁਣਂ ਸਲਿਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਘृਤਪਯੋਦਧਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਨਰਮ ਭੇਟਾਂ, ਘੀ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਤਥਾਨ੍ਨਾਦਿ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਧੂਪਦੀਪਕਮ੍ । ਫਲਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਂ ਤੁ ਪਂਚਮਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਭੋਜਨ, ਅੱਗ ਲਈ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ—ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਵੀ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕੁਸ਼ਮੂਲਾਦ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਗਂਧਚਂਦਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਖ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁष੍ਪਂ ਚ ਵਾਦ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਲਈ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਫੁੱਲ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਜੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਭਿਸ੍ਤੁਪੂਜਿਤਃ ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਸੂਰ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਗਾਵੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਖਂ ਮਰੁਜ੍ਜਲਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ।
ਭੂਰਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪੂਜਾਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਵਾ ਹਰੇਃ । ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੇ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਜਾਪ੍ਯੇਨ ਹਵਿषਾਗ੍ਨੌ ਯਜੇਤ੍ਤਤਃ
ਧਰਤੀ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵ—ਇਹ ਹਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿਓ।
ਆਤਿਥ੍ਯੇਨ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯੇ ਗੋषੁ ਗ੍ਰਾਸਰਸਾਦਿਨਾ । ਵੈष੍ਣਵੇ ਬਂਧੁਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਹृਦਯੇ ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਯਾ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿਥਿ ਸਤਕਾਰ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ।
ਵਾਯੌ ਮੁਖ੍ਯਧਿਯਾ ਤੋਯੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਤੋਯਪੁਰਸ੍ਕृਤੈਃ । ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ਮਂਤ੍ਰਹृਦਯੈਰ੍ਭੋਗੈਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਮਤ੍ਵੇਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵਿਭੁਮ੍ । ਧਿष੍ਣ੍ਯੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਂਬੁਜੈਃ
ਖੇਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ—ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ—ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਰ੍ਚ੍ਚੇਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪੂਜਿਤੈਰੇਵ ਪੂਜਿਤੋऽਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਮਝ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੈਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਭੂਪ ਭਵੇਨ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਨਿਗਮੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਯਦਾਧਾਰੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਰਾਜਾ, ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ।