ਜਾਨਤਾ ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਮੇਕਂ ਮਾਧਵਸੇਵਨਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰਾਧਿਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਰਾਧਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਇਕੋ ਸੱਚਾ ਰਾਹ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਿṣṇੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇ ਚਰਾਚਰਂ ਤੁष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੇ ਹਰੌ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਹਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਸ ਸੇਵ੍ਯੋ ਹਰਿਰੇਵ ਹਿ । ਕੋऽਨੁ ਰਾਜਨ੍ਨਿਂਦ੍ਰਿਯਵਾਨ੍ਮੁਕੁਂਦਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਸੇ ਪਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਹੀ ਸੇਵਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਰਨ ਕਿਉਂ ਨਾ ਪੂਜੇ?
ਨ ਭਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰੁਪਾਸ੍ਯਮृषਿਦੈਵਤੈਃ । ਸ਼੍ਰੁਤੋऽਨੁ ਪਠਿਤੋ ਧ੍ਯਾਤ ਆਦृਤਸ਼੍ਚਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੌਤ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਿਆ, ਪੜ੍ਹਿਆ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨਾਇਆ,
ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਨਾਤਿ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਵੀਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਦ੍ਰੁਹੋऽਪਿ ਹਿ । ਯੋਯਂ ਕਾਰਣਕਾਰ੍ਯਾਦਿ ਕਾਰਣਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਕਾਰਨ-ਕਰਮ ਤੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ,
ਅਨਨ੍ਯਕਾਰਣਂ ਯੋਗੀ ਜਗਜ੍ਜੀਵੋ ਜਗਨ੍ਮਯਃ । ਅਣੁਰ੍ਬृਹਤ੍ਕृਸ਼ਃ ਸ੍ਥੂਲੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਗੁਣਭृਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਜੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਪ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਪਤਲਾ ਤੇ ਮੋਟਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਮਹਾਨ।
ਅਜੋ ਜਨ੍ਮਲਯਾਤੀਤੋ ਧ੍ਯਾਤਵ੍ਯਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸਦਾ । ਸਮ੍ਯਗੇਤਦ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਭਵਤਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਜਨਮ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੀ ਨਿਸਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਸੇ ਭਾਗਵਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਾਨ੍ । ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਸਤਾਮਾਤ੍ਮਮਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਰਸਾਯਨਾਃ
ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਮਨ ਤੇ ਆਤਮਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ ਪਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਵਂਤਿ ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਸ੍ਯ ਕਥਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ । ਭਾਵਸਾਧ੍ਯੋਹ੍ਯਯਂ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਨਾਤਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਥਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਜਗਤੋ ਹਿਤਾਯ ਤਵ ਗੌਰਵਾਤ੍ । ਯਦਾਹੁਃ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਨ੍ਮਾਯਯਾ ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਸੋऽਚ੍ਯੁਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕਲਤ੍ਰਂ ਦੀਰ੍ਘਾਯੂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਰਾਜ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ,
ਸ ਦਦ੍ਯਾਦੀਪ੍ਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਜਿਤਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਤ੍ਪਰਾ ਯੇ ਹਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਇੱਛਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਜਿਤ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਭੂਪਸਤ੍ਤਮ । ਅਹਿਂਸਾਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਕਲ੍ਪਤਾ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ: ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ, ਤੇ ਲੋਭ-ਮੋਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ।
ਏਤਾਨਿ ਮਾਨਸਾਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਹਰਿਤੁष੍ਟਯੇ । ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਨਕ੍ਤਮੁਪਵਾਸਮਯਾਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਵਰਤ ਮਨ ਦੀਆਂ ਨਿਯਮਾਂ ਹਨ ਜੋ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਭਿਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਾਯਿਕਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵ੍ਰਤਮੁਕ੍ਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਸਤ੍ਯਭਾषਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਵਰਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ।
ਅਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਚਿਕਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹੈ; ਚਕਰਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਮ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ੌਚਂ ਕੀਰ੍ਤਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸ ਪਵਿਤ੍ਰਕਰੋ ਯਤਃ । ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਵਤਾ ਪੁਰੁषੇਣ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਪਂਥਾ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸਂਤੋषਕਾਰਣਮ੍ । ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਹਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਸਂਯਮੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਹੀ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤੈਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਆਗਮੋਕ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰੈਰਪਿਪੂਜਨਮ੍
ਇਹ ਵਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਔਰਤਾਂ ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਵਰਰੂਪਿਣਃ । ਤ੍ਰਯੋਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਰਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦਯ ਏਵ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾऽਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਨ ਪੂਜਨੈਰ੍ਨ ਯਜਨੈਰ੍ਨ ਵ੍ਰਤੈਰਪਿ ਮਾਧਵਃ
ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਾਧਵ ਰਸਮਾਂ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤੁष੍ਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯੋऽਸੌ ਸਮੁਦਾਹृਤਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪਤਿਰੇਵ ਹਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਪਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਤੀ ਵਿਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਹृਦਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਭਵਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯਾਗਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵੇਦਾਨੁਕਾਰਿਣਾ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਵੇਦ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪ੍ਯਧਿਕਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰਾਰਾਧਨਾਦਿषੁ । ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਰਤਾਨਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ; ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਲੱਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕੁਲੋਚਿਤਧਰ੍ਮੇਣ ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਹਿਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਜੋ ਵਰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਿषਾਗ੍ਨੌ ਜਲੇ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਹृਦਯੇ ਹਰਿਮ੍ । ਯਜਂਤਿ ਸੂਰਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਨ ਰਵਿਮਂਡਲੇ
ਗਿਆਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਕੇ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਰਣਗ੍ਰਹਃ । ਤृਤੀਯਕਂ ਭੂਤਦਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਰੇਵ ਚ
ਅਹਿੰਸਾ ਪਹਿਲਾ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਦੂਜਾ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਤੀਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਚੌਥਾ ਫੁੱਲ ਹੈ।
ਸ਼ਮਸ੍ਤੁ ਪਂਚਮਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦਮਃ षष੍ਠਂ ਚ ਸਪ੍ਤਮਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾष੍ਟਮਂ ਚ ਹ੍ਯੇਤੈਸ੍ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੰਜਵਾਂ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਛੇਵਾਂ, ਧਿਆਨ ਸੱਤਵਾਂ, ਤੇ ਸੱਚ ਆਠਵਾਂ ਫੁੱਲ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤੈਰੇਵਾष੍ਟਭਿਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁष੍ਯਤ੍ਯੇਵਾਰ੍ਚਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਪੁष੍ਪਾਂਤਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯੇਵ ਬਾਹ੍ਯਾਨਿ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰਲੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।