ਦੀਪਾਦ੍ਦੀਪਮਿਵਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਭੁਵਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂ ਤ੍ਰਪਾਭਂਗਿ ਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਦੀਵਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਲੱਜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਮੁਸਕਾਨ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਯੋਃ ਸਾ ਤਾਮਪਹਰਨ੍ਮੁਦਾ । ਗੋਵਿਂਦਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਤਵ ਦਾਸੀਯਂ ਨਾਮ ਚਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕਾਰ ਯ । ਸੇਵਾਂ ਚਾਸ੍ਯੈ ਵਦ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯਥਾਭਿਰੁਚਿਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹੈ,' ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ; 'ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ।'
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਨਾਮ ਚਾਤ੍ਮਮਤੇਨ ਸਾ । ਚਕਾਰ ਚਾਹ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਵਿਪਂਚਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ 'ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ' ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵੀਣਾ ਚੁਕ ਲਈ।
ਸਦਾ ਤ੍ਵਂ ਨਿਕਟੇ ਤਿष੍ਠ ਗਾਯਸ੍ਵ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗੁਣਾਤ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਾਣਨਾਥਸ੍ਯ ਤਵਾਯਂ ਵਿਹਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਰਹਿ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਗੁਣਵਾਨ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਨਮ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋ ਰਜਃ
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗੌ ਸੁਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਤਯੋਰਾਨਂਦਕਾਰਣਮ੍ । ਅਥ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੋਪਗੂਢਾ ਸਾ ਕृष੍ਣੇਨਾਨਂਦਮੂਰ੍ਤਿਨਾ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਯਾਵਤ੍ਸੁਖਾਂਬੁਧੌ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਾਵਦੇਵਾਪ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ੍ਮਰਤਤ੍ਪਰਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹੇ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਬੇਖ਼ਬਰ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਤਮੇਵ ਪਰਮਾਨਂਦਂ ਮੁਕ੍ਤਕਂਠੋ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਨੇਵ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਵਿਚਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਇਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਆਭਾषਿਤੋऽਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨੈਵਾਵੋਚਦ੍ਵਚਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਾਸਮਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਕृष੍ਣਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲਿਆ; ਘਰ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯਾਰਣ੍ਯਮਚਰਤ੍ਤਪੋ ਵੈ ਮੁਨਿਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਪਸੈਵ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਐਸਾ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵੀਰਗੁਪ੍ਤਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਗੋਪਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਜਾਤਾ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਵ ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਕਂਧੇ ਮਨੋਹਰਾ
ਵੀਰਗੁਪਤਾ ਨਾਂ ਦੇ ਗੋਪ ਦਾ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੋਹਕ ਸਜਾਵਟ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਸੀ।
ਵਿਪਂਚੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤਾ । ਉਪਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਵਾਮੇ ਰਤ੍ਨਭृਂਗਾਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੀਣਾ ਦਿਸਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਸਿੰਗਾਰ ਸੀ।
ਦਧਾਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਸਾ ਵੈ ਰਤ੍ਨਪਤਦ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ । ਅਯਮਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਪਸੈਰਭਿਵਂਦਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਭ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੁਨਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਭਵਚ੍ਛੈਵਃ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਮਨ੍ਵਹਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਪੁਣਯਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਂ ਦਾ ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਤਰੁਦਰੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿਤਾ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਬਾਲ ਏਵ ਹਿ
ਚੌਦਵੀਂ ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਉਪਨੀਯਾष੍ਟਮੇ ਵਰ੍षੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸਿਦ੍ਧਮਨੁਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍ । ਉਪਦਿਸ਼ੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਮਯਾ ਤੇ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿਚ ਉਪਨਯਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਇਕਵੀ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਧ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਖਾ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗੋਪਾਲਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮਾਯਂ ਮਂਤ੍ਰੋ ਵਾਕ੍ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਯਕਃ । ਏਤਤ੍ਸਾਧਕਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਲੀਲਾਚਰਿਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਗੋਪਾਲ ਵਿਦਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਣ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਧ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਜੋਬਾ ਲੀਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨਂਤਮੂਰ੍ਤਿਰਾਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਕਾਮਮਾਯਾ ਰਮਾਕਂਠ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਦਾਮੋਦਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਆਪ ਆ ਕੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ—ਕਾਮਾ, ਮਾਇਆ, ਰਮਾ, ਕੰਠਾ, ਇੰਦਰਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਮੋਦਰ—ਸਮੇਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਪੁਨਸ੍ਤਾ ਏਵ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍ । ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੋਕ੍ਤऋष੍ਯਾਦਿਧ੍ਯਾਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਿਚਕਾਰ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਰਿਸ਼ੀ ਆਦਿਕਾ ਧਿਆਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਣਾਮृਤਨਿਧੇਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵੀਪਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵृਂਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਪੂਰਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਟਾਪੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰ। ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਸ੍ਰਾਵਿ ਦ੍ਰੁਮਵਲ੍ਲੀਭਿਰਾਵृਤਮ੍ । ਨਟਨ੍ਮਤ੍ਤਸ਼ਿਖਿਸ੍ਵਾਨਂ ਗਾਯਤ੍ਕੋਕਿਲषਟ੍ਪਦਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਟਪਕ ਰਹੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਨਚਦੇ ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ, ਗਾਉਂਦੇ ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵਸਤ੍ਯੇਕਃ ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼ਾਖੋਪਸ਼ਾਖਾਵਿਸ੍ਤਾਰੈਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤੇ ਉਪਸ਼ਾਖਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਲੇ ਤਸ੍ਯਾਥ ਵਿਮਲੇ ਪਰਿਤੋ ਧੇਨੁਮਂਡਲਮ੍ । ਤਦਂਤਰ੍ਮਂਡਲਂ ਗੋਪਬਾਲਾਨਾਂ ਵੇਣੁਸ਼ृਂਗਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸਾਫ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਘੇਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੰਸਰੀ ਤੇ ਸਿੰਗ ਫੜੇ ਹੋਏ ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਹਨ।
ਤਦਂਤਰੇ ਤੁ ਰੁਚਿਰਂ ਮਂਡਲਂ ਵ੍ਰਜ ਸੁਭ੍ਰੁਵਾਮ੍ । ਨਾਨੋਪਾਯਨਪਾਣੀਨਾਂ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਵਾਂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਨਾਂ ਚ ਮਂਡਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਸਾਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਭਰਣਭੂषਾਣਾਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਚਿੱਟੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਹੱਥ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਈਆਂ ਨਾਰੀਵਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ।
ਚਿਂਤਯੇਚ੍ਛ੍ਰੁਤਿਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਗृਹ੍ਣਤੀਨਾਂ ਵਚਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਰਤ੍ਨਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੁਕੂਲਾਵਰਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਵੈਦਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਪਿਆਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰ। ਫਿਰ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਵਿਥੀ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਊਰੌ ਸ਼ਯਾਨਂ ਰਾਧਾਯਾਃ ਕਦਲੀਕਾਂਡਕੋਪਰਿ । ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚਂਦ੍ਰ ਸੁਸ੍ਮੇਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ, ਹੌਲੇ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਂਚਿਤਵਾਮਾਂਘ੍ਰਿਂ ਵੇਣੁਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਾਣਿਨਾ । ਵਾਮੇਨਾਲਿਂਗ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚਿਬੁਕਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲਪੇਟਿਆ ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਠੋਡਾ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।