ਸਾਭੂਦਿਂਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਤ੍ਰਿਭਂਗਲਲਿਤਾਕਾਰ ਸ਼ਿਖਂਡੀ ਪਿਚ੍ਛਭੂषਣਾ
ਉਹ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸਿਆਹ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਿੰਨ ਵਕਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮੋਹਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਪੱਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਕੂਜਯਂਤੀ ਮੁਦਾ ਵੇਣੁਂ ਕਾਂਚਨੀਮਧਰੇऽਰ੍ਪਿਤਾਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਸਵ੍ਯਗਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਂਦਰੀਭ੍ਯਾਂ ਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੰਸਲੀ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਇਕ ਸੱਜੇ ਤੇ ਇਕ ਖੱਬੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਂਤੀਂ ਤਯੋਃ ਕਾਮਂ ਚੁਂਬਨਾਸ਼੍ਲੇषਣਾਦਿਭਿਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਃ ਕृष੍ਣਂ ਤਾਦृਗ੍ਵੇषਵਿਲਾਸਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਚੁੰਬਨ ਤੇ ਗਲੇ ਲਗਣ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਦੇਖ ਕੇ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਐਸੇ ਰੂਪ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਨਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੋ ਲਜ੍ਜਿਤਮਾਨਸਃ । ਅਥੋਵਾਚ ਹਰਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਹਸਨ੍
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸਲਜ੍ਜਂ ਪਰਮਂ ਚੈਨਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਸਨਾਗਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਾਯਾਤ੍ਮਸਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੁਵਤੀਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ, ਅਜੋਬਾ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਿਹਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ—ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ।
ਚਿਂਤਯਸ੍ਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਹ੍ਯਭੇਦਂ ਮृਗਲੋਚਨੇ । ਅਥੋ ਤ੍ਵਦਂਗਤੇਜੋਭਿਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਮਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਹਿਰਣ-ਅੱਖੀਏ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚ; ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂਤਿਕਮ੍ । ਨਿਜਾਂਗਕੈਸ੍ਤਦਂਗਾਨਾਮਭੇਦਂ ਧ੍ਯਾਯਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਉਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਉਣ ਲੱਗੀ।
ਅਥਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂਗਤੇਜਾਂਸਿ ਤਦਂਗਂ ਪਰ੍ਯਪੂਰਯਨ੍ । ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜਾਤੌ ਪੀਨੌ ਚਾਰੁਪਯੋਧਰੌ
ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭਰ ਗਈ; ਉਸਦੇ ਸਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੋ ਗੋਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਣੀਆਂ।
ਨਿਤਂਬਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜਾਤਂ ਸ਼੍ਰੋਣਿਬਿਂਬਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕੁਂਤਲਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੋऽਭੂਤ੍ਕਰਯੋਃ ਕਰੌ
ਉਸਦੇ ਨਿੱਬੜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਗੋਲ ਪੱਟ ਬਣੇ; ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਬਣਿਆ; ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹ ਬਣੀਆਂ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭੂषਾਵਾਸਃ ਸ੍ਰਗਾਦਿਕਮ੍ । ਕਲਾਸੁ ਕੁਸ਼ਲਾ ਜਾਤਾ ਸੌਰਭੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਗਿਆ—ਗਹਣੇ, ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਦਿ; ਉਹ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਗੰਧ ਭਰ ਗਈ।
ਦੀਪਾਦ੍ਦੀਪਮਿਵਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਭੁਵਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂ ਤ੍ਰਪਾਭਂਗਿ ਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਦੀਵਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਲੱਜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਮੁਸਕਾਨ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਯੋਃ ਸਾ ਤਾਮਪਹਰਨ੍ਮੁਦਾ । ਗੋਵਿਂਦਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਤਵ ਦਾਸੀਯਂ ਨਾਮ ਚਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕਾਰ ਯ । ਸੇਵਾਂ ਚਾਸ੍ਯੈ ਵਦ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯਥਾਭਿਰੁਚਿਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹੈ,' ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ; 'ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ।'
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਨਾਮ ਚਾਤ੍ਮਮਤੇਨ ਸਾ । ਚਕਾਰ ਚਾਹ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਵਿਪਂਚਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ 'ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ' ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵੀਣਾ ਚੁਕ ਲਈ।
ਸਦਾ ਤ੍ਵਂ ਨਿਕਟੇ ਤਿष੍ਠ ਗਾਯਸ੍ਵ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗੁਣਾਤ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਾਣਨਾਥਸ੍ਯ ਤਵਾਯਂ ਵਿਹਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਰਹਿ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਗੁਣਵਾਨ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਨਮ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋ ਰਜਃ
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗੌ ਸੁਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਤਯੋਰਾਨਂਦਕਾਰਣਮ੍ । ਅਥ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੋਪਗੂਢਾ ਸਾ ਕृष੍ਣੇਨਾਨਂਦਮੂਰ੍ਤਿਨਾ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਯਾਵਤ੍ਸੁਖਾਂਬੁਧੌ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਾਵਦੇਵਾਪ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ੍ਮਰਤਤ੍ਪਰਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹੇ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਬੇਖ਼ਬਰ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਤਮੇਵ ਪਰਮਾਨਂਦਂ ਮੁਕ੍ਤਕਂਠੋ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਨੇਵ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਵਿਚਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਇਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਆਭਾषਿਤੋऽਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨੈਵਾਵੋਚਦ੍ਵਚਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਾਸਮਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਕृष੍ਣਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲਿਆ; ਘਰ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯਾਰਣ੍ਯਮਚਰਤ੍ਤਪੋ ਵੈ ਮੁਨਿਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਪਸੈਵ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਐਸਾ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵੀਰਗੁਪ੍ਤਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਗੋਪਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਜਾਤਾ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਵ ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਕਂਧੇ ਮਨੋਹਰਾ
ਵੀਰਗੁਪਤਾ ਨਾਂ ਦੇ ਗੋਪ ਦਾ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੋਹਕ ਸਜਾਵਟ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਸੀ।
ਵਿਪਂਚੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤਾ । ਉਪਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਵਾਮੇ ਰਤ੍ਨਭृਂਗਾਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੀਣਾ ਦਿਸਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਸਿੰਗਾਰ ਸੀ।
ਦਧਾਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਸਾ ਵੈ ਰਤ੍ਨਪਤਦ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ । ਅਯਮਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਪਸੈਰਭਿਵਂਦਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਭ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੁਨਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਭਵਚ੍ਛੈਵਃ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਮਨ੍ਵਹਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਪੁਣਯਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਂ ਦਾ ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਤਰੁਦਰੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿਤਾ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਬਾਲ ਏਵ ਹਿ
ਚੌਦਵੀਂ ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਉਪਨੀਯਾष੍ਟਮੇ ਵਰ੍षੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸਿਦ੍ਧਮਨੁਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍ । ਉਪਦਿਸ਼ੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਮਯਾ ਤੇ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿਚ ਉਪਨਯਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਇਕਵੀ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਧ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਖਾ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗੋਪਾਲਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮਾਯਂ ਮਂਤ੍ਰੋ ਵਾਕ੍ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਯਕਃ । ਏਤਤ੍ਸਾਧਕਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਲੀਲਾਚਰਿਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਗੋਪਾਲ ਵਿਦਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਣ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਧ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਜੋਬਾ ਲੀਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨਂਤਮੂਰ੍ਤਿਰਾਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਕਾਮਮਾਯਾ ਰਮਾਕਂਠ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਦਾਮੋਦਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਆਪ ਆ ਕੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ—ਕਾਮਾ, ਮਾਇਆ, ਰਮਾ, ਕੰਠਾ, ਇੰਦਰਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਮੋਦਰ—ਸਮੇਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।