ਵृਤ੍ਤਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਵੇਣੀ ਮਧ੍ਯੇ ਸਿਂਦੂਰਬਿਂਦੁਵਤ੍ । ਦਧਾਨਾ ਚਿਤ੍ਰਕਂ ਭਾਲੇ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚਂਦਨਚਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੋਲ ਚੋਟੀ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿਕਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਾਲੇ 'ਚ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਨਕਸ਼ ਕੱਢੀ ਹੋਈ।
ਯਾ ਸੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ਾਂਤਾ ਜਪਂਤੀ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਆਸੀਚ੍ਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਭੋ ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਰਹੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਮਧੁਰਾਕृਤਿਃ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕੌਮਾਰਾਵਧਿ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿੱਠੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਸੀ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੱਕ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸੁਸੁਤਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਮ੍ । ਆਦੇਸ਼ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਰਮष੍ਟਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਧਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਮਂਤ੍ਰਾਮृਤਮਯੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨਤ੍ਵੋਦਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਮੰਤ੍ਰ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਸ ਵੈ ਬਾਲਃ ਸ਼ੁਚਿਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਹਾਰਨੂਪੁਰਸੂਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗ੍ਰੈਵੇਯਾਂਗਦਕਂਕਣੈਃ
ਉਸ ਦਿਨ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਹਾਰ, ਪੈਜਾਂ, ਧਾਗੇ, ਗਲਿਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਭੂषਿਤੋ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਮਲਾਸ਼ਯਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੈਕਾਕੀ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ।
ਕਥਂ ਭਜਾਮਿ ਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਮੋਹਨਂ ਗੋਪਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਵਿਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਸਦਾ ਤਾਭਿਃ ਕਾਲਿਂਦੀਪੁਲਿਨੇ ਵਨੇ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਮੋਹਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਲੀੰਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਥਮਤ੍ਯਾਕੁਲਮਤਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਨ੍ਨੇਵ ਬਾਲਕਃ । ਅਥਾਪਪਰਮਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚ ਸਮਵਾਪ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸੀਤ੍ਕृष੍ਣਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਃ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਾ । ਸ਼ਿਲਾਮਯੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੀਠੇ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੋਹਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਆਈ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਸਾਭੂਦਿਂਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਤ੍ਰਿਭਂਗਲਲਿਤਾਕਾਰ ਸ਼ਿਖਂਡੀ ਪਿਚ੍ਛਭੂषਣਾ
ਉਹ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸਿਆਹ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਿੰਨ ਵਕਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮੋਹਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਪੱਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਕੂਜਯਂਤੀ ਮੁਦਾ ਵੇਣੁਂ ਕਾਂਚਨੀਮਧਰੇऽਰ੍ਪਿਤਾਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਸਵ੍ਯਗਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਂਦਰੀਭ੍ਯਾਂ ਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੰਸਲੀ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਇਕ ਸੱਜੇ ਤੇ ਇਕ ਖੱਬੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਂਤੀਂ ਤਯੋਃ ਕਾਮਂ ਚੁਂਬਨਾਸ਼੍ਲੇषਣਾਦਿਭਿਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਃ ਕृष੍ਣਂ ਤਾਦृਗ੍ਵੇषਵਿਲਾਸਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਚੁੰਬਨ ਤੇ ਗਲੇ ਲਗਣ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਦੇਖ ਕੇ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਐਸੇ ਰੂਪ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਨਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੋ ਲਜ੍ਜਿਤਮਾਨਸਃ । ਅਥੋਵਾਚ ਹਰਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਹਸਨ੍
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸਲਜ੍ਜਂ ਪਰਮਂ ਚੈਨਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਸਨਾਗਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਾਯਾਤ੍ਮਸਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੁਵਤੀਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ, ਅਜੋਬਾ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਿਹਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ—ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ।
ਚਿਂਤਯਸ੍ਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਹ੍ਯਭੇਦਂ ਮृਗਲੋਚਨੇ । ਅਥੋ ਤ੍ਵਦਂਗਤੇਜੋਭਿਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਮਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਹਿਰਣ-ਅੱਖੀਏ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚ; ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂਤਿਕਮ੍ । ਨਿਜਾਂਗਕੈਸ੍ਤਦਂਗਾਨਾਮਭੇਦਂ ਧ੍ਯਾਯਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਉਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਉਣ ਲੱਗੀ।
ਅਥਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂਗਤੇਜਾਂਸਿ ਤਦਂਗਂ ਪਰ੍ਯਪੂਰਯਨ੍ । ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜਾਤੌ ਪੀਨੌ ਚਾਰੁਪਯੋਧਰੌ
ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭਰ ਗਈ; ਉਸਦੇ ਸਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੋ ਗੋਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਣੀਆਂ।
ਨਿਤਂਬਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜਾਤਂ ਸ਼੍ਰੋਣਿਬਿਂਬਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕੁਂਤਲਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੋऽਭੂਤ੍ਕਰਯੋਃ ਕਰੌ
ਉਸਦੇ ਨਿੱਬੜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਗੋਲ ਪੱਟ ਬਣੇ; ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਬਣਿਆ; ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹ ਬਣੀਆਂ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭੂषਾਵਾਸਃ ਸ੍ਰਗਾਦਿਕਮ੍ । ਕਲਾਸੁ ਕੁਸ਼ਲਾ ਜਾਤਾ ਸੌਰਭੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਗਿਆ—ਗਹਣੇ, ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਦਿ; ਉਹ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਗੰਧ ਭਰ ਗਈ।
ਦੀਪਾਦ੍ਦੀਪਮਿਵਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਭੁਵਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂ ਤ੍ਰਪਾਭਂਗਿ ਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਦੀਵਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਲੱਜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਮੁਸਕਾਨ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਯੋਃ ਸਾ ਤਾਮਪਹਰਨ੍ਮੁਦਾ । ਗੋਵਿਂਦਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਤਵ ਦਾਸੀਯਂ ਨਾਮ ਚਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕਾਰ ਯ । ਸੇਵਾਂ ਚਾਸ੍ਯੈ ਵਦ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯਥਾਭਿਰੁਚਿਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹੈ,' ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ; 'ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ।'
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਨਾਮ ਚਾਤ੍ਮਮਤੇਨ ਸਾ । ਚਕਾਰ ਚਾਹ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਵਿਪਂਚਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ 'ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ' ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵੀਣਾ ਚੁਕ ਲਈ।
ਸਦਾ ਤ੍ਵਂ ਨਿਕਟੇ ਤਿष੍ਠ ਗਾਯਸ੍ਵ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗੁਣਾਤ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਾਣਨਾਥਸ੍ਯ ਤਵਾਯਂ ਵਿਹਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਰਹਿ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਗੁਣਵਾਨ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਨਮ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋ ਰਜਃ
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗੌ ਸੁਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਤਯੋਰਾਨਂਦਕਾਰਣਮ੍ । ਅਥ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੋਪਗੂਢਾ ਸਾ ਕृष੍ਣੇਨਾਨਂਦਮੂਰ੍ਤਿਨਾ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਯਾਵਤ੍ਸੁਖਾਂਬੁਧੌ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਾਵਦੇਵਾਪ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ੍ਮਰਤਤ੍ਪਰਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹੇ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਬੇਖ਼ਬਰ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਤਮੇਵ ਪਰਮਾਨਂਦਂ ਮੁਕ੍ਤਕਂਠੋ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਨੇਵ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਵਿਚਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਇਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਆਭਾषਿਤੋऽਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨੈਵਾਵੋਚਦ੍ਵਚਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਾਸਮਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਕृष੍ਣਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲਿਆ; ਘਰ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।