ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਕਂਬੁਕਂਠੇऽਸ੍ਯਾ ਭਾਤਿ ਗੁਂਜਾਵਲਿ ਸ਼ੁਭਾ । ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇਪਿ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਾਂਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮਰਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਬਨੁਮਾ ਗਲੇ 'ਤੇ ਗੁੰਜਾ ਮਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਤੜਫਦੀ ਹੈ।
ਸਖੀਭਿਰ੍ਵਾਦਯਂਤੀਭਿਰ੍ਗਾਯਂਤੀ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਪਰਮ੍ । ਨਰ੍ਤ੍ਤਯੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਵੇषੇਣ ਵੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਵਧੂਮਿਮਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀ, ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇਸ ਵਧੂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਨੱਚਦੀ ਹੈ।
ਵਾਰਂਵਾਰਂ ਚ ਗੋਵਿਂਦਂ ਭਾਵੇਨਾਲਿਂਗ੍ਯ ਚੁਂਬਤਿ । ਪ੍ਰਿਯਾਸੌ ਸਰ੍ਵਗੋਪੀਨਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਪ੍ਯਤਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀ ਤੇ ਚੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਪਿਆਰੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੋਃ ਸੁਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ । ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਚਂਡਂ ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੁਰਾਰੇਃ ਸੇਵਿਤਪਦਾਂ ਸੁਧਾਮਧੁਰਨਾਦਿਨੀਮ੍ । ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦਿਦੁਰ੍ਗਮਾਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨ ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਭਜਂਤੀਮੇਕਭਾਵੇਨ ਸ਼੍ਰਿਯਮੇਵ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਞ੍ਜਜਾਪ ਸਤਤਂ ਮਂਤ੍ਰਮੇਕਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਮਨਮੋਹਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹੋਏ, ਸਦਾ ਉਸਦੀ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਰਹੋ।
ਹਸਿਤਂ ਸਕਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਤਮਾਯੇषੁ ਯੋਜਯਨ੍ । ਕਾਂਤ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ਹਸਂਤੀਭਿਰ੍ਵਾਸਯਂਤ੍ਯਭਿਤੋ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਸਂਤੇ ਵਸਤੇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਚਿਂਤਯਨ੍ਸਦਾ । ਸੋऽਪਿ ਕਲ੍ਪਦ੍ਵਯੇਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧੋऽਤ੍ਰ ਜਨਿਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅਰਥ 'ਉਹ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ' ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੇਯਂ ਬਾਲਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰੀ ਕृਸ਼ਾਂਗੀ ਕੁਡ੍ਮਲਸ੍ਤਨੀ । ਮੁਕ੍ਤਾਵਲਿਲਸਤ੍ਕਂਠੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਤਲੀ ਦੇਹ, ਕਲੀ ਵਰਗੇ ਸਤਨ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿਚ, ਤੇ ਸਾਫ਼ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਮੁਕ੍ਤਾਚ੍ਛੁਰਿਤਮਂਜੀਰਕਂਕਣਾਂਗਦਮੁਦ੍ਰਿਕਾ । ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਕੁਂਡਲੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਅਮृਤਸ੍ਰਾਵਿਣੀ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੋਤੀ ਜੜੇ ਪੈਜਾਂ, ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਕਾਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਵृਤ੍ਤਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਵੇਣੀ ਮਧ੍ਯੇ ਸਿਂਦੂਰਬਿਂਦੁਵਤ੍ । ਦਧਾਨਾ ਚਿਤ੍ਰਕਂ ਭਾਲੇ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚਂਦਨਚਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੋਲ ਚੋਟੀ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿਕਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਾਲੇ 'ਚ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਨਕਸ਼ ਕੱਢੀ ਹੋਈ।
ਯਾ ਸੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ਾਂਤਾ ਜਪਂਤੀ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਆਸੀਚ੍ਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਭੋ ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਰਹੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਮਧੁਰਾਕृਤਿਃ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕੌਮਾਰਾਵਧਿ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿੱਠੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਸੀ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੱਕ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸੁਸੁਤਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਮ੍ । ਆਦੇਸ਼ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਰਮष੍ਟਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਧਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਮਂਤ੍ਰਾਮृਤਮਯੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨਤ੍ਵੋਦਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਮੰਤ੍ਰ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਸ ਵੈ ਬਾਲਃ ਸ਼ੁਚਿਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਹਾਰਨੂਪੁਰਸੂਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗ੍ਰੈਵੇਯਾਂਗਦਕਂਕਣੈਃ
ਉਸ ਦਿਨ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਹਾਰ, ਪੈਜਾਂ, ਧਾਗੇ, ਗਲਿਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਭੂषਿਤੋ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਮਲਾਸ਼ਯਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੈਕਾਕੀ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ।
ਕਥਂ ਭਜਾਮਿ ਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਮੋਹਨਂ ਗੋਪਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਵਿਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਸਦਾ ਤਾਭਿਃ ਕਾਲਿਂਦੀਪੁਲਿਨੇ ਵਨੇ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਮੋਹਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਲੀੰਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਥਮਤ੍ਯਾਕੁਲਮਤਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਨ੍ਨੇਵ ਬਾਲਕਃ । ਅਥਾਪਪਰਮਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚ ਸਮਵਾਪ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸੀਤ੍ਕृष੍ਣਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਃ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਾ । ਸ਼ਿਲਾਮਯੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੀਠੇ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੋਹਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਆਈ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਸਾਭੂਦਿਂਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਤ੍ਰਿਭਂਗਲਲਿਤਾਕਾਰ ਸ਼ਿਖਂਡੀ ਪਿਚ੍ਛਭੂषਣਾ
ਉਹ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸਿਆਹ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਿੰਨ ਵਕਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮੋਹਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਪੱਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਕੂਜਯਂਤੀ ਮੁਦਾ ਵੇਣੁਂ ਕਾਂਚਨੀਮਧਰੇऽਰ੍ਪਿਤਾਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਸਵ੍ਯਗਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਂਦਰੀਭ੍ਯਾਂ ਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੰਸਲੀ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਇਕ ਸੱਜੇ ਤੇ ਇਕ ਖੱਬੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਂਤੀਂ ਤਯੋਃ ਕਾਮਂ ਚੁਂਬਨਾਸ਼੍ਲੇषਣਾਦਿਭਿਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਃ ਕृष੍ਣਂ ਤਾਦृਗ੍ਵੇषਵਿਲਾਸਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਚੁੰਬਨ ਤੇ ਗਲੇ ਲਗਣ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਦੇਖ ਕੇ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਐਸੇ ਰੂਪ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਨਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੋ ਲਜ੍ਜਿਤਮਾਨਸਃ । ਅਥੋਵਾਚ ਹਰਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਹਸਨ੍
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸਲਜ੍ਜਂ ਪਰਮਂ ਚੈਨਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਸਨਾਗਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਾਯਾਤ੍ਮਸਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੁਵਤੀਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ, ਅਜੋਬਾ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਿਹਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ—ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ।
ਚਿਂਤਯਸ੍ਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਹ੍ਯਭੇਦਂ ਮृਗਲੋਚਨੇ । ਅਥੋ ਤ੍ਵਦਂਗਤੇਜੋਭਿਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਮਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਹਿਰਣ-ਅੱਖੀਏ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚ; ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂਤਿਕਮ੍ । ਨਿਜਾਂਗਕੈਸ੍ਤਦਂਗਾਨਾਮਭੇਦਂ ਧ੍ਯਾਯਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਉਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਉਣ ਲੱਗੀ।
ਅਥਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂਗਤੇਜਾਂਸਿ ਤਦਂਗਂ ਪਰ੍ਯਪੂਰਯਨ੍ । ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜਾਤੌ ਪੀਨੌ ਚਾਰੁਪਯੋਧਰੌ
ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭਰ ਗਈ; ਉਸਦੇ ਸਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੋ ਗੋਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਣੀਆਂ।
ਨਿਤਂਬਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜਾਤਂ ਸ਼੍ਰੋਣਿਬਿਂਬਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕੁਂਤਲਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੋऽਭੂਤ੍ਕਰਯੋਃ ਕਰੌ
ਉਸਦੇ ਨਿੱਬੜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਗੋਲ ਪੱਟ ਬਣੇ; ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਬਣਿਆ; ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹ ਬਣੀਆਂ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭੂषਾਵਾਸਃ ਸ੍ਰਗਾਦਿਕਮ੍ । ਕਲਾਸੁ ਕੁਸ਼ਲਾ ਜਾਤਾ ਸੌਰਭੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਗਿਆ—ਗਹਣੇ, ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਦਿ; ਉਹ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਗੰਧ ਭਰ ਗਈ।