ਚਿਤ੍ਰਗਂਧੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਕੁਮਾਰੀ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਨਿਜਾਂਗਗਂਧੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮੋਦਯਂਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਕੁੜੀ ਚਿਤਰਗੰਧਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਾਮੇਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਵृਂਦਸ਼ੋ ਮਧੁਪਾਯਿਨੀਮ੍ । ਅਂਗੇषੁ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਸਾਵੇਸ਼ਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਮਧੂ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਪਰਿष੍ਵਂਗੇ ਹਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਹਨ੍ਯਤੇ । ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗਂਧਾਦਿਸੌਰਭੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ-ਭੇਟ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਹਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਚਿਤਰਗੰਧਾ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਤਤਂ ਪੂਤਮਾਨਸਾਃ । ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਜਪਂਤਃ ਪਰਮਂ ਮਨੁਮ੍
ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਮਰਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਕਾਮਾਰ੍ਤਿ ਕਲਾਦਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਨੇ । ਆਗ੍ਨੇਯੀਸਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਕਾਮ ਦੇਵ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਚਾਹ ਕੇ, ਅਗਨੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਕष੍ਣਮੂਰ੍ਤਿਂ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਚਿਤ੍ਰਦੁਕੂਲੇਨ ਪੂਰ੍ਣਪੀਨਕਟਿਸ੍ਥਲਾਮ੍
ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮੂਰਤੀ, ਵਿਲੱਖਣ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਮਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਕੈਃ ਕॢਪ੍ਤਚੂਡਾਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਕੁਂਡਲਾਮ੍ । ਸਵ੍ਯਜਂਘਾਂਤ ਆਦਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍
ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਪੱਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਮੋੜ ਕੇ, ਸੱਜਾ ਕਮਲ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ।
ਭ੍ਰਮਂਤੀਂ ਸਂਪੁਟੀਕृਤ੍ਯ ਚਾਰੁਹਸ੍ਤਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍ । ਕਕ੍ਸ਼ਦੇਸ਼ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵੇਣੁਂ ਪਰਿਚਲਤ੍ਪੁਟੀਮ੍
ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਂਸਰੀ ਬਾਂਹ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਆਨਂਦਯਂਤੀਂ ਗੋਪੀਨਾਂ ਨਯਨਾਨਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ । ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਂ ਰਂਗਮਂਡਪੇ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਅਚੰਭੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਸੂਨਵਰ੍षਰ੍ਗੋਪੀਭਿਃ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਅਥ ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਤਾ ਇਹਾਧੁਨਾ
ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜੁਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਯਾਸਾਂ ਕਰ੍ਣੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਾਟਂਕਾ ਰਸ਼੍ਮਿਦੀਪਿਤਾਃ । ਰਤ੍ਨਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਕਂਠੇषੁ ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵੇਣਿषੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤਿਲੀਆਂ ਹਨ, ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਿੱਚ ਰਤਨ-ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਨਾਮ ਚਾਪਰਃ । ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੌ ਵੇਦਪਾਰਗੌ
ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਸੁਵਰਨਾ; ਦੋਵੇਂ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਪਾਦੌ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨੁਮ੍ । ਹ੍ਰੀਂ ਹਂਸ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵੈਵ ਜਪਂਤੌ ਯਤਮਾਨਸੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੈਰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, 'ਹ੍ਰੀੰ ਹੰਸਾ' ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤੌ ਗੋਕੁਲੇ ਕृष੍ਣਂ ਬਾਲਕਂ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ । ਕਂਦਰ੍ਪਸਮਰੂਪੇਣ ਤਾਰੁਣ੍ਯਲਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਾਲਾ ਬਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੀਰ੍ਵ੍ਰਜਬਿਂਬੋष੍ਠੀਰ੍ਮੋਹਯਂਤਮਨਾਰਤਮ੍ । ਤੌ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਤਨੂਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਵਂਤੌ ਜਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇ
ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਹੋਠ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸੁਵੀਰਨਾਮ ਗੋਪਸ੍ਯ ਸੁਤੇ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨੇ । ਯਯੋਰ੍ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਸਾਰਿਕੇ ਸ਼ੁਭਰਾਵਿਣੀ
ਸੁਵੀਰ ਨਾਮਕ ਗੋਪ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪੁਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਤੋਤਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਵਿਨੀ ਵੱਖਰੇ ਦਿਸਦੇ।
ਜਟਿਲੋ ਜਂਘਪੂਤਸ਼੍ਚ ਘृਤਾਸ਼ੀ ਕਰ੍ਬੁਰੇਵ ਚ । ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮੁਨਯੋ ਧਨ੍ਯਾ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਃ
ਜਟਿਲਾ, ਜੰਘਪੂਤਾ, ਘ੍ਰਤਾਸ਼ੀ ਤੇ ਕਰਬੁਰਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਧਨਿਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਸਨ।
ਕੇਵਲੇਨੈਕਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਬਲ੍ਲਵੀਪਤਿਮ੍ । ਤੇਪੁਸ੍ਤੇ ਸਲਿਲੇ ਮਗ੍ਨਾ ਜਪਂਤੋ ਮਨੁਮੇਵ ਚ
ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਸਨ।
ਰਮਾਤ੍ਰਯੇਣ ਪੁਟਿਤਂ ਸ੍ਮਰਾਦ੍ਯਂ ਤਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਦਧ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਗਾਢਭਾਵੇਨ ਬਲ੍ਲਵੀਭਿਰ੍ਵਨੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਰਮਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ।
ਭ੍ਰਮਂਤਂ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਾਨਯਂਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਚਂਦਨਾਲਿਪ੍ਤਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਜਪਾਪੁष੍ਪਾਵਤਂਸਕਮ੍
ਉਹ ਨਚ-ਗੀਤ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਮਨਮੋਹਣ ਤੇ ਸੋਹਣੇ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਚੰਦਨ ਲੱਗਾ, ਜਪਾ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਕਲ੍ਹਾਰਮਾਲਯਾਵੀਤਂ ਨੀਲਪੀਤਪਟਾਵृਤਮ੍ । ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਾਂਤੇ ਜਾਤਾਸ੍ਤੇ ਗੋਕੁਲੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਕਲਹਾਰ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈ ਲਏ।
ਇਮਾਸ੍ਤਾਃ ਪੁਰਤੋ ਰਮ੍ਯਾ ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਨਤਭ੍ਰੁਵਃ । ਯਾਸਾਂ ਧਰ੍ਮਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਵਲਯਾਨਿ ਪ੍ਰਕੋष੍ਠਕੇ
ਇਹ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤ ਭ੍ਰੂਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਰਤ੍ਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਫਲਾਦਿਭਿਃ । ਮੁਨਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਤਪਾ ਨਾਮ ਵ੍ਯਾਸੋऽਭੂਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪਕੇ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ, ਦੇਵੀ ਮੋਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਭੂਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੀਰਘਤਪਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜੁਗ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੁਕ ਇਤ੍ਯੇਵ ਮੁਨਿਃ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵਰਃ ਸੁਧੀਃ । ਸੋऽਪਿ ਬਾਲੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦੈਵਾਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਪਦਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਤਮ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ, ਸਦਾ ਉੱਚਾ ਧਾਮ ਯਾਦ ਕਰਦਾ।
ਵਿਹਾਯ ਪਿਤृਮਾਤ੍ਰਾਦਿ ਕृष੍ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਗਤਃ । ਸ ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਸੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰੁਪਚਾਰੈਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮਨ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ।
ਅਨਾਹਾਰੋऽਰ੍ਚਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਗੋਪਰੂਪਿਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਰਮਯਾ ਪੁਟਿਤਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪਨ੍ਨष੍ਟਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਰਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ।
ਦਧ੍ਯੌ ਪਰਮਭਾਵੇਨ ਹਰਿਂ ਹੈਮਤਰੋਰਧਃ । ਹੈਮਮਂਡਪਿਕਾਯਾਂ ਚ ਹੇਮਸਿਂਹਾਸਨੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ।
ਆਸੀਨਂ ਹੇਮਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰੈਰ੍ਦਧਾਨਂ ਹੇਮਵਂਸ਼ਿਕਾਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਭ੍ਰਾਮਯਂਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਹੇਮਪਂਕਜਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਾਂਸਲੀ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਹੇਮਵਰ੍ਣੇष੍ਟਪ੍ਰਿਯਯਾ ਪਰਿਕॢਪ੍ਤਾਂਗਚਿਤ੍ਰਕਮ੍ । ਹਸਂਤਮਤਿਹਰ੍षੇਣ ਪਸ਼੍ਯਂਤਂ ਨਿਜਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੁਆਰਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਝੋਪੜੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਃ ਪੁਲਕਾਚਿਤਾਂਗਃ ਪ੍ਰਸੀਦਨਾਥੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨਥੋਚ੍ਚੈਃ । ਦਂਡਪ੍ਰਣਾਮਾਯ ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਸਂਵੇਪਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਵਿਧਾਤੁਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਕਰੋ!' ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।