ਵਿਕਾਸਿਕਮਲਾਮੋਦਵਾਯੁਨਾ ਪਰਿਸ਼ੀਲਿਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਮੂਲੇ ਵਟਮਹੀਰੁਹਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਨੂੰ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਮਹਿਕਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਰਖਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਾਪਸੀਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤੀਂ ਦਾਰੁਣਂ ਤਪਃ । ਤਾਰੁਣ੍ਯਵਯਸਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਰੂਪੇਣਾਤਿ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸਦृਸ਼ਾਭਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕਟਿਤਟੇ ਵਾਮਪਾਣਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਕਮਰ 'ਤੇ ਤੇ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਨਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾਮਨਿਮੇषਵਿਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਹਾਰਾਂ ਚ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਤਯਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਾ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਾਂ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ । ਤਦਂਤੇ ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਲਿਤਾਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਔਰਤ ਹਿਲੀ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਾ ਤ੍ਵਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇ ਕਿਂ ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਸਿ । ਯਦਿ ਯੋਗ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਰ੍ਹਿ ਕृਪਯਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਨੈਰ੍ਬਾਲਾ ਤਪਸਾਤੀਵ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਹਮਤੁਲਾ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੈਰ੍ਯਾ ਵਿਮृਗ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲੀ: 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ।'
ਸਾਹਂ ਹਰਿਪਦਾਮ੍ਭੋਜਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪਃ । ਚਰਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਧ੍ਯਾਯਂਤੀ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਮੈਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨ-ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਹਂ ਤੇਨਾਨਂਦੇਨ ਤृਪ੍ਤਧੀਃ । ਤਥਾਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਰਤਿਂ ਵਿਨਾ
'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ, ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ।'
ਇਦਾਨੀਮਤਿਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾ ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਨਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਣ੍ਯਾਯਾਂ ਵਾਪਿਕਾਯਾਮਿਹੈਵ ਤੁ
'ਹੁਣ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਇਥੇ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਆਂ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਨਿਰਤ੍ਯਂਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਚਰਣੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣੋਪਾਸਾਵਿਧਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਢੰਗ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਰੋਚਨਮ੍ । ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਮਂਤ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਯ ਜਗਾਮ ਮਾਨਸਂ ਸਰਃ
ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਆਤਮਿਕ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੰਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਤਿਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਪੋ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਏਕਪਾਦਸ੍ਥਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਨਿਮੇषਂ ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬੜਾ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਝਪਕਾਏ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਪਰਮਭਾਵੇਨ ਕृष੍ਣਮਾਨਂਦਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਚੀਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਚਰਂਤਂ ਵ੍ਰਜਵੀਥੀषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰਗਤਿਲੀਲਯਾ । ਲਲਿਤੈਃ ਪਾਦਵਿਨ੍ਯਾਸੈਃ ਕ੍ਵਣਯਂਤਂ ਚ ਨੂਪੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਭਰੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਚਾਲ ਨਾਲ ਨੂਪੁਰ ਵੱਜਦੇ ਸੁਣੇ।
ਚਿਤ੍ਰਕਂਦਰ੍ਪਚੇष੍ਟਾਭਿਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾਪਾਂਗਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਸਂਮੋਹਨਾਖ੍ਯਯਾ ਵਂਸ਼੍ਯਾ ਪਂਚਮਾਰੁਣਚਿਤ੍ਰਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚਿਤਰਕਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ, ਹਲਕੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ 'ਸੰਮੋਹਨ' ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਪੰਜ ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਬਿਂਬੌष੍ਠਪੁਟਚੁਂਬਿਨ੍ਯਾ ਕਲਾਲਾਪੈਰ੍ਮਨੋਜ੍ਞਯਾ । ਹਰਂਤਂ ਵ੍ਰਜਰਾਮਾਣਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਚ ਵਪੂਂषਿ ਚ
ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਂਸਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਬਜਾ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਲਥਨ੍ਨੀਵੀਭਿਰਾਗਤ੍ਯ ਸਹਸਾਲਿਂਗਿਤਾਂਗਕਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਢੀਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਗਲ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਲਾਂਗਪ੍ਰਭਾਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਮੋਹਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸ ਏਵਂ ਬਹੁਦੇਵੇਨ ਸਮੁਪਾਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਕਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਵਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਜਾਤਾ ਗੋਕੁਲੇ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ । ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚਂਡਨਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਗੋਪਸ੍ਯਾਤਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੰਡ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਪ ਦੀ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ।
ਚਿਤ੍ਰਗਂਧੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਕੁਮਾਰੀ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਨਿਜਾਂਗਗਂਧੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮੋਦਯਂਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਕੁੜੀ ਚਿਤਰਗੰਧਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਾਮੇਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਵृਂਦਸ਼ੋ ਮਧੁਪਾਯਿਨੀਮ੍ । ਅਂਗੇषੁ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਸਾਵੇਸ਼ਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਮਧੂ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਪਰਿष੍ਵਂਗੇ ਹਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਹਨ੍ਯਤੇ । ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗਂਧਾਦਿਸੌਰਭੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ-ਭੇਟ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਹਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਚਿਤਰਗੰਧਾ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਤਤਂ ਪੂਤਮਾਨਸਾਃ । ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਜਪਂਤਃ ਪਰਮਂ ਮਨੁਮ੍
ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਮਰਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਕਾਮਾਰ੍ਤਿ ਕਲਾਦਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਨੇ । ਆਗ੍ਨੇਯੀਸਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਕਾਮ ਦੇਵ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਚਾਹ ਕੇ, ਅਗਨੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਕष੍ਣਮੂਰ੍ਤਿਂ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਚਿਤ੍ਰਦੁਕੂਲੇਨ ਪੂਰ੍ਣਪੀਨਕਟਿਸ੍ਥਲਾਮ੍
ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮੂਰਤੀ, ਵਿਲੱਖਣ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਮਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਕੈਃ ਕॢਪ੍ਤਚੂਡਾਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਕੁਂਡਲਾਮ੍ । ਸਵ੍ਯਜਂਘਾਂਤ ਆਦਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍
ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਪੱਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਮੋੜ ਕੇ, ਸੱਜਾ ਕਮਲ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ।
ਭ੍ਰਮਂਤੀਂ ਸਂਪੁਟੀਕृਤ੍ਯ ਚਾਰੁਹਸ੍ਤਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍ । ਕਕ੍ਸ਼ਦੇਸ਼ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵੇਣੁਂ ਪਰਿਚਲਤ੍ਪੁਟੀਮ੍
ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਂਸਰੀ ਬਾਂਹ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਆਨਂਦਯਂਤੀਂ ਗੋਪੀਨਾਂ ਨਯਨਾਨਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ । ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਂ ਰਂਗਮਂਡਪੇ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਅਚੰਭੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਸੂਨਵਰ੍षਰ੍ਗੋਪੀਭਿਃ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਅਥ ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਤਾ ਇਹਾਧੁਨਾ
ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜੁਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।