ਸੋऽਪ੍ਯਤਪ੍ਯਤ੍ਤਪਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰੈਕਭੋਜਨਮ੍ । ਆਸ਼ੁਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਜਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਤੇ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੀਸ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਸੀ ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਰਂ ਕਾਮਬੀਜਾਦਧ੍ਯਾਰੂਢਂ ਤਦੇਵ ਤੁ । ਮਾਯਾ ਤਤ੍ਪੁਰਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਹਂਸਾਸृਗ੍ਦ੍ਯੁਤਿਚਂਦ੍ਰਕਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਕਾਮ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ, ਹੰਸ, ਲਹੂ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਮੋਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਾਦਿਕਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਾਧਵੀਮਂਡਪੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਮਾਧਵੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਾਨਸ਼ਾਯਿਨਂ ਚਾਰੁਪਲ੍ਲਵਾਸ੍ਤਰਣੋਪਰਿ । ਕਯਾਚਿਦਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤ੍ਤ ਬਲ੍ਲਵ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਸਜੀ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਿੱਠ ਦੇ ਬਲ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਇੱਕ ਗੋਆਲਣ ਜੋੜੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਕ੍ਸ਼ੋਜਯੁਗਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਿਪੁਲੋਰਃ ਸ੍ਥਲਂ ਮੁਹੁਃ । ਸਂਚੁਂਬ੍ਯਮਾਨਗਂਡਾਂਤਂ ਤृਪ੍ਯਮਾਨਰਦਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਹ ਗੋਆਲਣ, ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਹੋਠ ਚੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਮੁਖ ਦੇ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਲਯਂਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਸਂ ਸਮੁਦਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ਦੇਹਾਂ ਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਾਂਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਮ ਰਹੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਸਾਰਂਗਨਾਮ੍ਨੋ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਭੂਚ੍ਛੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਰਂਗਵੇਣੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਿਪੁਣਾ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਸਾਰੰਗਾ ਨਾਮ ਦੇ ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਧੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ; ਉਹ ਰੰਗਵੇਣੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾ ਦਂਤੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ੋਣਬਿਂਦਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦੀ ਮੁਨਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਬਾਲਿਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਚਿੱਤਰਿਤ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਾਬਾਲੀ ਸੀ।
ਸਤਪਃ ਸੁਰਤੋ ਯੋਗੀ ਵਿਚਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਸ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਉਹ ਮੁਨੀ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ,
ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦੇਕਾਂ ਵਾਪੀਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਬਂਧਤਟਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਜਲਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੂਰੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।
ਵਿਕਾਸਿਕਮਲਾਮੋਦਵਾਯੁਨਾ ਪਰਿਸ਼ੀਲਿਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਮੂਲੇ ਵਟਮਹੀਰੁਹਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਨੂੰ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਮਹਿਕਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਰਖਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਾਪਸੀਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤੀਂ ਦਾਰੁਣਂ ਤਪਃ । ਤਾਰੁਣ੍ਯਵਯਸਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਰੂਪੇਣਾਤਿ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸਦृਸ਼ਾਭਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕਟਿਤਟੇ ਵਾਮਪਾਣਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਕਮਰ 'ਤੇ ਤੇ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਨਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾਮਨਿਮੇषਵਿਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਹਾਰਾਂ ਚ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਤਯਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਾ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਾਂ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ । ਤਦਂਤੇ ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਲਿਤਾਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਔਰਤ ਹਿਲੀ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਾ ਤ੍ਵਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇ ਕਿਂ ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਸਿ । ਯਦਿ ਯੋਗ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਰ੍ਹਿ ਕृਪਯਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਨੈਰ੍ਬਾਲਾ ਤਪਸਾਤੀਵ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਹਮਤੁਲਾ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੈਰ੍ਯਾ ਵਿਮृਗ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲੀ: 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ।'
ਸਾਹਂ ਹਰਿਪਦਾਮ੍ਭੋਜਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪਃ । ਚਰਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਧ੍ਯਾਯਂਤੀ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਮੈਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨ-ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਹਂ ਤੇਨਾਨਂਦੇਨ ਤृਪ੍ਤਧੀਃ । ਤਥਾਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਰਤਿਂ ਵਿਨਾ
'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ, ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ।'
ਇਦਾਨੀਮਤਿਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾ ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਨਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਣ੍ਯਾਯਾਂ ਵਾਪਿਕਾਯਾਮਿਹੈਵ ਤੁ
'ਹੁਣ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਇਥੇ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਆਂ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਨਿਰਤ੍ਯਂਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਚਰਣੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣੋਪਾਸਾਵਿਧਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਢੰਗ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਰੋਚਨਮ੍ । ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਮਂਤ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਯ ਜਗਾਮ ਮਾਨਸਂ ਸਰਃ
ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਆਤਮਿਕ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੰਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਤਿਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਪੋ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਏਕਪਾਦਸ੍ਥਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਨਿਮੇषਂ ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬੜਾ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਝਪਕਾਏ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਪਰਮਭਾਵੇਨ ਕृष੍ਣਮਾਨਂਦਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਚੀਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਚਰਂਤਂ ਵ੍ਰਜਵੀਥੀषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰਗਤਿਲੀਲਯਾ । ਲਲਿਤੈਃ ਪਾਦਵਿਨ੍ਯਾਸੈਃ ਕ੍ਵਣਯਂਤਂ ਚ ਨੂਪੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਭਰੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਚਾਲ ਨਾਲ ਨੂਪੁਰ ਵੱਜਦੇ ਸੁਣੇ।
ਚਿਤ੍ਰਕਂਦਰ੍ਪਚੇष੍ਟਾਭਿਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾਪਾਂਗਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਸਂਮੋਹਨਾਖ੍ਯਯਾ ਵਂਸ਼੍ਯਾ ਪਂਚਮਾਰੁਣਚਿਤ੍ਰਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚਿਤਰਕਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ, ਹਲਕੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ 'ਸੰਮੋਹਨ' ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਪੰਜ ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਬਿਂਬੌष੍ਠਪੁਟਚੁਂਬਿਨ੍ਯਾ ਕਲਾਲਾਪੈਰ੍ਮਨੋਜ੍ਞਯਾ । ਹਰਂਤਂ ਵ੍ਰਜਰਾਮਾਣਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਚ ਵਪੂਂषਿ ਚ
ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਂਸਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਬਜਾ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਲਥਨ੍ਨੀਵੀਭਿਰਾਗਤ੍ਯ ਸਹਸਾਲਿਂਗਿਤਾਂਗਕਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਢੀਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਗਲ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਲਾਂਗਪ੍ਰਭਾਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਮੋਹਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸ ਏਵਂ ਬਹੁਦੇਵੇਨ ਸਮੁਪਾਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਕਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਵਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਜਾਤਾ ਗੋਕੁਲੇ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ । ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚਂਡਨਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਗੋਪਸ੍ਯਾਤਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੰਡ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਪ ਦੀ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ।