ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਲਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਸੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਵਰੋਤ੍ਸੁਕਮ੍ । ਪੀਤਪਟ੍ਟਧਰਂ ਵੇਣੁਂ ਕਰੇਣਾਧਰਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਸ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੇਂਨਾ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਕਰ੍षਂਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਂਤੇ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਦਾ, ਐਸਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਈ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਸੁਨਂਦ ਨਾਮ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਭੂਤ੍ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸੁਨਂਦੇਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯਾ ਵੀਣਾਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਕਰੇ
ਉਹ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਸੁਨੰਦਾ ਨਾਮ ਦੇ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਨੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੁਨਿਰਨ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ । ਸਸ਼ੁष੍ਕਪਤ੍ਰਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਃ ਪ੍ਰਜਜਾਪ ਪਰਂ ਮਨੁਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਯਂਤਂ ਕਾਮਬੀਜੇਨ ਪੁਟਿਤਂ ਚ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਸ ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਮੁਨਿਵਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇषਧਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਕਾਮ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਚਿਤਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਰਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਰਮਾਯਾ ਦੋਰ੍ਵਲ੍ਲੀਦ੍ਵਿਤਯਂ ਕਂਕਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਂਤਮੁਨ੍ਮਦਂਤਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯਂ ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ, ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਹਸਂਤਮੁਚ੍ਚੈਰਾਨਂਦਤਰਂਗਂ ਜਠਰਾਂਬਰੇ । ਦਧਤਂ ਵੇਣੁਮਾਜਾਨੁ ਵੈਜਯਂਤ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦਾ, ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵੇਂਨਾ ਗੋਡੇ ਤੱਕ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵੇਦਾਂਭਃ ਕਣਸਂਸਿਕ੍ਤ ਲਲਾਟਵਲਿਤਾਨਨਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈ ਦੇਹਂ ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਚਿਹਰਾ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਤਪ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਨਂਦਵਨਾਦਿਹ । ਸੁਭਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨੋ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਦਸ ਕਲਪਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨੰਦਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਮ ਦੇ ਗੋਪ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭਦਰਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪृष੍ਠਤਲੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਹਰਿਧਾਮਾਭਿਧਾਨਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪੱਖਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਹਰਿਧਾਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸੋऽਪ੍ਯਤਪ੍ਯਤ੍ਤਪਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰੈਕਭੋਜਨਮ੍ । ਆਸ਼ੁਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਜਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਤੇ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੀਸ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਸੀ ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਰਂ ਕਾਮਬੀਜਾਦਧ੍ਯਾਰੂਢਂ ਤਦੇਵ ਤੁ । ਮਾਯਾ ਤਤ੍ਪੁਰਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਹਂਸਾਸृਗ੍ਦ੍ਯੁਤਿਚਂਦ੍ਰਕਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਕਾਮ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ, ਹੰਸ, ਲਹੂ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਮੋਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਾਦਿਕਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਾਧਵੀਮਂਡਪੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਮਾਧਵੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਾਨਸ਼ਾਯਿਨਂ ਚਾਰੁਪਲ੍ਲਵਾਸ੍ਤਰਣੋਪਰਿ । ਕਯਾਚਿਦਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤ੍ਤ ਬਲ੍ਲਵ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਸਜੀ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਿੱਠ ਦੇ ਬਲ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਇੱਕ ਗੋਆਲਣ ਜੋੜੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਕ੍ਸ਼ੋਜਯੁਗਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਿਪੁਲੋਰਃ ਸ੍ਥਲਂ ਮੁਹੁਃ । ਸਂਚੁਂਬ੍ਯਮਾਨਗਂਡਾਂਤਂ ਤृਪ੍ਯਮਾਨਰਦਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਹ ਗੋਆਲਣ, ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਹੋਠ ਚੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਮੁਖ ਦੇ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਲਯਂਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਸਂ ਸਮੁਦਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ਦੇਹਾਂ ਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਾਂਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਮ ਰਹੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਸਾਰਂਗਨਾਮ੍ਨੋ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਭੂਚ੍ਛੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਰਂਗਵੇਣੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਿਪੁਣਾ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਸਾਰੰਗਾ ਨਾਮ ਦੇ ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਧੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ; ਉਹ ਰੰਗਵੇਣੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾ ਦਂਤੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ੋਣਬਿਂਦਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦੀ ਮੁਨਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਬਾਲਿਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਚਿੱਤਰਿਤ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਾਬਾਲੀ ਸੀ।
ਸਤਪਃ ਸੁਰਤੋ ਯੋਗੀ ਵਿਚਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਸ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਉਹ ਮੁਨੀ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ,
ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦੇਕਾਂ ਵਾਪੀਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਬਂਧਤਟਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਜਲਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੂਰੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।
ਵਿਕਾਸਿਕਮਲਾਮੋਦਵਾਯੁਨਾ ਪਰਿਸ਼ੀਲਿਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਮੂਲੇ ਵਟਮਹੀਰੁਹਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਨੂੰ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਮਹਿਕਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਰਖਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਾਪਸੀਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤੀਂ ਦਾਰੁਣਂ ਤਪਃ । ਤਾਰੁਣ੍ਯਵਯਸਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਰੂਪੇਣਾਤਿ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸਦृਸ਼ਾਭਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕਟਿਤਟੇ ਵਾਮਪਾਣਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਕਮਰ 'ਤੇ ਤੇ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਨਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾਮਨਿਮੇषਵਿਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਹਾਰਾਂ ਚ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਤਯਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਾ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਾਂ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ । ਤਦਂਤੇ ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਲਿਤਾਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਔਰਤ ਹਿਲੀ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਾ ਤ੍ਵਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇ ਕਿਂ ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਸਿ । ਯਦਿ ਯੋਗ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਰ੍ਹਿ ਕृਪਯਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਨੈਰ੍ਬਾਲਾ ਤਪਸਾਤੀਵ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਹਮਤੁਲਾ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੈਰ੍ਯਾ ਵਿਮृਗ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲੀ: 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ।'
ਸਾਹਂ ਹਰਿਪਦਾਮ੍ਭੋਜਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪਃ । ਚਰਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਧ੍ਯਾਯਂਤੀ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਮੈਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨ-ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਹਂ ਤੇਨਾਨਂਦੇਨ ਤृਪ੍ਤਧੀਃ । ਤਥਾਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਰਤਿਂ ਵਿਨਾ
'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ, ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ।'
ਇਦਾਨੀਮਤਿਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾ ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਨਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਣ੍ਯਾਯਾਂ ਵਾਪਿਕਾਯਾਮਿਹੈਵ ਤੁ
'ਹੁਣ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਇਥੇ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਆਂ।'