ਕੁਂਕੁਮੈਃ ਸਿਤਰਕ੍ਤਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਾਕੁਲੈਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰ, ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਪਏ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਿੱਟਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਵੱਜੋਂ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਕਿਰੀਟਾਦਿ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਰਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਪਦ੍ਮਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਯੁਧਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਤਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਿਰੀਟਕੁਂਡਲੋਦ੍ਦੀਪ੍ਤ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਮੁਤ੍ਤਰੇ । ਗੌਰਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ੁਖਚਕ੍ਰਗਦਾਯੁਧਮ੍
ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਤਾਜ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੋਰਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹਨ।
ਕਿਰੀਟਕੁਂਡਲਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵਨਮਾਲਿਨਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰੇ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਗੌਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਤਾਜ, ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਗੋਰਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਵੱਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦਿਭੂषਣਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਂਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਵਿਂਦੇ ਲਭਤੇ ਰਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਕृष੍ਣਚਰਿਤੇ ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਤਦੇਕਾਗ੍ਰਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਆਸੀਦੁਗ੍ਰਤਪਾ ਨਾਮ ਮੁਨਿਰੇਕੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਏ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਸੁਣ। ਇਕ ਉਗ੍ਰਤਪਾ ਨਾਮ ਦਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਸਾਗ੍ਨਿਕੋ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤਪਃ । ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਕਾਮਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪੁਟਿਤਂ ਕਾਮਂ ਕਾਮਵਰਪ੍ਰਦਾਤ੍ । ਕृष੍ਣਾਯੇਤਿ ਪਦਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਹਿਤਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਮੰਤਰ ਕਾਮ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਏ' ਅਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਸ਼ਬਦ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਲਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਸੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਵਰੋਤ੍ਸੁਕਮ੍ । ਪੀਤਪਟ੍ਟਧਰਂ ਵੇਣੁਂ ਕਰੇਣਾਧਰਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਸ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੇਂਨਾ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਕਰ੍षਂਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਂਤੇ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਦਾ, ਐਸਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਈ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਸੁਨਂਦ ਨਾਮ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਭੂਤ੍ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸੁਨਂਦੇਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯਾ ਵੀਣਾਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਕਰੇ
ਉਹ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਸੁਨੰਦਾ ਨਾਮ ਦੇ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਨੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੁਨਿਰਨ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ । ਸਸ਼ੁष੍ਕਪਤ੍ਰਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਃ ਪ੍ਰਜਜਾਪ ਪਰਂ ਮਨੁਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਯਂਤਂ ਕਾਮਬੀਜੇਨ ਪੁਟਿਤਂ ਚ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਸ ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਮੁਨਿਵਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇषਧਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਕਾਮ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਚਿਤਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਰਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਰਮਾਯਾ ਦੋਰ੍ਵਲ੍ਲੀਦ੍ਵਿਤਯਂ ਕਂਕਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਂਤਮੁਨ੍ਮਦਂਤਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯਂ ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ, ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਹਸਂਤਮੁਚ੍ਚੈਰਾਨਂਦਤਰਂਗਂ ਜਠਰਾਂਬਰੇ । ਦਧਤਂ ਵੇਣੁਮਾਜਾਨੁ ਵੈਜਯਂਤ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦਾ, ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵੇਂਨਾ ਗੋਡੇ ਤੱਕ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵੇਦਾਂਭਃ ਕਣਸਂਸਿਕ੍ਤ ਲਲਾਟਵਲਿਤਾਨਨਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈ ਦੇਹਂ ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਚਿਹਰਾ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਤਪ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਨਂਦਵਨਾਦਿਹ । ਸੁਭਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨੋ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਦਸ ਕਲਪਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨੰਦਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਮ ਦੇ ਗੋਪ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭਦਰਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪृष੍ਠਤਲੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਹਰਿਧਾਮਾਭਿਧਾਨਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪੱਖਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਹਰਿਧਾਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸੋऽਪ੍ਯਤਪ੍ਯਤ੍ਤਪਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰੈਕਭੋਜਨਮ੍ । ਆਸ਼ੁਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਜਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਤੇ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੀਸ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਸੀ ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਰਂ ਕਾਮਬੀਜਾਦਧ੍ਯਾਰੂਢਂ ਤਦੇਵ ਤੁ । ਮਾਯਾ ਤਤ੍ਪੁਰਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਹਂਸਾਸृਗ੍ਦ੍ਯੁਤਿਚਂਦ੍ਰਕਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਕਾਮ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ, ਹੰਸ, ਲਹੂ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਮੋਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਾਦਿਕਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਾਧਵੀਮਂਡਪੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਮਾਧਵੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਾਨਸ਼ਾਯਿਨਂ ਚਾਰੁਪਲ੍ਲਵਾਸ੍ਤਰਣੋਪਰਿ । ਕਯਾਚਿਦਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤ੍ਤ ਬਲ੍ਲਵ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਸਜੀ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਿੱਠ ਦੇ ਬਲ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਇੱਕ ਗੋਆਲਣ ਜੋੜੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਕ੍ਸ਼ੋਜਯੁਗਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਿਪੁਲੋਰਃ ਸ੍ਥਲਂ ਮੁਹੁਃ । ਸਂਚੁਂਬ੍ਯਮਾਨਗਂਡਾਂਤਂ ਤृਪ੍ਯਮਾਨਰਦਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਹ ਗੋਆਲਣ, ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਹੋਠ ਚੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਮੁਖ ਦੇ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਲਯਂਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਸਂ ਸਮੁਦਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ਦੇਹਾਂ ਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਾਂਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਮ ਰਹੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਸਾਰਂਗਨਾਮ੍ਨੋ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਭੂਚ੍ਛੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਰਂਗਵੇਣੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਿਪੁਣਾ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਸਾਰੰਗਾ ਨਾਮ ਦੇ ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਧੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ; ਉਹ ਰੰਗਵੇਣੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾ ਦਂਤੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ੋਣਬਿਂਦਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦੀ ਮੁਨਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਬਾਲਿਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਚਿੱਤਰਿਤ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਾਬਾਲੀ ਸੀ।
ਸਤਪਃ ਸੁਰਤੋ ਯੋਗੀ ਵਿਚਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਸ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਉਹ ਮੁਨੀ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ,
ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦੇਕਾਂ ਵਾਪੀਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਬਂਧਤਟਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਜਲਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੂਰੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।