ਅਹਂ ਪੁਰਾਭਵੇ ਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਅਚਰਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਵੈ ਵੇਦਸ੍ਯ ਰਿਪੁਤਾਪਨ
'ਰਾਮ ਜੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਦ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!'
ਕਦਾਚਿਦ੍ਧੁਤਪਾਪਾਯਾਸ੍ਤੀਰੇऽਹਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ । ਅਨੇਕਵृਕ੍ਸ਼ਲਲਿਤੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸੁਮਨੋਰਮੇ
'ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਹੁਤਪਾਪਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰੁੱਖ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾਪਣ ਸੀ।'
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤृਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍
'ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।'
ਤਦਾ ਜਨਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤੇ । ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਂਚਨਾਰ੍ਥਾਯ ਦਂਭਮੇਨਮਕਾਰਿषਮ੍
'ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਕੀਤਾ।'
ਅਨੇਕਕ੍ਰਤੁਸਂਭਾਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਮਜਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਸੋਭਿਸ਼੍ਛਾਦਿਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਚषਾਲਾਦਿਯੁਤਂ ਮਹਤ੍
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਾਲ ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਰਸੋਈਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋਧੂਮਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਨਭਸੋਂਗਣਮ੍ । ਚਕਾਰ ਰਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਚਿਤ੍ਰਕਾਰਿਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਧੂੰਆ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਐਨੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਅਨੋਖੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਲਾ-ਕਾਰ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨੇਕਤਿਲਕਸ਼੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂਗੋ ਮਹਤ੍ਤਪਾਃ । ਦਰ੍ਭਸ਼ੋਭਃ ਸਮਿਤ੍ਪਾਣਿਰ੍ਦਂਭੋ ਮੂਰ੍ਤਿਧਰਃ ਕਿਮੁ
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸੁਭਾਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਮਿੱਟ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੰਭ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ?
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਂ ਪਰ੍ਯਟਞ੍ਜਗਤੀਤਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧੂਤਪਾਪਸਰਿਤ੍ਤਟੇ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦਂਭਕਰਂ ਮੌਨਧਾਰਿਣਮਗ੍ਰਤਃ । ਅਨਰ੍ਘ੍ਯਕਰਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਮਸ੍ਵਾਗਤਵਚਃ ਕਰਮ੍
ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਦੰਭ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ ਵਰਤਾਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਲਾਇਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤੀਵ ਕ੍ਰੁਧਾਕ੍ਰਾਂਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ । ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਸੌ ਮੁਨਿਸ੍ਤੀਵ੍ਰੋ ਦਂਭਿਨਂ ਮਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੰਭ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦਂਭਂ ਕਰੋषਿ ਚੇਤ੍ਤੀਰੇ ਸਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤਾਪਸਾਧਮ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੰਭ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਅਸਹਿਣ ਜੋਗ ਅੰਜਾਮ ਮਿਲੇਗਾ—ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਤਪਸਵੀ, ਤੂੰ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਜਾ।"
ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਤਦਾਭਵਮ੍ । ਅਗ੍ਰਾਹਿषਂ ਪਦੇ ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਦਾ ਮੇ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜੋऽਨੁਗ੍ਰਹਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਜਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਮਖੇ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਤਾਪਸ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ: "ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ।"
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਦ੍ਧਸ੍ਤਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਯਾਹਿ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਰ੍ਮਨੋਹਾਰਿ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਂਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
"ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਉੱਚੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੰਭ ਨਾ ਹੋਵੇ।"
ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੋਪਿਸਂਦਿष੍ਟੋ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਤਾਂ ਗਤਃ । ਯਦਹਂ ਤਵ ਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਛੂਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਯਦੇਵ ਰਾਮ ਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਂ ਬਹੁਜਨ੍ਮਭਿਃ । ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਰਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
"ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਛੂਹ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਗਿਆ।"
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਮਹਤ੍ । ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਵ ਦੁਃਖਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
"ਹੁਣ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਨਹੀਂ।"
ਨ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਜਰਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
"ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਗ਼ਮ ਹੈ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਟਕਣਾ—ਉਸ ਥਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹਤ੍ । ਅਨੇਕਰਤ੍ਨਖਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਵਂਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ ਤੇ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਗਤੋऽਸੌ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਥਾਨਂ ਰਾਮਪਾਦਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੋਕਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਗ਼ਮ ਜਾਂ ਭਟਕਣਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਤਰੇ ਜਨਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਦੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸ਼ृਣੁ ਦ੍ਵਿਜਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦਂਭੇਨਾਪਿ ਸ੍ਮृਤੋ ਹਰਿਃ । ਦਦਾਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਤਰਾਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦਂਭਵਰ੍ਜਨਾਤ੍
"ਸੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜੇ ਦੰਭ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਹਰਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਜੇ ਦੰਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇਗੀ!"
ਯਥਾਕਥਂਚਿਦ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮੇਨਿਰੇ ਨਿਜਮ੍ । ਯਦ੍ਰਾਮਚਰਣਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੰਨ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹਯਰੂਪਧਰੇ ਪੁਰਾ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੀਨ੍ਵੇਦਵਿਦੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹਯੋ ਨष੍ਟੋ ਗਤਃ ਸੁਖਮ੍ । ਹੋਮਃ ਕਥਂ ਪੁਰੋਭਾਵੀ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਤਰ੍ਪਕਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਘੋੜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ?
ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਰਸਂਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾ ਮੇ ਮਖ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਮੁਨਯੋ ਯਥਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਉਪਾਅ ਕਰੋ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਰੱਜ ਜਾਣ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਜਗਾਦ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਾਭਿਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ।
ਕਰ੍ਪੂਰਮਾਹਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਰਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਵ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਂਤਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰੇਰਿਤਾਧੁਨਾ
ਤੁਰੰਤ ਕਪੂਰ ਲਿਆਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਹੀ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਣਗੇ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਪਾਹਰਤ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਬਹੁਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਹੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਕਪੂਰ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਸੀ।