ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪੋ ਰਾਮਃ ਸੀਤਯਾ ਸਮਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ । ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਮਨ੍ਯਂਤ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਜੀ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੌਂਕ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਯਨ੍ਨਾਮਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਨਰਾਃ । ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਸ ਰਾਮਃ ਕਿਂ ਵਦਤ੍ਯਹੋ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਆਪ ਕੀਹ ਕਹਿਣਗੇ!'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਭੂਮੀਸ਼ੇ ਰਾਮੇ ਕੁਂਭੋਦ੍ਭਵੋ ਮੁਨਿਃ । ਕਰਵਾਲਂ ਚਾਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਦਦੌ ਰਾਮਕਰੇ ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਵਾਲੇ ਧृਤੇ ਸ੍ਪृष੍ਟੇ ਰਾਮੇਣ ਸ ਹਯਃ ਕ੍ਰਤੌ । ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਹਾਯਾਸ਼ੁ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਯੱਗ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਆਪਣਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਚਾਮਰੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਵੈਜਯਂਤ੍ਯਾ ਵਿਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਦਾ ਤਂ ਵਾਜਿਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਂ ਵਰਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਰਤੌ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਨਞ੍ਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਨਰਾਨ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਤਂ ਸੁਰਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਆਪ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਿਤਾਂ ਗਤਃ । ਕਥਂ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਿਤਃ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਤਦ੍ਵਦ
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਕਿਉਂ ਛੱਡਿਆ? ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਤੇਰਾ ਕੀ ਇਰਾਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਹਸਨ੍ਮੇਘਰਵਾਂ ਵਾਣੀਮਵਦਤ੍ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤਵਾਜ੍ਞਾਤਂ ਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਚਾਰਿਣਃ । ਤਥਾਪਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
'ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰੋਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ।'
ਅਹਂ ਪੁਰਾਭਵੇ ਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਅਚਰਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਵੈ ਵੇਦਸ੍ਯ ਰਿਪੁਤਾਪਨ
'ਰਾਮ ਜੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਦ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!'
ਕਦਾਚਿਦ੍ਧੁਤਪਾਪਾਯਾਸ੍ਤੀਰੇऽਹਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ । ਅਨੇਕਵृਕ੍ਸ਼ਲਲਿਤੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸੁਮਨੋਰਮੇ
'ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਹੁਤਪਾਪਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰੁੱਖ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾਪਣ ਸੀ।'
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤृਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍
'ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।'
ਤਦਾ ਜਨਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤੇ । ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਂਚਨਾਰ੍ਥਾਯ ਦਂਭਮੇਨਮਕਾਰਿषਮ੍
'ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਕੀਤਾ।'
ਅਨੇਕਕ੍ਰਤੁਸਂਭਾਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਮਜਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਸੋਭਿਸ਼੍ਛਾਦਿਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਚषਾਲਾਦਿਯੁਤਂ ਮਹਤ੍
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਾਲ ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਰਸੋਈਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋਧੂਮਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਨਭਸੋਂਗਣਮ੍ । ਚਕਾਰ ਰਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਚਿਤ੍ਰਕਾਰਿਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਧੂੰਆ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਐਨੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਅਨੋਖੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਲਾ-ਕਾਰ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨੇਕਤਿਲਕਸ਼੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂਗੋ ਮਹਤ੍ਤਪਾਃ । ਦਰ੍ਭਸ਼ੋਭਃ ਸਮਿਤ੍ਪਾਣਿਰ੍ਦਂਭੋ ਮੂਰ੍ਤਿਧਰਃ ਕਿਮੁ
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸੁਭਾਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਮਿੱਟ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੰਭ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ?
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਂ ਪਰ੍ਯਟਞ੍ਜਗਤੀਤਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧੂਤਪਾਪਸਰਿਤ੍ਤਟੇ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦਂਭਕਰਂ ਮੌਨਧਾਰਿਣਮਗ੍ਰਤਃ । ਅਨਰ੍ਘ੍ਯਕਰਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਮਸ੍ਵਾਗਤਵਚਃ ਕਰਮ੍
ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਦੰਭ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ ਵਰਤਾਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਲਾਇਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤੀਵ ਕ੍ਰੁਧਾਕ੍ਰਾਂਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ । ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਸੌ ਮੁਨਿਸ੍ਤੀਵ੍ਰੋ ਦਂਭਿਨਂ ਮਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੰਭ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦਂਭਂ ਕਰੋषਿ ਚੇਤ੍ਤੀਰੇ ਸਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤਾਪਸਾਧਮ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੰਭ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਅਸਹਿਣ ਜੋਗ ਅੰਜਾਮ ਮਿਲੇਗਾ—ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਤਪਸਵੀ, ਤੂੰ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਜਾ।"
ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਤਦਾਭਵਮ੍ । ਅਗ੍ਰਾਹਿषਂ ਪਦੇ ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਦਾ ਮੇ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜੋऽਨੁਗ੍ਰਹਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਜਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਮਖੇ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਤਾਪਸ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ: "ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ।"
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਦ੍ਧਸ੍ਤਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਯਾਹਿ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਰ੍ਮਨੋਹਾਰਿ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਂਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
"ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਉੱਚੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੰਭ ਨਾ ਹੋਵੇ।"
ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੋਪਿਸਂਦਿष੍ਟੋ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਤਾਂ ਗਤਃ । ਯਦਹਂ ਤਵ ਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਛੂਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਯਦੇਵ ਰਾਮ ਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਂ ਬਹੁਜਨ੍ਮਭਿਃ । ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਰਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
"ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਛੂਹ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਗਿਆ।"
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਮਹਤ੍ । ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਵ ਦੁਃਖਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
"ਹੁਣ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਨਹੀਂ।"
ਨ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਜਰਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
"ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਗ਼ਮ ਹੈ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਟਕਣਾ—ਉਸ ਥਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹਤ੍ । ਅਨੇਕਰਤ੍ਨਖਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਵਂਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ ਤੇ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਗਤੋऽਸੌ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਥਾਨਂ ਰਾਮਪਾਦਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੋਕਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਗ਼ਮ ਜਾਂ ਭਟਕਣਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।