ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੌਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਸ ਵਾਕ੍ਯਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਾਲਾਨਮੁਨ੍ਮਦਃ
'ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਬੋਲੋ—ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬੋਲਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਵਯਂ ਚੇਦਤ੍ਰ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਕਰਿष੍ਯਾਮ ਨਗੋਪਰਿ । ਬਂਧਨਂ ਕਥਮਾਵਾਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੌਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
'ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੰਨ੍ਹਣ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦਾ? ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨਾਹਂ ਜੀਵਾਮਿ ਸੁਂਦਰਿ । ਏਤਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸੀਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਂਚ ਮਨੋਹਰੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਸੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੋਹਰਏ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।"
ਅਨੇਕਵਿਧਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸਾ ਬੋਧਿਤਾ ਨਾਮੁਚਤ੍ਤਦਾ । ਕੁਪਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਹ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਪਤਨੀ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਯੋਜਯਸਿ ਮਾਮਿਤਃ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਮੇਣ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵ ਗਰ੍ਭਿਣੀ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਰਾਮ ਤੋਂ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੁਃਖਿਤਾਯਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਾਣਾ ਨਿਰਗਮਨ੍ਦੁਃਖਾਤ੍ਪਤਿਦੁਃਖੇਨ ਪੂਰਿਤਾਤ੍
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦੀ ਰਹੀ। ਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਰਾਮਂ ਰਾਮਂ ਸ੍ਮਰਂਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਦਂਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਵਿਮਾਨਮਾਗਤਂ ਸੁष੍ਠੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਾ ਬਭੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੈਂਦੀ ਰਹੀ, ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਵਿਮਾਨ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਪੰਛੀ-ਪਤਨੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਮृਤਾਯਾਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ । ਪਰਮਂ ਕ੍ਰੋਧਮਾਪਨ੍ਨੋ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਂ ਦੁਃਖਿਤੋऽਪਤਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜਹਨਵੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥਾ ਭਵਾਮਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਨਗਰੇ ਜਨਪੂਰਿਤੇ । ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਿਯਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿਯੋਗੇਨ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਰਹੇਗੀ ਤੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਪਾਤੋਦੇ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾ ਭ੍ਰਮਸ਼ੋਭਿਤੇ । ਦੁਃਖਿਤਃ ਕੁਪਿਤੋ ਭੀਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਕਂਪਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਵਗਦੀ ਜਹਨਵੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੁਖੀ, ਗੁੱਸੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਤ੍ਵਾਦ੍ਦੁਃਖਿਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸੀਤਾਯਾ ਅਪਮਾਨਨਾਤ੍ । ਅਂਤ੍ਯਜਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਜਕਃ ਕ੍ਰੋਧਨਾਭਿਧਃ
ਗੁੱਸੇ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰੋਧਨ ਨਾਂ ਦੇ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਚੁੱਟੜ ਜਾਤੀ ਮਿਲੀ।
ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਹਤਾਂ ਦੁष੍ਟਮਾਚਰਨ੍ । ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਅਂਤ੍ਯਜਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੁੱਟੜ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ।
ਤਜ੍ਜਾਤਂ ਰਜਕੋਕ੍ਤ੍ਯਾਸੌ ਨਿਂਦਿਤਾ ਚ ਵਿਯੋਗਿਤਾ । ਰਜਕਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਵਨਂ ਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੋਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਈ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਧੋਬੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖ ਹੋਈ ਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਪृष੍ਟਂ ਵਿਦੇਹਜਾਮ੍ । ਪੁਨਰਤ੍ਰ ਪਰਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਨਿਗਦਾਮਿ ਤਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਜੋ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 5.67 ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਾਗਤ੍ਯ ਜਾਨਕੀਂ ਨਤਵਾਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਯਾ ਸ਼ਂਸਨ੍ਵਾਚਂ ਰਾਮਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆ ਕੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੀਤਾ ਸਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ਮੁਖਾਦ੍ਰਾਮਸਂਦੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਵਿਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਏ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਰਾਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਕਥਮਾਗਚ੍ਛੇ ਰਾਮਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਹਾਵਨੇ । ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਰਾਮਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖੋਦਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਾਤਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਕਾਰਯਤੇ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਪਤੀ ਵਤੀ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੱਦਾ ਹੈ।"
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਕृਤਂ ਦੋषਂ ਨਾਨਯਤੇ ਹृਦਿ । ਤਸ੍ਮਾਦਾਗਚ੍ਛ ਹਿ ਮਯਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਯਂਦਨ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਪਤੀ ਵਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਨਕੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਮਨੋਰੋषਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਰਥੇ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਤਾਪਸੀਃ ਸਕਲਾ ਨਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚ ਨਿਗਮੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਨ੍ । ਰਾਮਂ ਸ੍ਮਰਂਤੀ ਮਨਸਾ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਗਮਤ੍ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਤਪਸਵਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਰਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਰਯੂਂ ਸਰਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਰਥਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਲਲਿਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਰ੍ਲਗ੍ਨਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਲਕੜੀ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤਿ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਲੱਗ ਗਈ।
ਰਾਮਸ੍ਤਾਮਾਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਨਕੀਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍ । ਸਾਧ੍ਵਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹੇਦਾਨੀਂ ਕੁਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਸਮਾਪਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭੀਣੀ ਹੋਈ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਧਰਮਵਤੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਯੱਗ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਂ ਸਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਜਗਾਮ ਮਾਤृਪਦਯੋਃ ਸਨ੍ਨਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸੁਕਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਫਿਰ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਨਿਵਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਾ ਤਾਮਥਾਯਾਂਤੀਂ ਵੀਰਸੂਂ ਜਾਨਕੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਸਂਯੁਜ੍ਯ ਯਯੌ ਹਰ੍षਮਨੇਕਧਾ
ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀਰ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਕੈਕੇਯੀਪਦਯੋਰ੍ਨਮ੍ਰਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈਦੇਹਪੁਤ੍ਰਿਕਾਮ੍ । ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਹ ਚਿਰਂ ਜੀਵ ਸਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯਾਸ਼ਿषਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਕੈਕਈ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਨਿਵੀਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਚਿਰ ਜੀਵੀਂ ਰਹੀਂ।'
ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਪਦੇਨਮ੍ਰਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈਦੇਹਪੁਤ੍ਰਿਕਾਮ੍ । ਆਸ਼ਿषਂ ਵ੍ਯਦਧਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੇ ਵੀ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਨਿਵੀਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸੀਤਾ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀ । ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨਾ ਬਭੂਵ ਕਿਲ ਵਾਡਵ
ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਮਚੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਸਭ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਹੇ ਵੈਡਵ।
ਸਮਾਗਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਂਭਜਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਪਤ੍ਨੀਂ ਧਿਕ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਾਮਧਾਦ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੁੰਭਜ ਨੇ ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ-ਵਰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਸ ਧਰਮਵਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ।