ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜਾਨਕੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾਹਂ ਜਨਕਪੁਤ੍ਰਿਕਾ । ਸ ਰਾਮੋ ਮਾਂ ਯਦਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸੁਮਨੋਹਰਃ
ਜੋ ਜਾਨਕੀ ਤੂੰ ਕਹੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ। ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਰਾਮ ਜੀ ਆਉਣਗੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।
ਤਦਾ ਵਾਂ ਮੋਚਯਾਮ੍ਯਦ੍ਧਾਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਲੋਭਿਤਾ । ਲਾਲਯਾਮਿ ਸੁਖੇਨਾਸ੍ਤਾਂ ਮਦ੍ਗੇਹੇ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰੌ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ, ਜਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖ ਲਵਾਂਗੀ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵੇਪਤੁਰ੍ਭਯਤਾਂ ਗਤੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੌ ਜਾਨਕੀਮਿਤ੍ਯਵੋਚਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਡਰ ਕਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਦਿਲ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਵਯਂ ਵੈ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਾਧ੍ਵਿ ਵਨਸ੍ਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਗੋਚਰਾਃ । ਪਰਿਭ੍ਰਮਾਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨੋ ਸੁਖਂ ਨੋ ਭਵੇਦ੍ਗृਹੇ
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪੰਛੀ ਹਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਾਤਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਘੁੰਮਦੇ ਹਾਂ—ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।
ਅਂਤਰ੍ਵਤ੍ਨੀ ਸ੍ਵਕੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਸੂਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਥਾਨਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਹ੍ਯੁਦਿਤਂ ਵਚਃ
ਮੇਰੀ ਸਾਥਣ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਤਯਾ ਸਾ ਤੁ ਨ ਮੁਮੋਚ ਸ਼ੁਕੀਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਦਾਪਤਿਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨੀਤਵਦਨੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ ਮਾਦਾ ਤੋਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸੀਤੇ ਮੁਂਚ ਕਥਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਮੇ ਮਨੋਹਰੀਮ੍ । ਆਵਾਂ ਗਚ੍ਛਾਵ ਵਿਪਿਨੇ ਵਿਚਰਾਵਃ ਸੁਖਂ ਵਨੇ
ਸੀਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਲਈਏ।
ਅਂਤਰ੍ਵਤ੍ਨੀ ਤੁ ਵਰ੍ਤੇਤ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਮ ਮਨੋਰਮਾ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸੂਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੀ ਸਾਥਣ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਰਹੇ; ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਲਵੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਿਜਗਾਦੇਮਂ ਸੁਖਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਮਤੇ । ਏਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਸੁਖਿਨੀਂ ਮਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਖੀ: 'ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਾਂਗੀ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਤਾਮੂਚੇ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯੋਗਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯਦ੍ਵੈ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਥ੍ਯਮੇਵ ਹਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੁਖੀ ਪੰਛੀ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਗੱਲ ਯੋਗੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੌਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਸ ਵਾਕ੍ਯਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਾਲਾਨਮੁਨ੍ਮਦਃ
'ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਬੋਲੋ—ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬੋਲਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਵਯਂ ਚੇਦਤ੍ਰ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਕਰਿष੍ਯਾਮ ਨਗੋਪਰਿ । ਬਂਧਨਂ ਕਥਮਾਵਾਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੌਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
'ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੰਨ੍ਹਣ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦਾ? ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨਾਹਂ ਜੀਵਾਮਿ ਸੁਂਦਰਿ । ਏਤਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸੀਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਂਚ ਮਨੋਹਰੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਸੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੋਹਰਏ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।"
ਅਨੇਕਵਿਧਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸਾ ਬੋਧਿਤਾ ਨਾਮੁਚਤ੍ਤਦਾ । ਕੁਪਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਹ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਪਤਨੀ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਯੋਜਯਸਿ ਮਾਮਿਤਃ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਮੇਣ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵ ਗਰ੍ਭਿਣੀ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਰਾਮ ਤੋਂ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੁਃਖਿਤਾਯਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਾਣਾ ਨਿਰਗਮਨ੍ਦੁਃਖਾਤ੍ਪਤਿਦੁਃਖੇਨ ਪੂਰਿਤਾਤ੍
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦੀ ਰਹੀ। ਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਰਾਮਂ ਰਾਮਂ ਸ੍ਮਰਂਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਦਂਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਵਿਮਾਨਮਾਗਤਂ ਸੁष੍ਠੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਾ ਬਭੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੈਂਦੀ ਰਹੀ, ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਵਿਮਾਨ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਪੰਛੀ-ਪਤਨੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਮृਤਾਯਾਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ । ਪਰਮਂ ਕ੍ਰੋਧਮਾਪਨ੍ਨੋ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਂ ਦੁਃਖਿਤੋऽਪਤਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜਹਨਵੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥਾ ਭਵਾਮਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਨਗਰੇ ਜਨਪੂਰਿਤੇ । ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਿਯਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿਯੋਗੇਨ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਰਹੇਗੀ ਤੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਪਾਤੋਦੇ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾ ਭ੍ਰਮਸ਼ੋਭਿਤੇ । ਦੁਃਖਿਤਃ ਕੁਪਿਤੋ ਭੀਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਕਂਪਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਵਗਦੀ ਜਹਨਵੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੁਖੀ, ਗੁੱਸੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਤ੍ਵਾਦ੍ਦੁਃਖਿਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸੀਤਾਯਾ ਅਪਮਾਨਨਾਤ੍ । ਅਂਤ੍ਯਜਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਜਕਃ ਕ੍ਰੋਧਨਾਭਿਧਃ
ਗੁੱਸੇ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰੋਧਨ ਨਾਂ ਦੇ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਚੁੱਟੜ ਜਾਤੀ ਮਿਲੀ।
ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਹਤਾਂ ਦੁष੍ਟਮਾਚਰਨ੍ । ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਅਂਤ੍ਯਜਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੁੱਟੜ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ।
ਤਜ੍ਜਾਤਂ ਰਜਕੋਕ੍ਤ੍ਯਾਸੌ ਨਿਂਦਿਤਾ ਚ ਵਿਯੋਗਿਤਾ । ਰਜਕਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਵਨਂ ਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੋਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਈ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਧੋਬੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖ ਹੋਈ ਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਪृष੍ਟਂ ਵਿਦੇਹਜਾਮ੍ । ਪੁਨਰਤ੍ਰ ਪਰਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਨਿਗਦਾਮਿ ਤਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਜੋ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 5.67 ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਾਗਤ੍ਯ ਜਾਨਕੀਂ ਨਤਵਾਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਯਾ ਸ਼ਂਸਨ੍ਵਾਚਂ ਰਾਮਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆ ਕੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੀਤਾ ਸਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ਮੁਖਾਦ੍ਰਾਮਸਂਦੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਵਿਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਏ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਰਾਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਕਥਮਾਗਚ੍ਛੇ ਰਾਮਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਹਾਵਨੇ । ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਰਾਮਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖੋਦਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਾਤਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਕਾਰਯਤੇ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਪਤੀ ਵਤੀ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੱਦਾ ਹੈ।"
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਕृਤਂ ਦੋषਂ ਨਾਨਯਤੇ ਹृਦਿ । ਤਸ੍ਮਾਦਾਗਚ੍ਛ ਹਿ ਮਯਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਯਂਦਨ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਪਤੀ ਵਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਨਕੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਮਨੋਰੋषਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਰਥੇ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।