ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯਾਹੋ ਹृਦਯੇ ਤੀਵ੍ਰਵੇਗਿਨਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਲਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪਪੁਰੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਬੜੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਗਏ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਂਚ ਸਮਾਦਦੇ । ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਕੋਪਾਦ੍ਵਾਰਯਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬਾਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਰਚਿਤਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਤਧਾ ਰਾਜਸੂਨੁਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਤੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਾਨ੍ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਸੁਰਥਾਂਗੋਦ੍ਭਵੋ ਬਲੀ । ਬਾਣਾਞ੍ਛਤਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਪੁष੍ਕਲਂ ਤਾਡਿਤੁਂ ਹृਦਿ
ਸੁਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦਿਲ ਵੱਲ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸੌ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤਧਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਪਤਨ੍ਸਮਰੋਪਾਂਤੇ ਸ਼ਰਵੇਗਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਚ ਤਾਡਯਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵੇ ਚਾਪੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤਾਯੁਤਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮਾਯਾਂਤੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਂਪਕ ਵੀਰਹਾ । ਸਾਧੁਸਾਧੁਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਸ਼੍ਚਂਪਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ੍ਵੇ ਚਾਪੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ, ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ।
ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਖਂ ਰੋਦਸੀ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਦੱਸੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਂਪਕੋ ਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ । ਤਤ੍ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਤਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਰਿਪੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਚੰਪਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹੀ ਅਸਤਰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਯੋਰੇਕਤਮਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਜਨਾਃ । ਸਂਜਹਾਰ ਤਦਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮੇਕੀਭੂਤਂ ਪਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚਮਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਚ । ਬ੍ਰੁਵਞ੍ਛਰਾਨਮੋਘਾਂਸ੍ਤੁ ਚਂਪਕਂ ਸ ਕ੍ਰੁਧਾਹਨਤ੍
ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ' ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਚਂਪਕਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਗਣਯ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਚੰਪਕ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚਂਪਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਯਾਵਨ੍ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਵਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸ਼ਰੇਣ ਸਃ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਚੰਪਕ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ।
ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚਂਪਕਵੀਰੇਣ ਰਥੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤੁਂ ਤਾਵਨ੍ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਚੰਪਕ ਵੀਰ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੇਜਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬਦ੍ਧੇ ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞਿਕੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯੋਧਾਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਯੋਧੇ, ਜੋ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਹਨੂਮਂਤਮੁਵਾਚ ਹ । ਕੇਨ ਵੀਰੇਣ ਮੇ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਵੀਰੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਵੀਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ?'
ਤਦੋਵਾਚ ਮਹੀਨਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਯਤਿ ਵੀਰੋऽਸੌ ਚਂਪਕਃ ਸ੍ਵਪਦੋਦ੍ਧੁਰਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਵੀਰ ਚੰਪਕ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯੇਦृਗ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਪਵਨੋਦ੍ਭੂਤਂ ਮੋਚਯਾਸ਼ੁ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਤ੍
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਮਹਾਬਲਃ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਃ ਪੁष੍ਕਲਂ ਭਟਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਚਯ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਕਥਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਚਾਹਵੇ
'ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਖਲੋਤਾ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨੋਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਜਗਾਮ ਤਂ ਮੋਚਯਿਤੁਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਚਂਪਕਾਦ੍ਭਟਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਚੰਪਕ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦੀ ਫੜ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਨੂਮਂਤਮਥਾਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਮੋਚਯਿਤੁਮਾਗਤਮ੍ । ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਪਰਕੋਪਨਃ
ਜਦ ਚੰਪਕ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬਾਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸ ਬਭਂਜਾਸ਼ੁ ਮੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪੁਨਰਪ੍ਯੇਨਮੇਵਾਸ਼ੁ ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨੂਮਾਨ ਉਹ ਤੀਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਵੈਰੀ ਫੇਰ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਵੈਰਿਮੋਚਿਤਾਨ੍ । ਸ਼ਾਲਂ ਕਰੇ ਸਮਾਧृਤ੍ਯ ਜਘਾਨ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਲਂ ਤੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਬਲੀ । ਗਜੋ ਹਨੂਮਤਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਨਂਦਨ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਉਹ ਰੁੱਖ ਜੋ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੇੜੀ-ਰੇੜੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹਾਥੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਪਿਆ।
ਸੋऽਪ੍ਯਾਹਤਸ਼੍ਚਂਪਕੇਨ ਮृਤੋ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤਸਃ । ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਂਮੋਚਯਾਮਾਸ ਹਨੂਮਾਨ੍ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਚੰਪਕ ਵਲੋਂ ਵੱਜ ਕੇ ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਚਂਪਕਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਵਾਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਬਾਣਯਂਤ੍ਰਿਕਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਹਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਭੂਦਿਦਮ੍
ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ । ਚੁਕੋਪ ਹृਦਯੇऽਤ੍ਯਤਂ ਬਹੁਵੀਰ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਟੇ ਸੀ, ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦ ਆਈ।