ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਵਾਧੁਨਾ । ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਮਾਤਾ ਵੀਰਵਤੀਮਮ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੀਤ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਸੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਵੀਰਵਤੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਾਮਯੋ ਮਧੌ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛੋਭਨਾਨ੍ਵਿਦਧਾਤਿ ਵੈ । ਮਧੁਪਾਯਂਰਸਾਵਾ ਸਂਤ੍ਯਜਂਤਿ ਮਧੁਮੋਹਿਤਾਃ
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਮਧਉ ਹੈ; ਉਹ ਸਦਾ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਧੁਰਤਾ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਧੁ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਣੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਦृਸ਼ੋ ਮਧ੍ਯੇ ਲਿਂਗਵਪੁਰ੍ਧਰਃ । ਤਦਾਖ੍ਯਯਾਭਿਧਾਂ ਵੀਰ ਜਾਨੀਹਿ ਮਮ ਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਕਰਤੀ ਪੁਰਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਮੇਰੀ ਮੋਹਣੀ ਪਛਾਣ ਲੈ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਧਨੇਨ ਕੋ ਜੇਤੁਂ ਹਿ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਲੜ—ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਜੀਬ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁष੍ਕਲੋ ਹृਦਿ ਤੋषਿਤਃ । ਤਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਰਣੇऽਭਵਤ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਅਜਿੱਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਰਸਂਘਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਂ ਕੋਟਿਧਾ ਪੁष੍ਕਲਂ ਯਯੌ । ਚਂਪਕਃ ਕੋਪਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਚੰਪਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਵੈਰਿਵृਂਦਵਿਦਾਰਣਾਨ੍ । ਸ੍ਵਨਾਮਚਿਹ੍ਨਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਭਾਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਚੀਰਦੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੰਖੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਹਾਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਸ਼ਰਾਂਧਕਾਰਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੁਂਚਨ੍ਬਾਣਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਮਹਾਂਵੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣਘੋਰ ਛਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਬਾਣਚ੍ਛੇਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਵੀਰੇਣ ਚਂਪਕਃ । ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਬਲਿਨਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਕੋਪਪੂਰਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਮਾ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਰਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਮਰੇ ਪੁਨਃ । ਪੁष੍ਕਲਂ ਹृਦਯੇ ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍
'ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫੇਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੁਕਾਰਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸ ਤੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯਾਹੋ ਹृਦਯੇ ਤੀਵ੍ਰਵੇਗਿਨਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਲਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪਪੁਰੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਬੜੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਗਏ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਂਚ ਸਮਾਦਦੇ । ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਕੋਪਾਦ੍ਵਾਰਯਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬਾਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਰਚਿਤਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਤਧਾ ਰਾਜਸੂਨੁਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਤੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਾਨ੍ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਸੁਰਥਾਂਗੋਦ੍ਭਵੋ ਬਲੀ । ਬਾਣਾਞ੍ਛਤਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਪੁष੍ਕਲਂ ਤਾਡਿਤੁਂ ਹृਦਿ
ਸੁਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦਿਲ ਵੱਲ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸੌ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤਧਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਪਤਨ੍ਸਮਰੋਪਾਂਤੇ ਸ਼ਰਵੇਗਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਚ ਤਾਡਯਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵੇ ਚਾਪੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤਾਯੁਤਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮਾਯਾਂਤੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਂਪਕ ਵੀਰਹਾ । ਸਾਧੁਸਾਧੁਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਸ਼੍ਚਂਪਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ੍ਵੇ ਚਾਪੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ, ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ।
ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਖਂ ਰੋਦਸੀ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਦੱਸੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਂਪਕੋ ਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ । ਤਤ੍ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਤਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਰਿਪੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਚੰਪਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹੀ ਅਸਤਰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਯੋਰੇਕਤਮਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਜਨਾਃ । ਸਂਜਹਾਰ ਤਦਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮੇਕੀਭੂਤਂ ਪਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚਮਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਚ । ਬ੍ਰੁਵਞ੍ਛਰਾਨਮੋਘਾਂਸ੍ਤੁ ਚਂਪਕਂ ਸ ਕ੍ਰੁਧਾਹਨਤ੍
ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ' ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਚਂਪਕਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਗਣਯ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਚੰਪਕ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚਂਪਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਯਾਵਨ੍ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਵਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸ਼ਰੇਣ ਸਃ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਚੰਪਕ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ।
ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚਂਪਕਵੀਰੇਣ ਰਥੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤੁਂ ਤਾਵਨ੍ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਚੰਪਕ ਵੀਰ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੇਜਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬਦ੍ਧੇ ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞਿਕੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯੋਧਾਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਯੋਧੇ, ਜੋ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਹਨੂਮਂਤਮੁਵਾਚ ਹ । ਕੇਨ ਵੀਰੇਣ ਮੇ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਵੀਰੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਵੀਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ?'
ਤਦੋਵਾਚ ਮਹੀਨਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਯਤਿ ਵੀਰੋऽਸੌ ਚਂਪਕਃ ਸ੍ਵਪਦੋਦ੍ਧੁਰਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਵੀਰ ਚੰਪਕ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'