ਪੂਜ੍ਯਃ ਸ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਨਾਨਾ ਪੁਰ੍ਯੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਾਃ
ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਤੀਰਥ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾ ਸਰਯੂਸ੍ਤਾਪੀ ਤਥਾ ਦ੍ਵਾਰਂ ਹਰੇਃ ਪਰਮ੍ । ਅਵਂਤੀ ਵਿਮਲਾ ਕਾਂਚੀ ਰੇਵਾ ਸਾਗਰਗਾਮਿਨੀ
ਅਯੋਧਿਆ, ਸਰਯੂ, ਤਾਪੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਅਵੰਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਂਚੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਰੇਵਾ—
ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਹਾਟਕਾਖ੍ਯਂ ਚ ਹਤ੍ਯਾਕੋਟਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਮਲ੍ਲਿਕਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਃ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਗੋਕਰਨ, ਹਾਟਕ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੱਲਿਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਯਤ੍ਰਾਂਗੇषੁ ਨृਣਾਂ ਤੋਯਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਾ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪਾਤਕਸ੍ਯਾਪਹਾਰੀਦਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਕਮ੍
ਜਿਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਸੁੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀ ਦृष੍ਟਾ ਸੁਰਾਸੁਰ ਨਿषੇਵਿਤਾ । ਗੋਮਤੀ ਯਤ੍ਰ ਵਹਤਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਲਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਮੈਂ ਦੁਆਰਾਵਤੀ ਵੇਖੀ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਪੋ ਲਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮृਤਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਂਵਸਤਾਂ ਨॄਣਾਂ ਨ ਕਲਿ ਪ੍ਰਭਵੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਿਥੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਣਾ, ਲੀਨ ਹੋਣਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਲਿਜੁਗ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਚਕ੍ਰਾਂਕਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾषਾਣਾ ਮਾਨਵਾ ਅਪਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਪਸ਼ਵਃ ਕੀਟਪਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਜਿਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੱਕਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਪਸ਼ੂ, ਕੀੜੇ, ਪੰਛੀ—ਸਭ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੋ ਵਸੇਦ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਪਾਲਕਃ । ਸਾ ਪੁਰੀ ਤੁ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਮਯਾ ਦृਗ੍ਗੋਚਰੀਕृਤਾ
ਜਿਥੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਰਾਖੇ ਹਨ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਨਮ੍ । ਸ੍ਯਮਂਤਪਂਚਕਂ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੈਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਿਆਮੰਤਪੰਜਕ, ਜਿਥੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸੀ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਕृਤਾਲਯਾ । ਯਤ੍ਰੋਪਦਿਸ਼ਤੇ ਮਂਤ੍ਰਂ ਤਾਰਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਦਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਮੰਤਰ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਮृਤਾਃ ਕੀਟਪਤਂਗਭृਂਗਾਃ ਪਸ਼੍ਵਾਦਯੋ ਵਾ ਸੁਰਯੋਨਯੋ ਵਾ । ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸਂਭੋਗਸੁਖਂ ਵਿਹਾਯ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕੈਲਾਸਮਤੀਤਦੁਃਖਾਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ, ਭੰਬੀ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਹੋਣ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਰਵਾਹਿਨੀ । ਕਰੋਤਿ ਸਂਸृਤੇਰ੍ਬਂਧਚ੍ਛੇਦਂ ਪਾਪਕृਤਾਮਪਿ
ਜਿਥੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਦਰਿਆ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ।
ਕਪਰ੍ਦਿਨਃ ਕੁਂਡਲਿਨਃ ਸਰ੍ਪਭੂषਾਧਰਾਵਰਾਃ । ਗਜਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾ ਵਸਂਤਿ ਗਤਦੁਃਖਕਾਃ
ਉਥੇ ਜਟਾਵਾਲੇ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਾਲ ਵਾਲੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਭੈਰਵਨਾਮਾਤ੍ਰ ਕਰੋਤਿ ਯਮਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਨ ਕਰੋਤਿ ਨृਣਾਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਯਮੋ ਦਂਡਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਿਰਫ ਕਾਲਭੈਰਵ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਹੀ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੰਡ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਯਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਦਖਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਏਤਾਦृਸ਼ੀ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਂਕਿਤਾ । ਅਨੇਕਾਨ੍ਯਪਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਭੂਮਿਪ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕਾਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖੀ ਹੈ; ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤੀਰਥ ਮੈਂ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਪਰਮੇਕਂ ਮਹਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤੇ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯੇ ਤਨ੍ਨ ਕ੍ਵਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਮ੍
ਪਰ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚਰਜਕ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਮੈਂ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਰਥਸ੍ਯਾਂਗਦਾਨਨਾਤ੍ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾ ਰਣੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਸ੍ਥਾ ਰਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸੁਰਥ ਨੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਾਰੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਿਪਾਹੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪਟਹਾਨਾਂ ਨਿਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਭੇਰੀਨਾਦਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਵੀਰਾਣਾਂ ਗਰ੍ਜਨਾਨਾਦਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਉਥੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਅਤੇ ਬੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਰਥਚੀਤ੍ਕਾਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਗਜਾਨਾਂ ਬृਂਹਿਤੇਨ ਚ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਕਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਦਿਵਂ ਯਾਤੋ ਮਹਾਰਵਃ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡੰਘੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਰਣੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵੀਰਾ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਕਾਤਰਸ੍ਯ ਭਯਂਕਰਾਨ੍
ਜੰਗ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਭਰਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਡਰ ਪੈ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਕੋਲਾਹਲੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਸੁਰਥੋ ਨਾਮ ਭੂਮਿਪਃ । ਸ੍ਵਸੁਤੈਃ ਸੈਨਿਕੈਸ਼੍ਚਾਥ ਵृਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਰਣਾਂਗਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਲੇ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਗਜੈਰਥੈਰ੍ਹਯੈਃ ਪਤ੍ਤਿਵ੍ਰਜੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਤੁ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਇਵ ਤਾਂ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਭਟੈਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਂਖਨਾਦੇਨ ਸਂਘੁष੍ਟਂ ਜਯਨਾਦੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਧਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਮਿਪਃ
ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਮੁੱਖ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਏष ਰਾਜਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵृਤਃ । ਅਤ੍ਰ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੇਖੋ, ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਤ੍ਰ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵੀਰੈ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ । ਪੁष੍ਕਲਾਦਿਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਵੀਰ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਲੜਨਗੇ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਸਮੀਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਮਸ਼ੌਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤੁ ਸੁਬਲਃ ਪਰਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲੜੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਫਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੂਤੇ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਨ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਰਣਾਂਗਣੇ ਧਨੂਂष੍ਯਦ੍ਧਾ ਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਧਤਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਧਰ ਹੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਧਨੁੱਖ ਤਾਣ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋਧਾਃ ਸੁਬਲਾਃ ਪੁष੍ਕਲਾਦ੍ਯਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟਾਃ । ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਯਂਦਨੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਰਾ ਮਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਆਦਿਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁੱਖ-ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਚਂਪਕੇਨ ਮਹਾਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਦ੍ਵੈਰਥੇਨੈਵ ਯੁਯੁਧੇ ਮਹਾਵੀਰੇਣ ਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਚੰਪਕ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸ਼ਾਲਿਨ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੋਹਕਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਜਾਨਕਿਃ ਸ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਃ । ਰਿਪੁਂਜਯੇਨ ਵਿਮਲੋ ਦੁਰ੍ਵਾਰੇਣ ਸੁਬਾਹੁਕਃ
ਜਨਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਮੋਹਕ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਵਿਮਲ ਨੇ ਰਿਪੁੰਜੈ ਨਾਲ ਤੇ ਸੁਬਾਹੁਕ ਨੇ ਦੁਰਵਾਰ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।