ਨੀਲੀਵਿਕ੍ਰਯਕਰ੍ਤਾਰੋ ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਕਾਃ । ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਘृਤਾਦੀਨਿ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਸੁਰਾਪਕਃ
ਜੋ ਨੀਲ ਜਾਂ ਲਾਖ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਘੀ ਆਦਿਕ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਰੂਪੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਨ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਸ਼ੀਲਿਨੇ । ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਲੋਭਾਤ੍ਪਿਤਾ ਪਾਪੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਜੋ ਪਿਉ ਪਾਪ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਸਲੇ ਵੇਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਤ੍ਨੀਂ ਦੂषਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਲਸ਼ੀਲਵਤੀਂ ਨਰਃ । ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਤ੍ਤਿ ਮਧੁਰਂ ਬਂਧੁਭ੍ਯੋ ਨ ਦਦਾਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਆਪ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਭੋਜਨੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਚ ਪਾਕਭੇਦਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਕृਸਰਂ ਪਾਯਸਂ ਵਾਪਿ ਨਾਰ੍ਥਿਨਂ ਦਾਪਯੇਤ੍ਕੁਧੀਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਕੋਲ ਖੀਰ ਜਾਂ ਦਲੀਏ ਵਰਗਾ ਖਾਣਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥੀਨਵਮਨ੍ਯਂਤੇ ਸੂਰ੍ਯਤਾਪਾਦਿਤਾਪਿਤਾਨ੍ । ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਭੁਜੋ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਾਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੁੱਪ ਨੇ ਤਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹੱਥ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦੇ ਹਨ—
ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਰਘੁਨਾਥ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ । ਅਸੌ ਪੁਣ੍ਯੋ ਗਿਰਿਵਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ ਰਘੁਨਾਥ, ਜੋ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਪਵਿਤ੍ਰਯਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮਨੋਹਰਃ । ਅਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਕੁਟੈਰਰ੍ਚਿਤਾਂਘ੍ਰਿਕਃ
ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਹਃ ਪੁਣ੍ਯਦਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਯੋ ਨੇਤਿਨੇਤੀਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਨ ਵਿਦਂਤਿ ਯਮ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਦਰਸ਼ਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹੈ—ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਵੇਦ 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਯਤ੍ਪਾਦਰਜ ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵੈਰ੍ਮृਗ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਵੇਦਾਂਤਾਦਿਭਿਰਨ੍ਯੂਨੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦਂਤਿ ਯਂ ਬੁਧਾਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਰੋਪਦ੍ਰਵ ਬਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸੋऽਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨੀਲਸ਼ੈਲੇ ਵਸਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਕृਤਾਦਿਨਾ
ਇਹੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਸੋਹਣੇ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਭੂਪ ਭੂਯਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਪ੍ਰਸਾਦ ਖਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸਕੁਟੁਂਬਿਨਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਰਤਨਗਰੀਵ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਦਿਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਆਸੀਤ੍ਕਾਂਚੀ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਰੀ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਚੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਗਰੀ ਸੀ।
ਮਹਾਜਨਪਰੀਵਾਰਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਾ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਸਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ षਟ੍ਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨ ਭਰਪੂਰ ਸਨ; ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਛੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਾਮਭਕ੍ਤਿषੁ ਲਾਲਸਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣਕਰ੍ਤਾਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਪ੍ਯਪਲਾਯਿਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਾਲਾਇਤ ਰਹਿੰਦੇ; ਖ਼ਤਰੀ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡਦੇ।
ਪਰਦਾਰ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯ ਪਰਦ੍ਰੋਹਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਕੁਸੀਦਕृष੍ਯਾਦਿਵਾਣਿਜ੍ਯਸ਼ੁਭਵृਤ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਪਰਾਈ ਔਰਤ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ; ਵੈਸ਼ ਲੋਣ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਰਤਿਂ ਸਦਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸੇਵਾਭਿਰ੍ਗਤਰਾਤ੍ਰਿਦਿਨਾਨ੍ਤਰਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ; ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਂਦੇ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕਥਨਂ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਰਸਨਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਕृਤਾਃ ਕੇऽਪਿ ਨੋ ਪਾਪਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਨਸਾਤ੍ਰ ਵੈ
ਉਹ ਰਸਨਾ ਦੇ ਅੱਗੇ 'ਰਾਮ ਰਾਮ' ਉਚਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਇੱਥੇ ਆਮ ਲੋਕ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਦਾਨਂ ਦਯਾ ਦਮਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਵਦਤੇ ਨ ਪਰਾਬਾਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋऽਪਿ ਨਰੋऽਨਘਃ
ਉਥੇ ਦਾਨ, ਦਇਆ, ਸੈਂਯਮ ਤੇ ਸਚਾਈ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ; ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਨ ਪਾਰਕ੍ਯੇ ਧਨੇ ਲੋਭਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਹਿ ਪਾਤਕਮ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ਮਹਾਰਾਜ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵੇਣ ਪਾਲ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪਰਾਏ ਧਨ ਉੱਤੇ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਦੇ; ਇੰਝ ਰਤਨਗਰੀਵ ਰਾਜੇ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
षष੍ਠਾਂਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨਾਨ੍ਯਂ ਲੋਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਏਵਂ ਪਾਲਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਧਰ੍ਮੇਣ ਭੂਪਤੇਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗਤਾਨਿ ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਸਰ੍ਵਭੋਗਵਿਲਾਸਿਨਃ । ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮਹਾਰਾਜ ਏਕਦਾ ਹ੍ਯੂਚਿਵਾਨਿਦਮ੍
ਕਈ ਸਾਲ ਸੁੱਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀਏ, ਇਕ ਦਿਨ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ—
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰਜਾਰਕ੍ਸ਼ਾ ਧੁਰਂਧਰਾਃ
ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੂੰ ਪਤੀ ਵਲ ਪੂਰੀ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਭਾਰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ।
ਪਰੀਵਾਰੋ ਮਹਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ । ਹਸ੍ਤਿਨੋ ਮਮ ਸ਼ੈਲਾਭਾ ਵਾਜਿਨਃ ਪਵਨੋਪਮਾਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਹਾਥੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ।
ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਮਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ੍ਯੂਨਂ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਨ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਮਨੋਰਥਸ੍ਤ੍ਵੇਕਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਮਾਨਸੇ ਮਮ । ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਨਾਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਇੱਛਾ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਗਰ੍ਭਵਾਸਵਿਰਾਮਾਯ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਗੋਵਿਂਦਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਵृਦ੍ਧੋ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤਾਵਦ੍ਵਲੀਪਲਿਤਦੇਹਵਾਨ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰਥ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਤੇ ਝੁਰੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਨੋਹਾਰਿ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਨਮਾਦृਤਃ । ਯੋ ਨਰੋ ਜਨ੍ਮਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸ੍ਵੋਦਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪੂਰਕਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਹੀ ਭਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਕਰੋਤਿ ਹਰੇਃ ਪੂਜਾਂ ਸ ਨਰੋ ਗੋਵृषਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਭੋ ਭਦ੍ਰੇ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਤੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ-ਬਲਦ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਚੰਗੀਏ, ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਕੁਟੁਂਬਃ ਸੁਤੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਧੁਰਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭृਤਾਮ੍ । ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਹਰਿਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਿਸ਼ਾਂਤਰੇ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਭਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਤ ਲੰਘਾਈ।