ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ੈਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਤੋ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੋਕਰਣ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ। ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਿਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਲੇ ਜਲੇਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਜਂਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਯੇਤ ਚੇਤ੍ । ਤਦਾ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋ ਸ਼ਿਵਃ ਸਂਭੂਯ ਦੀਵ੍ਯਤਿ
ਥਲ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਗੋਕਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਤਸ੍ਯ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ । ਸ਼ਿਵੇਨ ਸ ਸਮਂ ਰਾਜਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਇਸ ਗੋਕਰਣ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਦੇ ਨਾਂ ਕਦੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਪਿ ਤਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗੋਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਯਦਾਕਰ੍ਣਿ ਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਗੋਕਰਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ।
ਪ੍ਰਯਾਗਾਦੇਕਗਵ੍ਯੂਤੌ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਸਮੀਪਗਃ । ਮਰ੍ਯਾਦਾਪਰ੍ਵਤੋ ਯੋऽਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਾਸ, ਇਹ ਮਰਯਾਦਾ ਪਹਾੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਕਃ ਕਰ੍ਕਟੋ ਨਾਮ ਭਿਲ੍ਲ ਆਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਰਾ ਨਾਮ ਸਾ ਜਘ੍ਨੇ ਪਤਿਪਂਚਕਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਲਾ 'ਕਰਕਟ' ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਬੜਾ ਕਠੋਰ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ 'ਜਰਾ' ਨਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੰਜ ਪਤੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਸਾ ਜਰਾ ਵਿषਸਂਯੁਕ੍ਤਂ षष੍ਠਂ ਕਰ੍ਕਟਕਂ ਤਦਾ । ਅਕਰੋਨ੍ਮੋਦਕਂ ਹਂਤੁਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ੍ਵਸੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਛੇਵਾਂ ਮਿਠਾ ਬਣਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਿਜਾਯਾ ਮੁਖਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭਿਲ੍ਲੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਬਾਲਾਂ ਤਾਂ ਹਂਤੁਮਾਰੇਭੇ ਕਰ੍ਕਟੋ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ
ਮਹਾਨ ਭਿਲਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਕੇਕੜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਖਙ੍ਗਪਾਣਿਰ੍ਯਦਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਸ ਭਿਲ੍ਲਪਃ । ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤੁ ਸਾ ਯਾਯਾਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਜਵਧੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਜਦ ਭਿਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਆਪਣਾ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਈ।
ਵਨਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਭੀਤਾ ਨਿਜਪ੍ਰਾਣਪਰੀਪ੍ਸਯਾ । ਤਾਮਨੁਦ੍ਰਵਤਾ ਤੇਨ ਕਰ੍ਕਟੇਨ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਦੌੜੀ; ਕੇਕੜਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਤ੍ਰ ਗੋਕਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਗृਹੀਤਾ ਖਙ੍ਗਪਾਣਿਨਾ । ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਖਙ੍ਗੇਨ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਜਲੇ ਵਪੁਃ
ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਗੋਕਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਿਜਸ੍ਥਾਨਮਗਾਚ੍ਚ ਸਃ । ਸਾ ਜਰਾ ਤਤ੍ਰ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਪਾਪਾਪਿ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਗਿਆ; ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ, ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਗਈ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਅਭਵਤ੍ਸਖੀ । ਅਹਂ ਕਥਿਤਵਾਨੇਤਤ੍ਤਵ ਗੋਕਰ੍ਣਵੈਭਵਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸਖੀ ਬਣੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਕਾਂਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਤੇ । ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਤਟਸ੍ਥਾਯਾਂ ਸ਼ਿਵਕਾਂਚ੍ਯਾਮਪਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸਥਿਤ ਸ਼ਿਵਕਾਂਚੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾਤਮਤਾ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਗਤਿਃ ਸਾ ਪਰਮਾ ਪੁਂਸਾਂ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਯਾ ਮਯੋਦਿਤਾ । ਅਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਭਕ੍ਤਰਾਜਤ੍ਵਂ ਲੇਭੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਤਾਤ੍ਵਿਕਮ੍ । ਅਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਆਰਾਧਯਾਮਃ ਸਤਤਂ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤਿਜ੍ਞਾਨਲਿਪ੍ਸਯਾ । ਅਤ੍ਰ ਬਾਣਾਸੁਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰਰਾਧ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਇੱਥੇ ਹੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਾਣਾ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਦ੍ਗੁਣਤ੍ਵਬੁਭੂषਯਾ । ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਗਣਤ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਨਿਜਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਗਣ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਗਣਪਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਪਾਲੋ ਬਭੂਵਹ । ਇਯਂ ਪੁਰੀ ਪੁਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸੀਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਨਗਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਿਵਾਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਅਸ੍ਯਾਮੇਕਂ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕਾਰਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਨਗਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਘਟਿਆ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈਕੁਂਠਾਪ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾਭਵਤ੍ । ਏਕਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਰਾਜਨ੍ ਹੇਰਂਬੋ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਇੱਕ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਵੈਕੁੰਠ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ—ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਧਰਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੇਰੰਬਾ ਸੀ।
ਕਾਯੇਨ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਰਤਃ ਸਦਾ । ਏਕਦਾ ਸ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਰ੍ਯਟਨ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵੇ ਰਾਜਨ੍ਸ਼ਿਵਕਾਂਚ੍ਯਾਮਿਹਾਗਤਃ । ਏਨਾਂ ਮਨੋਹਰਾਂ ਚੈਵ ਨ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵਕਾਂਚੀ ਆਇਆ; ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਇਸ ਮਨਮੋਹਣ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਤ੍ਯਾਜ ਪ੍ਰਾਣਾਨਸ੍ਯਾ ਜਲਾਂਤਰੇ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਇੱਥੇ ਹੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਲਿਆ।
ਨੀਤ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਮਚਲਂ ਚੇਲੁਸ੍ਤਦਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਅਥ ਮਧ੍ਯੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਗਣਾ ਵੈਕੁਂਠਤੋ ਹਰੇਃ
ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਹਿਲਾਇਆ; ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਜਥੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਬਲਾਤ੍ਸਮਾਦਾਤੁਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਦ੍ਯਤਾਃ । ਆਸੀਤ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਯੁਦ੍ਧਂ ਗਣਾਨਾਂ ਹਰਿਸ਼ਰ੍ਵਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵੈਕੇषਾਂ ਵਿਜਯੋ ਨ ਪਰਾਜਯਃ । ਤਤ੍ਰ ਵੈਕੁਂਠਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਾਗਤੋ ਗਰੁਡਾਸਨਃ
ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਨਾ ਹਾਰ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਆਇਆ।
ਕੈਲਾਸਾਦ੍ਵृषਭਾਰੂਢੋ ਮਹੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਕਧृਕ੍ । ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਹਸ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੌ
ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ ਮਹੇਸ਼ ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ; ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕੁਰਾਏ।
ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਮ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਭਸ੍ਯੇਵ ਗਣੈਃ ਕृਤਮ੍ । ਅਥ ਸ੍ਵੀਯਾਨ੍ਗਣਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ੈਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵਿ ਯੁਦ੍ਧਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਥਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਲੜਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਰੋਪ੍ਯਾਗਾਚ੍ਛਿਵਾਲਯਮ੍ । ਸ਼ਿਵੇਨ ਤਦ੍ਗਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਕੀਯੈਰਪਿ ਮਾਧਵਃ
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਧਵ ਆਪਣੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਏ।