ਮਯਾਨृਤਂ ਵਚੋਭੀਤ੍ਯਾ ਕਥਿਤਂ ਨ ਗੁਰੁਦ੍ਰੁਹਾ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮੋਪਰਿ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਸ਼ਿਰੋਮਣੇ
"ਮੈਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਤਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ।"
ਤਦਾਨੁਗ੍ਰਹਮਾਧਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਾਞ੍ਛੁਚਿਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਹੁਤਭੁਜਂ ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਨਿਤਾਪਸਃ
ਫਿਰ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇਂਗਾ।"
ਗਰ੍ਭਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਃ ਸੁਮਂਗਲਃ
ਉਹ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਦਰਭਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ, ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ ਡਿੱਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਚ੍ਯਵਨਾਚ੍ਚ੍ਯਵਨਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ ਸ ਵਵृਧੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦਿਂਦੁਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਉਸਨੂੰ 'ਚ੍ਯਵਨ' ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣੀ ਪੱਖ ਵਿਚ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ ਜਗਾਮ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਰੇਵਾਂ ਲੋਕੈਕਪਾਵਨੀਮ੍ । ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਮਹਾਨ੍ । ਅਂਸਯੋਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ ਜਾਤੌ ਵਲ੍ਮੀਕੋਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤੌ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦੋ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਗ ਆਏ, ਜੋ ਦੀਮਕ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮृਗਾ ਆਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਂਗੇ ਕਂਡੂਂ ਵਿਦਧੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਦੁਰ੍ਵਾਰਤਪਸਾਵृਤਃ
ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਿਰਣ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੁਰਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨੁਰੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਯਯੌ ਰੇਵਾਂ ਮਹਾਬਲਸਮਾਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਨੁ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਰੇਵਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਦਾਨਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਚਰਂਤੀ ਸਾ ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਇਤਸ੍ਤਤਃ । ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਰਮ੍ਯਾ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਭੂषਣਾ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਮਹਾਤਰੁਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਨਿਮੇषੋਨ੍ਮੇषਰਹਿਤਂ ਤੇਜਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਸੋਹਣੇ ਦੀਮਕ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵੇਖਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਲਾਕਾਭਿਰਤੁਦਦ੍ਰੁਧਿਰਂ ਸ੍ਰਵਤ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂਗਜਾ ਖੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤ੍ਯਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਜਨਨ੍ਯੈ ਤਥਾ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਘੇਨ ਵਿਪ੍ਲੁਤਾ । ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਭਯਾਤੁਰਾ
ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕੀ, ਨਾ ਪਿਉ ਨੂੰ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਡਰੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਦਾ ਭੂਸ਼੍ਚਲਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦਿਵਸ਼੍ਚੋਲ੍ਕਾ ਪਪਾਤ ਹ । ਧੂਮ੍ਰਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵੇषਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਹਿੱਲ ਗਈ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਧੂੰਆਂ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਕਰ ਵਿਚ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਯਾ ਨष੍ਟਾ ਹਸ੍ਤਿਨੋ ਬਹਵੋ ਮृਤਾਃ । ਧਨਂ ਨष੍ਟਂ ਰਤ੍ਨਯੁਤਂ ਕਲਹੋਭੂਨ੍ਮਿਥਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਕਈ ਹਾਥੀ ਮਰ ਗਏ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਝਗੜੇ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਨृਪੋ ਭੀਤਃ ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ । ਜਨਾਨਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੇਨਾਪਿ ਮੁਨਯੇ ਤ੍ਵਪਰਾਧਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ?"
ਪਾਰਂਪਰ੍ਯੇਣ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯਯੌ ਸੁਦੁਃਖਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਪਰਾਏ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਂ ਵੈ ਤਪੋਨਿਧਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾਯੁਤਮ੍ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।"
ਤਸ੍ਮੈ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਾਦਾਯਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਪਾਤਾਦ੍ਯਮਵੇਹਿ ਤਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।"
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫੋਟਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਬਹੁਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਜਾਨਤੀ ਤ੍ਵਾਮੁਵਾਚ ਨ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਅੱਖ ਫਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਿਆ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਯਂ ਮਹਾਭੂਪ ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਯਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਤਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਾਤਸ਼ਮਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਾਕ੍ਸ਼ੁष ਆਤ੍ਮਜਾਮ੍ । ਦਦੌ ਕੁਲਵਯੋਰੂਪ ਸ਼ੀਲਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਜੋ ਵਧੀਆ ਕੁਲ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤਾ ਯਦਾ ਨृਪੇਣੇਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ । ਤਦੋਤ੍ਪਾਤਾਃ ਸ਼ਮਂ ਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਰੁषੋਦ੍ਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਕੰਵਾਰੀ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਠੰਢੇ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਮੁਨੀ ਉੱਠ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਮੁਨਯੇ ਤਪਸਾਂਨਿਧੇ । ਪ੍ਰਾਪ ਸ੍ਵਾਂ ਨਗਰੀਂ ਭੂਯੋ ਦੁਃਖਿਤੋऽਯਂ ਦਯਾਯੁਤਃ
ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਤਪਵਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਚਿਂਤ੍ਯਂ ਤਪੋਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਤਪੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਵਂਦਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਅਚਿੰਤਣਯੋਗ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਅਹੋ ਪਸ਼੍ਯਤ ਯੋਗਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮੇ । ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਮਚੀਕਰਤ੍
'ਵਾਹ! ਵੇਖੋ, ਇਸ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਚ ਜੋਗ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਕਮਾਲ ਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਵਿਮਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।'
ਕ੍ਵ ਭੋਗਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਤੀ ਮੁਨੀਨਾਮਮਲਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਕ੍ਵ ਤਪੋਬਲਹੀਨਾਨਾਂ ਭੋਗੇਚ੍ਛਾ ਮਨੁਜਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੋਗ ਵਾਸਤੇ ਇੱਛਾ ਕਿੱਥੇ?
ਇਤਿ ਸ੍ਵਗਤਮਾਸ਼ਂਸਞ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸੁਖਸਂਭੋਗਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ, ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਹਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਯੋष੍ਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਨਦ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਜਲਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਯਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਾਯੁਵੇਗਗਤਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਯੋਧਾਸ੍ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਸ੍ਤਦਾ । ਹਸ੍ਤਿਭਿਃ ਪਤ੍ਤਿਭਿਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਥੈਃ ਕੇਚਨ ਵਾਜਿਭਿਃ
ਉਸਦੇ ਨਿਕਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿਪਾਹੀ ਪਿੱਛੋਂ ਚਲੇ—ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਪੈਦਲ, ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ।