ਤਦਾ ਮਖਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਮਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਬਲੀ । ਆਗਤ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਜਗਾਦੇਦਂ ਮਹਾਭਯਕਰਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯੱਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਦਮਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਮੁਨਿਬਂਧੁਃ ਸ ਕੁਤ੍ਰ ਤਨ੍ਮਹਿਲਾਨਘਾ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਰੋषਸਮਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ: ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦਾਹੁਤਵਹੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਦ੍ਭਯਮਾਗਤਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਜ੍ਜਾਯਾਮਂਤਰ੍ਵਤ੍ਨੀਮਨਿਂਦਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਿਸ਼ੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਹਾਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਰੁਦਂਤੀਂ ਕੁਰਰੀਮਿਵ । ਭृਗੋ ਰਕ੍ਸ਼ਪਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਨਾਥ ਤਪੋਨਿਧੇ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਕੁਰਰੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਦੀ: ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ!
ਏਵਂ ਵਦਂਤੀਮਾਰ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਰਗਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਦੁष੍ਟੋ ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਬੋਧਯਨ੍ਸ ਭृਗੋਃ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਫੜ ਕੇ, ਮੰਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਮਹਾਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਚੋਦਰਮਧ੍ਯਤਃ । ਪਪਾਤ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨੇਤ੍ਰੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਇਵਾਂਗਜਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਮਾ ਵ੍ਰਜਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮੀ ਭਵ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਨ ਹਿ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਧਿਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਜਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਰਾਖ ਹੋ ਜਾ! ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਦੇ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪਪਾਤਾਸ਼ੁ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਕਲੇਵਰਃ । ਮਾਤਾ ਤਦਾਰ੍ਭਕਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਨ੍ਮਨਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭृਗੁਰ੍ਵਹ੍ਨਿਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੋਪਸਮਾਕੁਲਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਦੁष੍ਟਾਰਿਸੂਚਕ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਜਾ।"
ਤਦਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹਾਂਘ੍ਰ੍ਯਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਃ । ਕੁਰੁ ਮੇऽਨੁਗ੍ਰਹਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕृਪਾਰ੍ਣਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਮਾਲਕ।"
ਮਯਾਨृਤਂ ਵਚੋਭੀਤ੍ਯਾ ਕਥਿਤਂ ਨ ਗੁਰੁਦ੍ਰੁਹਾ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮੋਪਰਿ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਸ਼ਿਰੋਮਣੇ
"ਮੈਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਤਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ।"
ਤਦਾਨੁਗ੍ਰਹਮਾਧਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਾਞ੍ਛੁਚਿਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਹੁਤਭੁਜਂ ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਨਿਤਾਪਸਃ
ਫਿਰ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇਂਗਾ।"
ਗਰ੍ਭਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਃ ਸੁਮਂਗਲਃ
ਉਹ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਦਰਭਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ, ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ ਡਿੱਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਚ੍ਯਵਨਾਚ੍ਚ੍ਯਵਨਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ ਸ ਵਵृਧੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦਿਂਦੁਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਉਸਨੂੰ 'ਚ੍ਯਵਨ' ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣੀ ਪੱਖ ਵਿਚ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ ਜਗਾਮ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਰੇਵਾਂ ਲੋਕੈਕਪਾਵਨੀਮ੍ । ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਮਹਾਨ੍ । ਅਂਸਯੋਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ ਜਾਤੌ ਵਲ੍ਮੀਕੋਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤੌ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦੋ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਗ ਆਏ, ਜੋ ਦੀਮਕ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮृਗਾ ਆਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਂਗੇ ਕਂਡੂਂ ਵਿਦਧੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਦੁਰ੍ਵਾਰਤਪਸਾਵृਤਃ
ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਿਰਣ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੁਰਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨੁਰੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਯਯੌ ਰੇਵਾਂ ਮਹਾਬਲਸਮਾਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਨੁ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਰੇਵਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਦਾਨਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਚਰਂਤੀ ਸਾ ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਇਤਸ੍ਤਤਃ । ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਰਮ੍ਯਾ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਭੂषਣਾ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਮਹਾਤਰੁਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਨਿਮੇषੋਨ੍ਮੇषਰਹਿਤਂ ਤੇਜਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਸੋਹਣੇ ਦੀਮਕ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵੇਖਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਲਾਕਾਭਿਰਤੁਦਦ੍ਰੁਧਿਰਂ ਸ੍ਰਵਤ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂਗਜਾ ਖੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤ੍ਯਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਜਨਨ੍ਯੈ ਤਥਾ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਘੇਨ ਵਿਪ੍ਲੁਤਾ । ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਭਯਾਤੁਰਾ
ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕੀ, ਨਾ ਪਿਉ ਨੂੰ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਡਰੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਦਾ ਭੂਸ਼੍ਚਲਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦਿਵਸ਼੍ਚੋਲ੍ਕਾ ਪਪਾਤ ਹ । ਧੂਮ੍ਰਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵੇषਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਹਿੱਲ ਗਈ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਧੂੰਆਂ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਕਰ ਵਿਚ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਯਾ ਨष੍ਟਾ ਹਸ੍ਤਿਨੋ ਬਹਵੋ ਮृਤਾਃ । ਧਨਂ ਨष੍ਟਂ ਰਤ੍ਨਯੁਤਂ ਕਲਹੋਭੂਨ੍ਮਿਥਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਕਈ ਹਾਥੀ ਮਰ ਗਏ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਝਗੜੇ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਨृਪੋ ਭੀਤਃ ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ । ਜਨਾਨਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੇਨਾਪਿ ਮੁਨਯੇ ਤ੍ਵਪਰਾਧਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ?"
ਪਾਰਂਪਰ੍ਯੇਣ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯਯੌ ਸੁਦੁਃਖਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਪਰਾਏ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਂ ਵੈ ਤਪੋਨਿਧਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾਯੁਤਮ੍ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।"
ਤਸ੍ਮੈ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਾਦਾਯਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਪਾਤਾਦ੍ਯਮਵੇਹਿ ਤਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।"
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫੋਟਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਬਹੁਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਜਾਨਤੀ ਤ੍ਵਾਮੁਵਾਚ ਨ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਅੱਖ ਫਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਿਆ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।