ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕੈਲਾਸਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯੇਣ ਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਇਕ ਪਲ ਚਿੰਤਨ ਕਰ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਂਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਭਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਮਃ ਸ੍ਥੂਲਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਬਹੁਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਮੁਖੇਨੋਕ੍ਤਾਂ ਵਾਣੀਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ
'ਮੋਟੇ ਤੇ ਸੁਖਮ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਜਦ ਸਾਰੇ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ—
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਂਦਿਨਂ ਦੇਵਾ ਨਾਨਯੇਤਿ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਆਹੂਤਾ ਨਂਦਿਨਾ ਚ ਤੇ
ਉਹ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਣ, ਕੋਈ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੇ।' ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਂਤਃਪੁਰੇ ਦੇਵਾ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗਤ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਣਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤਂ ਮੋਦਸ਼ਾਲਿਭਿਃ । ਨਗ੍ਨੈਰ੍ਵਿਰੂਪੈਃ ਕੁਟਿਲੈਰ੍ਧੂਸਰੈਰ੍ਵਿਕਟੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗਣ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨੰਗੇ, ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ, ਕੁਝ ਟੇਢੇ, ਕੁਝ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਵਸ੍ਥਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੋ।'
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ । ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਵਿਧੇਹਿ ਭੋਃ
'ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ, ਤੂੰ ਸਰਨ ਆਏਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਵ ਕਰ।'
ਸੋऽਪਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਨ੍ਯਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਜਗਾਮ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਉਹ ਦਇਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੁਰੋਰਗਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਜਯ ਮਾਧਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਯ ਭਕ੍ਤਜਨਾਰ੍ਤਿਹਨ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸੱਪ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਜੈ ਹੋ ਮਾਧਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!'
ਵਿਲੋਕਯ ਮਹਾਦੇਵ ਲੋਕਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਸੇਵਕਾਨ੍ । ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਜਗਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰ੍ਵਪੁਰੋਗਮਾਃ
'ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ।' ਇਉਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਰਵਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਰਾਧਿਨਾਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਰ੍ਤਿਂ ਪਰਿਚਿਂਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ । ਜਗਾਦ ਦੇਵਾਞ੍ਜਲਦੋਚ੍ਚਯਾ ਗਿਰਾ ਦੁਃਖਂ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਨਯਨ੍ਨਿਵ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਬਦਲੀ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਰ੍ਵੇਂਦ੍ਰ ਪੁਰੋਗਮਾਮਰਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਵਾਚਂ ਭਵਤਾਂ ਹਿਤੇਰਤਾਮ੍ । ਜਾਨੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਕृਤਂ ਭਯਂ ਵਸ੍ਤਨ੍ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕृਤਾਵਤਾਰਃ
'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਰਵਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਅਮਰ ਜੀਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਹੀ ਇਹ ਡਰ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਪੁਰੀ ਤ੍ਵਯੋਧ੍ਯਾ ਰਵਿਵਂਸ਼ਜਾਤੈਰ੍ਨृਪੈਰ੍ਮਹਾਦਾਨਮਖਾਦਿਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯੈਃ । ਪ੍ਰਪਾਲਿਤਾ ਭੂਤਲਮਂਡਨੀਯਾ ਵਿਰਾਜਤੇ ਰਾਜਤਭੂਮਿਭਾਗੈਃ
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਅਯੋਧਿਆ ਨਗਰੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਯੱਗ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਨਗਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਜਾ ਨਿਰਪਤ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪਾਲਯਤ੍ਯਧੁਨਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਿਕ੍ਚਕ੍ਰਜਯਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਵਂਦ੍ਯਾਦृष੍ਯਸ਼ृਂਗਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਨਾ ਯਜ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਭੋਃ ਸੁਰਾਃ । ਪਤ੍ਨੀषੁ ਤਿਸृषੁ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਧਾਪਿ ਭਵਤ੍ਕृਤੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗਿਆ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ।
ਰਾਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਭਰਤਾਖ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਰਾਵਣੋਦ੍ਧਾਰਂ ਸਮੂਲ ਬਲਵਾਹਨਮ੍
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਭਰਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।
ਭਵਂਤੋऽਪਿ ਸ੍ਵਕੈਰਂਸ਼ੈਰਵਤੀਰ੍ਯ ਚਰਂਤ੍ਵਿਹ । ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਿੱਛ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਓ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਫਿਰੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮਾਸ਼ੁ ਨਭਸੀਰਿਤਵਾਙ੍ਮੁਨੇ । ਦੇਵਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗਦਿਤਂ ਯਾਦृਗ੍ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਧੀਮਤਾ । ਸ੍ਵੈਃਸ੍ਵੈਰਂਸ਼ੈਰ੍ਮਹੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰੂਪਿਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਮਝਦਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਓਹੀ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਰਿੱਛ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਭਰ ਗਏ।
ਯੋऽਸੌ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਃ । ਸਤ੍ਵਮੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਭਗਵਾਨ੍ਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਭਰਤੋऽਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਾਵਕਾਂਸ਼ਾਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਜਨਿਤਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਇਹ ਭਰਤ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਹਨ। ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜੰਮਿਆ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਾਨੁਬਂਧੇਨ ਜਾਨਕੀਂ ਹृਤਵਾਨ੍ਪੁਨਃ । ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਹਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਜਾਤਿਮਾਨ੍
ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸਸ ਜਾਤ ਦਾ ਦੈਤ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਕਂਟਕਃ । ਪਾਤਿਤਃ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸੁਖਮਾਪਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਕ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁੱਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮੁਨੀਨਾਂ ਤਾਪਸਂ ਬਲਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸੁਸਂਹਿਤਾਃ
ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜ੍ਞਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍ । ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਞ੍ਜਗਦ੍ਯੋਨੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ — ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ — ਸੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੂਲ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਮਤ੍ਯਨੁਸਾਰਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ — ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਨਾਸ ਤੱਕ, ਜਿੰਨਾ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਇਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦਿਤਿਜੇਂਦ੍ਰ ਕੁਲਾਨੁਕਾਰਿਵਾਰ੍ਤਾਂ ਮਹਾਪੁਰੁष ਈਸ਼੍ਵਰਈਸ਼ਿਤਾ ਚ । ਸਂਰੁਦ੍ਧਬਾष੍ਪਗਲਦਸ਼੍ਰੁਮੁਖਾਰਵਿਂਦੋ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਸਦਸਿ ਪ੍ਰਥਿਤਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਭ ਅੱਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਸ੍ਵਾਗਤਸਂਤੁष੍ਟਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਮਿਪਃ । ਰਘੁਨਾਥਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ ਅਤੇ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।