ਜਗਨ੍ਨੇਤ੍ਰਸੁਰਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਹਰ ਮੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਮਹਤ੍ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮਾਫ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੀਤਯਾ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗ੍ਯਾ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋऽਟਵੀਂ ਗਤਃ । ਯਾ ਸੀਤਾ ਪੁष੍ਪਪਰ੍ਯਂਕੇ ਵृਂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਿਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਸਨ, ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪਰੀਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਯਾ ਸੀਤਾ ਰਵਿਸਂਤਾਪਂ ਕਦਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ ਨੋ ਸਤੀ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਜਾਨਕੀ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯਹੋ
ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਹੀ, ਉਹੀ ਜਾਨਕੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ, ਹਾਏ।
ਯਾ ਸੀਤਾ ਰਾਜਵृਂਦੈਸ਼੍ਚ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨਯਨੈਃ ਕਦਾ । ਸਾ ਸੀਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਕਿਰਾਤੈਃ ਕਾਲਰੂਪਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ-ਮਹਾਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਸੀਤਾ ਹੁਣ ਜੰਗਲੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾ ਸੀਤਾ ਮਧੁਰਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਂ ਭੋਜਿਤਾ ਨ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸਾ ਸੀਤਾਦ੍ਯ ਵਨਸ੍ਥਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਯਹੋ
ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਕਦੇ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਉਹੀ ਸੀਤਾ ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਾਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਨ੍ਵਹਂ ਸੂਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਵਦਤ੍ਯਦਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਭਰਤੋ ਰਾਮਵਲ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਸਵੇਰ, ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਰਾਮ ਪਿਆਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਭਰਤ ਇਹੀ ਕਰਦੇ।
ਯਸ਼੍ਚੋਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਮਦੁਃਖਸੁਖੈਰ੍ਬੁਧੈਃ । ਨੀਤਿਜ੍ਞੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪੁਣੈਰਿਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸਮਾਨ ਤੇ ਨੀਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਭਗਂ ਮਾਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਮੇऽਗ੍ਰਜੋ ਰਾਮੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਸੀਦਤਿ
ਹੇ ਮੰਤਰੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਕismet ਮੰਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਆਦਮੀ ਆਖਦੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਭਗਸ੍ਯ ਮਮ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਃ ਪਾਪਮਾਰ੍ਜਨਮਾਦਰਾਤ੍ । ਕਰੋਮਿ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਂਘ੍ਰਿਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਣਃ
ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫੀ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਮੰਤ।
ਧਨ੍ਯਾ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਸੁਤਰਾਂ ਵੀਰਸੂਃ ਸ੍ਵਪਤਿਪ੍ਰਿਯਾ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਨੂਜੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਸੇਵਤੇऽਨ੍ਵਹਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਮੀਤਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਗ੍ਰਾਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨੂਨਂ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ । ਵਿਲਾਪਂ ਪ੍ਰਕਰੋਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤਂ ਗ੍ਰਾਮਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਭਰਤ, ਜੋ ਭਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਪਿੰਡ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਅਥੋਗ੍ਰਂ ਸ ਤਪੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਚਕਾਰ ਭਾਨੁਮਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨੂਰ੍ਧ੍ਵਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤਪ ਕਰੀ, ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕੁਂਭਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ । ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਚਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਬੜੀ ਔਖੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਦਿ ਮੁਕੁਟੈਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼ ਆਦਿ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਦੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸੁਮਹਦ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਵਪੁਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਮ੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਦਾ ਸਂਤਾਪਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਨਦੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਤਤੋ ਨੀਤਂ ਲਂਕਾ ਚ ਨਗਰੀ ਹਠਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ।
ਭੁਵਨਂ ਤਾਪਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵੋ ਗਤਾਃ । ਹਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕੁਲਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਮੂਲਕृਂਤਨਃ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮੂਲੋਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਯਯੁਃ । ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਗ੍ਭਿਰਰ੍ਥ੍ਯਾਭਿਰਾਦृਤਾਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕਿਂਕਰੋਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਤੋ ਨਿਵੇਦਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਿਬੁਧਾਃ ਪੁਰਃ । ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਾਚ੍ਚ ਸਂਕष੍ਟਂ ਤਥਾ ਨਿਜਪਰਾਭਵਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦਸਿਆ ਕਿ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕੈਲਾਸਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯੇਣ ਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਇਕ ਪਲ ਚਿੰਤਨ ਕਰ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਂਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਭਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਮਃ ਸ੍ਥੂਲਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਬਹੁਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਮੁਖੇਨੋਕ੍ਤਾਂ ਵਾਣੀਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ
'ਮੋਟੇ ਤੇ ਸੁਖਮ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਜਦ ਸਾਰੇ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ—
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਂਦਿਨਂ ਦੇਵਾ ਨਾਨਯੇਤਿ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਆਹੂਤਾ ਨਂਦਿਨਾ ਚ ਤੇ
ਉਹ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਣ, ਕੋਈ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੇ।' ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਂਤਃਪੁਰੇ ਦੇਵਾ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗਤ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਣਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤਂ ਮੋਦਸ਼ਾਲਿਭਿਃ । ਨਗ੍ਨੈਰ੍ਵਿਰੂਪੈਃ ਕੁਟਿਲੈਰ੍ਧੂਸਰੈਰ੍ਵਿਕਟੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗਣ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨੰਗੇ, ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ, ਕੁਝ ਟੇਢੇ, ਕੁਝ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਵਸ੍ਥਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੋ।'
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ । ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਵਿਧੇਹਿ ਭੋਃ
'ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ, ਤੂੰ ਸਰਨ ਆਏਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਵ ਕਰ।'
ਸੋऽਪਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਨ੍ਯਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਜਗਾਮ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਉਹ ਦਇਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੁਰੋਰਗਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਜਯ ਮਾਧਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਯ ਭਕ੍ਤਜਨਾਰ੍ਤਿਹਨ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸੱਪ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਜੈ ਹੋ ਮਾਧਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!'