ਲਂਕਾਂ ਸ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬਹੁਧਾ ਭਗ੍ਨਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਸ਼ੋਕਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸੀਤਾਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਮੂਰ੍ਚ੍ਛ ਹ
ਉਹ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੀਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍ਕੋਰਕੈਰ੍ਯੁਤਾਨ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਮृਤਾਭਿਰ੍ਹਨੁਮਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਓਹੋ ਰੱਖਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮਰੀ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੇਵੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸ੍ਵੀਯਸ੍ਵੀਯਵਿਮਾਨਕੈਃ
ਇੰਝ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਨਾਲ ਸਨ।
ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਾਞ੍ਛृਣ੍ਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਸੁਖਾਵਹਾਨ੍ । ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਨृਤ੍ਯੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਡੰਕੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਸੀਤਾਯੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਂਤਿ ਚ । ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੀਰਥ, ਆਸ਼ਰਮ, ਮੁਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਵਿਖਾਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਕृਤਾਵਾਸਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਮੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਰਾਮੋऽਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਸ੍ਵਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਨਂਦਿਗ੍ਰਾਮਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਇੰਝ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਪਿੰਡ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਭਰਤੋ ਰਾਜਾ ਪਾਲਯਨ੍ਧਰ੍ਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਿਯੋਗਜਨਿਤਂ ਦੁਃਖਚਿਹ੍ਨਂ ਵਹਨ੍ਬਹੁ
ਉਥੇ ਭਰਤ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਰਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਰ੍ਤਸ਼ਾਯੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਸਂਯੁਤਃ । ਕृਸ਼ਾਂਗਯष੍ਟਿਰ੍ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਾਮਕਥਾਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜਟਾ ਤੇ ਛਾਲ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕਾ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਰਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਵਾਨ੍ਨਮਪਿ ਨੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਜਲਂ ਪਿਬਤਿ ਨੋ ਮੁਹੁਃ । ਉਦ੍ਯਂਤਂ ਸਵਿਤਾਰਂ ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਚ
ਉਹ ਜੌਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਜਗਨ੍ਨੇਤ੍ਰਸੁਰਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਹਰ ਮੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਮਹਤ੍ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮਾਫ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੀਤਯਾ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗ੍ਯਾ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋऽਟਵੀਂ ਗਤਃ । ਯਾ ਸੀਤਾ ਪੁष੍ਪਪਰ੍ਯਂਕੇ ਵृਂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਿਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਸਨ, ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪਰੀਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਯਾ ਸੀਤਾ ਰਵਿਸਂਤਾਪਂ ਕਦਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ ਨੋ ਸਤੀ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਜਾਨਕੀ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯਹੋ
ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਹੀ, ਉਹੀ ਜਾਨਕੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ, ਹਾਏ।
ਯਾ ਸੀਤਾ ਰਾਜਵृਂਦੈਸ਼੍ਚ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨਯਨੈਃ ਕਦਾ । ਸਾ ਸੀਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਕਿਰਾਤੈਃ ਕਾਲਰੂਪਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ-ਮਹਾਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਸੀਤਾ ਹੁਣ ਜੰਗਲੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾ ਸੀਤਾ ਮਧੁਰਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਂ ਭੋਜਿਤਾ ਨ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸਾ ਸੀਤਾਦ੍ਯ ਵਨਸ੍ਥਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਯਹੋ
ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਕਦੇ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਉਹੀ ਸੀਤਾ ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਾਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਨ੍ਵਹਂ ਸੂਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਵਦਤ੍ਯਦਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਭਰਤੋ ਰਾਮਵਲ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਸਵੇਰ, ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਰਾਮ ਪਿਆਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਭਰਤ ਇਹੀ ਕਰਦੇ।
ਯਸ਼੍ਚੋਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਮਦੁਃਖਸੁਖੈਰ੍ਬੁਧੈਃ । ਨੀਤਿਜ੍ਞੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪੁਣੈਰਿਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸਮਾਨ ਤੇ ਨੀਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਭਗਂ ਮਾਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍ । ਮਦਰ੍ਥੇ ਮੇऽਗ੍ਰਜੋ ਰਾਮੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਸੀਦਤਿ
ਹੇ ਮੰਤਰੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਕismet ਮੰਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਆਦਮੀ ਆਖਦੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਭਗਸ੍ਯ ਮਮ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਃ ਪਾਪਮਾਰ੍ਜਨਮਾਦਰਾਤ੍ । ਕਰੋਮਿ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਂਘ੍ਰਿਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਣਃ
ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫੀ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਮੰਤ।
ਧਨ੍ਯਾ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਸੁਤਰਾਂ ਵੀਰਸੂਃ ਸ੍ਵਪਤਿਪ੍ਰਿਯਾ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਨੂਜੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਸੇਵਤੇऽਨ੍ਵਹਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਮੀਤਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਗ੍ਰਾਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨੂਨਂ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ । ਵਿਲਾਪਂ ਪ੍ਰਕਰੋਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤਂ ਗ੍ਰਾਮਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਭਰਤ, ਜੋ ਭਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਪਿੰਡ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਅਥੋਗ੍ਰਂ ਸ ਤਪੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਚਕਾਰ ਭਾਨੁਮਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨੂਰ੍ਧ੍ਵਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤਪ ਕਰੀ, ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕੁਂਭਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ । ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਚਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਬੜੀ ਔਖੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਦਿ ਮੁਕੁਟੈਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼ ਆਦਿ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਦੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸੁਮਹਦ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਵਪੁਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਮ੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਦਾ ਸਂਤਾਪਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਨਦੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਤਤੋ ਨੀਤਂ ਲਂਕਾ ਚ ਨਗਰੀ ਹਠਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ।
ਭੁਵਨਂ ਤਾਪਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵੋ ਗਤਾਃ । ਹਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕੁਲਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਮੂਲਕृਂਤਨਃ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮੂਲੋਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਯਯੁਃ । ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਗ੍ਭਿਰਰ੍ਥ੍ਯਾਭਿਰਾਦृਤਾਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕਿਂਕਰੋਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਤੋ ਨਿਵੇਦਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਿਬੁਧਾਃ ਪੁਰਃ । ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਾਚ੍ਚ ਸਂਕष੍ਟਂ ਤਥਾ ਨਿਜਪਰਾਭਵਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦਸਿਆ ਕਿ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।