ਧੇਨੂਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਨੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਫਲ ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੰਨ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਖਂਡਨਾਨ੍ਮੂਢੋ ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਯਾਵਤ੍ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਵਚਨ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋऽਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮ ਚਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧਨਸ੍ਯ ਨਿਕੇਤਨੇ । ਅਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਹੀਨਃ ਸ੍ਯਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰੋਟੀ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ਪਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਾਵਦ੍ਦਹਤਿ ਵੈ ਗਾਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਂਸ਼ੋ ਨ ਲੁਪ੍ਯਤੇ
ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।
ਮਿਥ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਪਥੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕਿਮਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰਯਂ ਮਿਥ੍ਯਯਾ ਕਿਮੁ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਜੋ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਯੇ ਚਿਰਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਰਮਾਲ ਲੈ ਕੇ ਸੱਤ ਬੰਦੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਜ੍ਜਨ੍ਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੁष੍ਠੀ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ । ਸਤ੍ਯੇਨੈਵਂ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਅਨृਤੇ ਵੈ ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੋੜੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਕਰਕੇ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਝੂਠ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ?
ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕਰਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਚਨਸ੍ਯ ਚ ਪਾਲਨਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਚ ਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਤਕਲੀਫ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨਿਰਯਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਉਦ੍ਧਾਰਂ ਕੋਟਿਪੁਰੁषੈਰ੍ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਉਹ ਆਪ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਛੁਟਦਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਪੁਰਾ ਕਸ੍ਯ ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਨਾਤ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯ ਮੁਨੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਦਰਾਤ੍
ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਰੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾਸੀਦ੍ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਬਹ੍ਵਾਸ਼ੀ ਪृਥੁਲਾਂਗਸ਼੍ਚ ਬਹੁਵਕ੍ਤਾਤਿਸੁਂਦਰਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਮੋਟੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਧਨਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ਸਭ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਜਨਪ੍ਰਿਯਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਪੂਜਕਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਤੁ
ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਦਰਯੋਗ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਕਃ ਸਦਾ । ਵਾਚਾਂ ਗੁਰੁਜਨਾਨਾਂ ਚ ਪਾਲਕੋ ਹਰਿਸੇਵਕਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਸੁਂਦਰੋ ਗੇਹਂ ਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਛਦ੍ਮਨਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਧृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਵੈ ਤਰੁਣਃ ਸੁਧੀਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਉਸ ਚਮਾਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਧੀਰ ਮਮ ਜਾਯਾ ਮृਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਯਾਦ੍ਯਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਮਰ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਦੱਸ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ।
ਵਿਵਾਹਂ ਯੋ ਜਨਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕਿਂ ਚ ਦਾਨੈਃ ਕਿਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥੈਃ ਕਿਂ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵ੍ਰਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਫੇਰ ਦਾਨ, ਤੀਰਥ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਸੌ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਬਾਲਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਕਨ੍ਯਕਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਹੈ।
ਯਦਿਚ੍ਛਾ ਤੇ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਨਯ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਹਸ੍ਤਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਨਹਿ
ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰਮ੍ । ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਚਮਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਵਿਲਂਬੇ ਬਹੁਵਿਘ੍ਨਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਦੇਰੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮ ਉਵਾਚ। ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਃ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਕਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਧੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਾੜਾ ਆਦਮੀ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕृष੍ਣਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਚਾਹੂਯਾਕਥਯਨ੍ਮੁਨੇ । ਪੁਰੋਹਿਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਂਵਿਦਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕਥਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਤੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਯ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਅਜ੍ਞਾਤਾਯਾਕੁਲੀਨਾਯ ਨ ਦਦਸ੍ਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਇਕ ਸ਼ੂਦਰ, ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਕੁਲ-ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਐਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨਾ ਦੇ।
ਊਚੁਸ੍ਤਜ੍ਜਾਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਨਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਧਨ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਚਨਂ ਤਾਤ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮ
ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਪਿਓ ਆਦਿਕ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮ।
ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕੁਲਂ ਯਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਗੋਤ੍ਰਧਨਂ ਤਥਾ । ਸ਼ੀਲਂ ਵਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਨ ਚ ਦੀਯਤੇ
ਜਿਸਦਾ ਕੁਲ, ਦੇਸ, ਗੋਤ, ਦੌਲਤ, ਸੁਭਾਉ ਤੇ ਉਮਰ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਐਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸ ਉਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਤ੍ਤਂ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦਨ੍ਯਥਾਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵੇਤਿ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਮਦ੍ਭੁਤਂ ਯਯੁਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧੀ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਚਾਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਚਾਨਕ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਧਨ੍ਯਂ ਤੇ ਚ ਕੁਲਂ ਧਰ੍ਮੋਧਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਜਨਨੀ ਪਿਤਾ । ਧਨ੍ਯਂ ਤੇ ਵਚਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਂ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਧੰਨ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਧੰਨ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਧੰਨ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਧੰਨ ਹੈ।