ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਖਲੁ । ਪਾਪਜਾਲਂ ਤੁ ਤੇ ਹਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਵਾਚਕਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ । ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਰ੍ਮੁਨੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗਉ, ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨਿ।
ਕਾਂਸ੍ਯੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਲਪਾਤ੍ਰਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਰ੍ਣਕੁਂਡਲਕਂ ਚੈਵ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਤਲ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਸਨਂ ਤੁ ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਂ ਤਪੋਧਨ । ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦਾਨਂ ਹੀਨਫਲਂ ਯਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸਨ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਘੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਂ ਵਾਚਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਂ ਤੁ ਚਂਦਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਫੁੱਲ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇਵੇ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰਿਮਂਦਿਰਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਚ ਯੇ । ਤੇषਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਲਿਂਪੇਤ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋऽਰ੍ਚਨਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਰੀ ਪੁਸਤਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਲਿਖ ਲਵੇ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਮੂਲਕਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਨੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਖਂਡਨੇ ਕਿਂ ਚ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਚਨ ਤੋੜਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਅਨृਤੇ ਸ਼ਪਥੇ ਕਿਂ ਵਾ ਸਤ੍ਯੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਵੇਨ੍ਮੁਨੇ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਿਂਕਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਪਾਰ੍ਣਵ
ਹੇ ਮੂਹਤਸਦਕ, ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੀ ਜਾਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਸਹਾਇਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਥਯਾਮਿ ਸਮੂਲਤਃ । ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮਗ੍ਰ੍ਯੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਧੇਨੂਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਨੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਫਲ ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੰਨ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਖਂਡਨਾਨ੍ਮੂਢੋ ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਯਾਵਤ੍ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਵਚਨ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋऽਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮ ਚਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧਨਸ੍ਯ ਨਿਕੇਤਨੇ । ਅਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਹੀਨਃ ਸ੍ਯਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰੋਟੀ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ਪਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਾਵਦ੍ਦਹਤਿ ਵੈ ਗਾਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਂਸ਼ੋ ਨ ਲੁਪ੍ਯਤੇ
ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।
ਮਿਥ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਪਥੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕਿਮਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰਯਂ ਮਿਥ੍ਯਯਾ ਕਿਮੁ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਜੋ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਯੇ ਚਿਰਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਰਮਾਲ ਲੈ ਕੇ ਸੱਤ ਬੰਦੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਜ੍ਜਨ੍ਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੁष੍ਠੀ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ । ਸਤ੍ਯੇਨੈਵਂ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਅਨृਤੇ ਵੈ ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੋੜੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਕਰਕੇ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਝੂਠ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ?
ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕਰਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਚਨਸ੍ਯ ਚ ਪਾਲਨਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਚ ਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਤਕਲੀਫ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨਿਰਯਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਉਦ੍ਧਾਰਂ ਕੋਟਿਪੁਰੁषੈਰ੍ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਉਹ ਆਪ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਛੁਟਦਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਪੁਰਾ ਕਸ੍ਯ ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਨਾਤ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯ ਮੁਨੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਦਰਾਤ੍
ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਰੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾਸੀਦ੍ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਬਹ੍ਵਾਸ਼ੀ ਪृਥੁਲਾਂਗਸ਼੍ਚ ਬਹੁਵਕ੍ਤਾਤਿਸੁਂਦਰਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਮੋਟੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਧਨਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ਸਭ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਜਨਪ੍ਰਿਯਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਪੂਜਕਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਤੁ
ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਦਰਯੋਗ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਕਃ ਸਦਾ । ਵਾਚਾਂ ਗੁਰੁਜਨਾਨਾਂ ਚ ਪਾਲਕੋ ਹਰਿਸੇਵਕਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਸੁਂਦਰੋ ਗੇਹਂ ਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਛਦ੍ਮਨਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਧृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਵੈ ਤਰੁਣਃ ਸੁਧੀਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਉਸ ਚਮਾਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਧੀਰ ਮਮ ਜਾਯਾ ਮृਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਯਾਦ੍ਯਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਮਰ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਦੱਸ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ।
ਵਿਵਾਹਂ ਯੋ ਜਨਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕਿਂ ਚ ਦਾਨੈਃ ਕਿਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥੈਃ ਕਿਂ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵ੍ਰਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਫੇਰ ਦਾਨ, ਤੀਰਥ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਸੌ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਬਾਲਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਕਨ੍ਯਕਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਹੈ।
ਯਦਿਚ੍ਛਾ ਤੇ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਨਯ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਹਸ੍ਤਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਨਹਿ
ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰਮ੍ । ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਚਮਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: